doxy_angel




jah hier weer een stukje er komt veel meer aan maar ik moest toch ff wat plaatsen voor de mensen die het misschien willen lezen duz hier is tie:

Harry en Mistria liepen naar binnen, Mistria was nog steeds overstuur.
 ‘Mistria wat is er gebeurd, je bent spier wit,’ Hermelien liep ongerust naar Mistria en loodste haar naar één van de zachtste stoelen.
Mistria ging zitten maar zweeg, net zoals Harry die nog wat geschokt was van het tafereel dat hij net gezien had.
 ‘Wat is er nou gebeurd alsjeblief wil één van jullie wat zeggen.
 Nog steeds zwegen  Harry en Mistria.
 ‘Mistria had ruzie gekregen met Dave omdat hij met een ander meisje zoende, dat is alles wat ik weet,’ Hermelien draaide zich om en zag Parvati staan.
 Mistria keek een beetje in het rond en zag weer wat leerlingen kijken.
 ‘Wat is er, nou zeg dan,’ Mistria sprong op. Haar pupillen werden groter ze namen haar hele ogen in beslag.
 ‘M-mistria rustig,’ Mistria keek woedend naar Hermelien en hief haar hand naar haar toen, Hermelien liep snel naar achter.
 ‘Wat kijken jullie nou,’ Nu hief Mistria haar hand naar de rest van de leerlingen die snel achteruit deinsde. 
 ‘Mistria laat dat,’ Harry pakte haar hand, en deed die naar beneden.
‘Kalmeer,’ En weer leek ze uit een trance te komen. Ze keek naar Harry, Ron en Hermelien, Mistria zakte op haar knieën.
 ‘Misschien moet je naar Perkamentus gaan, Mistria.
Mistria gaf geen antwoord weer huilde ze tranen met tuiten.
 ‘En  misschien moet jij maar mee gaan Harry,’ zei Ron. Harry knikte en hielp Mistria overeind, en nog steeds stroomde de tranen over Mistria’s wangen.

   >>>onderweg naar het kantoor van Perkamentus<<<

Mistria was al wat gekalmeerd, toen ze begon te praten.
 ‘Wat ben ik Harry, waar verander ik in,’ Mistria begon helemaal te shaken. Harry schudde zijn hoofd.
Potter, Zwarts? Wat doen jullie op de gang op dit tijdstip,’ het was de kille stem van Sneep die dat vroeg.
 ‘Wanneer houd u het bij de juiste namen u weet dat ze geen Zwarts heet,’ nu was het Harry die boos werd.
 ‘Potter geen grote mond of ik trek punten af, en nu geen antwoord op mijn vraag: wat doen jullie hier,’
 ‘Wij gaan naar het kantoor van Perkamentus,’
‘Professor Perkamentus,’ verbeterde Sneep hen,’ Jullie mogen nu niet hier lopen ga terug naar de leerlingenkamer. Gaan jullie morgen maar naar de hoofdmeester,’ sneep draaide zich om en beende weg.
Harry kon niet zien wat Mistria deed. Ze hief haar hand op en plotseling viel sneep van de trap.
Harry schrok zich ter pletter.
 ‘Mistria wat doe je nou dat is een leraar,’ Hij draaide zich om en zag de ogen ze waren zwart zwarter dan welke duisternis dan ook, maar hij zag ook de bange ogen van Mistria.
 ‘Meneer Potter wat is hier gebeurd,’ Perkamentus kwam de gang op. Harry keek vlug naar Mistria, hij zag dat haar ogen weer normaal waren maar heel bang keken.
 ‘Professor we moeten u spreken,’
 ‘Loop maar mee naar m’n kantoor. Harry en Mistria volgde Perkamentus.
 ‘Gaan jullie maar zitten,’ Perkamentus wees gebiedend naar de stoelen tegen over hem en Harry en Mistria gingen zitten,
 ‘Wat wouden jullie zo dringend vertellen,’
 ‘Uhhh nou,’ begon Harry en keek naar Mistria, en zij keek terug, ze zuchtte diep.
Een tijdje was het stil, Mistria stond op en liep naar het raam, ze keek naar buiten, sloeg haar armen over elkaar, en begon uiteindelijk te vertellen.
Mistria vertelde alles, zelfs hoe ze zich voelde toen ze Dave en een ander meisje zag zoenen.
 ‘Dat was het wel z’n beetje,’ eindigde Mistria.
 ‘Heb jij d’r nog wat aan toe te voegen, Harry?,’ Perkamentus keek Harry doordringend aan. ‘Wat dan ook?,’
 ‘Nou , uhh eerlijk gezegd wel, als ze zo boos word dan worden haar ogen, ze veranderen, ze worden zwart je ziet geen vriendelijkheid meer terug, maar vanavond, ze stonden op doodsbang,’
Mistria keek Harry aan tot Harry terug keek toen keerde ze haar hoofd.
 ‘Ik begrijp het, Harry zou je even op de gang willen wachten,’ Perkamentus keek nogal dringend duz vertrok Harry.
Nu keek Perkamentus naar Mistria hij leek haar te onderzoeken.
 ‘Mistria wat voel je als je zo boos ben,’ eerst begreep Mistria de zin niet maar toen drong het tot haar door.
 ‘Het lijkt alsof, voelt alsof iets anders iets beestachtig’s,’ Mistria slikte en probeerde haar tranen  te bedwingen.
 ‘Oké je mag gaan,’ Mistria keek Perkamentus verbouwreerd aan, stond op en liep de trap af, éénmaal in de gang kon ze haar tranen niet bedwingen.
 ‘Wat is er, wat heeft Perkamentus gezegd?
Mistria gaf geen antwoord ze stond tegen de muur en zakte naar beneden, Harry twijfelde heel even maar ging naast haar zitten.


nou dit was dan weer een stukje tot het volgende

-xxx- doxy


-----------------------------------


