Pottergirl




Hoofdstuk 11; Gewonde Geralda

Wolfram rende richting de Grote Hal.
Hij hoorde drie paar andere voetstappen achter zich, en realiseerde zich dat hij veel harder rende dan de drie leerlingen, hoewel ze net zulke lange benen als hij hadden.
Hij richtte zich weer op het schouwspel in de Grote Hal.
Een enorme groep leerlingen stond in een grote kring om iets heen, dat alle aandacht trok.
Een paar meisjes stonden te huilen, de rest stond vol verbazing, angst of afschuw te kijken.
‘Laat me er even door, jongens en meisjes.’, zei Wolfram zacht en de leerlingen weken uiteen.
Hij liep naar het midden van de cirkel.
Hij keek naar beneden.
‘Haal professor Perkamentus.’, zei hij zacht, terwijl hij naar het schouwspel op de grond bleef kijken.
Hij kon het zich niet voorstellen.
Het was Geralda, de vrouwelijke leidster van zijn vrienden, de roedel wolven uit het bos.
Ze bloedde uit een grote wond op haar hoofd, en haar rechterachterpoot lag er vreemd bij.
‘Haal professor Perkamentus.’, zei hij nogmaals, nu iets dringender, omdat hij niemand zag gaan.
Een leerling vlak bij hem die hij herkende als iemand uit het tweede jaar rende richting het kantoor van Perkamentus.
Wolfram knielde neer bij het verminkte lichaam.
Geralda knipperde even met haar ogen, keek hem een seconde aan, huilde nog een keer zachtjes, en legde toen haar kop op de grond.
‘Geralda,’, fluisterde Wolfram bezorgd.
Hij negeerde de vreemde blikken en het nieuwsgierige gemompel van de leerlingen om hem heen.
‘ word wakker, Geralda! Niet doodgaan, we gaan je beter maken, hou het nog even vol…’
Meer nieuwsgierig gemompel ging rond onder de leerlingen.
‘Kom.’
Wolfram tilde het bloedende lichaam van Geralda op.
Het was zwaar, maar hij had spieren en spande ze allemaal aan.
Hij tilde haar de gang uit, terwijl alle leerlingen hem vol verbazing en angst nakeken.
Wolfram liep naar de ziekenboeg. 
Hij wist niet eens of madame Plijster het wel goed zou vinden dat er een wolf in de ziekenboeg zou komen te liggen, maar Geralda moest geholpen worden.
Terwijl hij naar de ziekenboeg liep, kwam Perkamentus hem tegemoet, samen met de tweedejaars die hem had gehaald.
‘Loop maar naar je mede-leerlingen, Pietersen.’, zei Perkamentus tegen de jongen. 
De jongen liep weg.
‘Wat is er met haar aan de hand, Wolfram?’, zei Perkamentus toen. 
Hij liep met grote stappen met Wolfram mee.
‘Ik heb geen idee wat er is gebeurd, dat zult u aan de leerlingen moeten vragen, maar ze is gewond. Ze moet naar de ziekenboeg.’
‘Ik haal professor Hagrid erbij, die weet vast wel wat hij er mee aanmoet.’, zei Perkamentus zacht, en hij liep de andere richting uit.
Wolfram liep verder.
Hij kwam aan bij de ziekenboeg, liep bijna madame Plijster omver en bleef toen staan.
‘Deze wolf moet verzorgd worden.’, zei hij snel.
Madame Plijster keek hem vreemd aan.
‘Een wolf? Maar meneer Berg…’
Ze kon haar zin niet afmaken, want de deur vloog weer open.
Dit keer waren het Perkamentus en Hagrid.
‘Waar ist arme beessie?’, zei Hagrid met zijn harde stem.
‘Hier. Ze is gewond.’
‘Leg haar maar op een bed, Wolfram.’, zei Perkamentus.
Wolfram deed wat hem gezegd werd en legde Geralda voorzichtig op het dichtstbijzijnde bed.
‘Ik zal d’r effe onderzoeke, Wolfram. Volleges mij heb ze d’r poot gebroke, en d’r zit een wond op d’r hoofd, dat moet gehecht worde, maar verder is ze volleges mij helemaal oké!’
Wolfram zuchtte van verlichting toen hij hoorde wat Hagrid zei.


-----------------------------------


