Pottergirl




Hoofdstuk 10; Ontmaskering



‘We hebben een aantal dingen ontdekt.’
De stem van Hermelien klonk helder door het nu bijna lege lokaal, op hen vieren na.
‘Vertel.’
Wolf wist dat zijn stem trilde en dat de drie leerlingen voor hem dat merkten.
‘Uw naam, uw Boeman en uw verzoek aan ons om u ‘Wolf’ te noemen leiden allemaal op 1 ding. U bent een weerwolf.’
Wolf wist niet wat hij hoorde.
Zodra hij de woorden van het bruinharige meisje voor zich een keer herhaalde voor zichzelf, barstte hij in lachen uit.
‘Ik? Een weerwolf?’
‘Wat is er zo grappig?’, vroeg Harry. 
Zijn stem klonk geïrriteerd.
‘Het lijkt misschien zo,’, hikte Wolfram, ‘maar jullie hebben het helemaal fout.’
‘Dan willen we graag weten waar we fout zitten.’, zei Hermelien.
Ze klonk alsof ze verduidelijking wilde over iets heel gewoons in de klas.
‘Ik zal jullie alles vertellen.’, beloofde Wolfram.
‘Ga zitten.’
De drie leerlingen gingen op een stoel zitten en Wolfram op zijn bureau.
‘Al vanaf dat ik een klein Wolfje was, voelde ik me verbonden met de natuur. De bloemen, bomen, het gras, het bos… Ik verwonderde me over de vele soorten dieren die in het bos woonden. Toen ik een jaar of zeven was, ging ik een keer op onderzoek uit. Ik verdwaalde in het bos en het werd donker. Ik werd bang en ging huilend op de grond zitten. En toen kwamen ze.’
‘Wie?’, vroeg Ron, en hij zat geïnteresseerd naar Wolfram te kijken.
‘De wolven. Hun leider, een uit de kluiten gewassen mannetje, snuffelde aan me. Ik was niet bang voor ze, ik wilde ze aaien. Het beest was niet bloeddorstig, en liet me mijn gang gaan. De andere wolven en wolvinnen raakten aan me gewend en ze lieten me op hun rug zitten. Ze hadden door dat ik niet in het bos hoorde en brachten me terug naar de rand van het woud. Daar lieten ze me achter. Ik had geen idee waar ik was, tot ik een paar lichtjes zag. Een huis! Ik liep er naartoe. De lichtjes vermeerderden zich zodra ik dichterbij kwam. Het was het dorpje waar ik in woonde, en mijn huis stond vlak voor me. Vanaf die dag bezocht ik de wolven zodra ik even tijd had.’
Hermelien staarde hem met open mond aan, Harry keek naar Ron die Wolfram geboeid bestudeerde.
‘Je bezocht de wolven?’, vroeg Hermelien.
Ze klonk verbaasd en tegelijkertijd bang.
‘Jazeker. Ze lieten me alles doen wat ik wilde en brachten me terug zodra de eerste zonnestralen over de heuvels kropen. Mijn ouders zijn er tot mijn tiende niet achter gekomen. Toen ik op een nacht terug kwam, vond ik de volgende ochtend een briefje op tafel. Ik wist dat mijn ouders erachter waren gekomen. Ik heb alles eerlijk opgebiecht. Tot mijn grote verrassing lieten ze me gewoon weer gaan, maar niet meer ’s nachts. Ik mocht overdag naar mijn enige vrienden toe.’
‘Dus vandaar veranderd uw Boeman in een wolvenval.’, mompelde Hermelien.
‘Juist.’
‘Dit is iets heel anders dan wij dachten.’, zei Harry, en hij keek Wolfram aan.
Wolfram glimlachte.
‘Dat maakt niets uit. Ik ben blij dat ik mijn verhaal heb kunnen doen. Ik wil alleen dat jullie een ding beloven. Vertel het aan niemand door. Niemand.’
Harry, Hermelien en Ron knikten.
‘Goed dan.’
Wolfram wilde hen de klas uit laten gaan, toen er een vreselijke reeks geluiden uit de Grote Hal kwam.
Eerst een wilde brul, dat afstierf tot een fel, piepend keelgeluid.
Daarna geschreeuw en als laatst het gegil en angstig gepraat dat duidelijk van een grote groep leerlingen kwam.
Wolfram keek de drie leerlingen aan.
Precies tegelijkertijd renden ze met zijn vieren naar de richting waar het geluid vandaan was gekomen.


-----------------------------------


