Pottergirl




Hoofdstuk 9

Het was maandag, dacht Wolfram toen hij wakker werd.
Het was maandag en hij zou vandaag de klas van Harry Potter les moeten geven.
Meteen het eerste lesuur.

‘Goedemorgen, klas.’
‘Goedemorgen, Wolf.’
De klas was er nu gewend aan om hem Wolf te noemen.
‘Vandaag gaan we niet verder met Patronussen, maar we gaan beginnen met dueleren.’
De klas begon opgewonden te mompelen.
‘Ik heb gehoord dat verschillende van jullie al enige ervaring hebben met dueleren.’
Iedereen keek naar Harry.
‘Gaan jullie allemaal staan, dan zet ik de tafels en stoelen aan de kant.’
Met een zwaai van zijn toverstok was er een grote lege plek in de klas.
‘Wie wil er beginnen?’
Iedereen was stil.
‘Niemand? Dan kies ik zelf wel een paar uit.’
Hij keek de klas rond.
‘Marcel, kom jij maar, en… Parvati, jij ook.’
Ze liepen voorzichtig naar voren, en gingen tegenover elkaar staan.
‘Weten jullie hoe jullie elkaar moeten begroeten? Juist, zo. Draai je nu om, en loop elk vijf stappen. Ja? En draai je weer om. Je mag elkaar alleen ontwapenen, horen jullie mij? Alleen ontwapenen! Klaar? Ga je gang!’
Parvati was sneller dan Marcel en ontwapende hem met een luide ‘Expelliarmus!’
Marcel liet dat niet op zich zitten.
Hij kroop overeind en greep zijn toverstok vast.
Hij dacht na.
Vorig jaar… hij wist wel iets…
De eerste de beste spreuk die in zijn hoofd opkwam, sprak hij uit.
‘Tarantallegra!’
Parvati reageerde snel.
‘Protego!’
De spreuk werd afgeweerd door een onzichtbaar schild.
‘Oke, dat is genoeg!’, riep Wolfram.
Parvati en Marcel keken op.
‘Dat was een mooie Schildspreuk, Parvati!’, zei Wolfram bemoedigend.
Parvati glimlachte.
‘Marcel, goed dat je aan die spreuk dacht!’, complimenteerde hij daarna Marcel.
Hij had gehoopt dat hij Marcel daarmee had kunnen opvrolijken, maar Marcel keek naar de grond en liep terug naar de andere leerlingen.

De rest van de les verliep goed, Wolfram legde een paar spreuken uit en liet de klas oefenen.
De meeste leerlingen hadden al wat ervaring met dueleren, en het ging ze aardig goed af.
Aan het eind van de les was Wolfram tevreden met het resultaat.
‘Als het de volgende les weer zo gaat, halen jullie allemaal een PUIST op je examens voor Verweer Tegen de Zwarte Kunsten!’, zei hij, en terwijl de klas het lokaal uit liep, glimlachte hij.
Die glimlach werd van zijn gezicht gewist toen gebeurde waar hij bang voor was geweest.
Harry Potter en zijn twee slimme kameraden kwamen op hem af.
Harry’s groene ogen boorden zich nieuwsgierig in de zijne, alsof hij zijn gedachten kon lezen.
‘We wilden u iets vragen, Wolf.’, zei hij, en hij legde de nadruk op ‘Wolf’.
Wolfram keek terug.
‘Brand maar los.’


-----------------------------------


