Pottergirl




Hoofdstuk 8; Ontdekking



‘Marcel, misschien is het verstandig dat ik je bijles ga geven.’
Marcel keek hem aan.
‘Maar meneer…’
‘Noem me Wolf, alsjeblieft’
‘Maar Wolf, mijn oma…’
‘Ik zal het niet tegen je oma zeggen.’
Marcel slaakte een zucht van verlichting.
‘Dan is het goed.’
‘Ik verwacht je morgenavond om half acht in mijn lokaal. We zullen dan meteen beginnen met de Patronus, zodat je die onder de knie krijgt.’
Marcel knikte.
‘Goed.’
‘Je kunt gaan.’
Marcel liep het lokaal uit.
Wolfram maakte zich zorgen.
Niet om Marcel, maar om de Boeman van vanmiddag.
Hij nam de Boeman over van Marcel en de Boeman was in een wolvenval veranderd.
Zouden de leerlingen het hebben ontdekt?
Zouden ze gezien hebben waar hij bang voor was?
Hij besloot te gaan slapen en het allemaal te laten voor wat het was.

De volgende ochtend aan het ontbijt, keek hij extra goed om zich heen.
Hij ging aan de grote tafel zitten, at wat toast, en keek de Grote Zaal in.
Verschillende leerlingen zaten te eten, maar de meeste praatten met elkaar.
Wolfram wilde zich net naar professor Anderling keren om een praatje met haar te maken, toen hij merkte dat drie paar ogen op hem gericht waren.
Een paar groene ogen en twee paar bruine ogen.
Zodra hij naar hen keek, draaiden ze zich om.
Harry Potter, Hermelien Griffel en Ron Wemel.
Ze wisten het.
Hij voelde dat ze het wisten.
En als hij op zijn gevoel afging, had hij het meestal goed.
Dat zat in zijn natuur.
Hij dacht aan het lesrooster van vandaag.
Hij had de klas van Harry Potter vandaag niet.
Diep in zijn hart zag hij op tegen de volgende keer dat hij hen les zou moeten geven.


-----------------------------------


