Pottergirl




Hoofdstuk 7; Patronussen



‘Expecto Patronum!’
De stem van Harry galmde door het Verweer Tegen de Zwarte Kunsten-lokaal.
Een groot zilveren hert schoot uit zijn toverstok en stootte de Boeman-Dementor omver.
‘Geweldig!’, zei Wolfram toen het schouwspel afgelopen was.
‘In een woord geweldig!’
De andere leerlingen keken vol verbazing toe, ook degenen die vorig jaar in het geheime clubje hadden gezeten en dit allemaal al gezien hadden.
Hun Patronussen waren allemaal te zwak geweest om een ‘echte’ Dementor weg te jagen.
Wolfram had voor een Boeman kunnen zorgen, en de klas oefende de hele les al op de Patronus-bezwering.
‘Hermelien, nu jij! En onthoud, denk aan iets gelukkigs!’
Wolfram legde de nadruk op het woord ‘gelukkigs’, en Hermelien knikte.
Met een serieus gezicht en haar toverstok voor zich uit, keek ze naar Wolfram.
‘Klaar?’, vroeg hij.
‘Ja.’
Hij opende de kist waar de Boeman in zat en in een keer veranderde de sfeer in de kamer weer.
Het werd donker en koud.
‘Iets gelukkigs, Hermelien!’, moedigde Wolfram haar aan.
Ze keek nerveus naar de grote Dementor voor haar, en riep toen:
‘Expecto Patronum!’
In plaats van een zilveren wolkje zoals de vorige keren dat ze het probeerde, kwam er een volledige otter uit haar toverstok.
De otter zorgde ervoor dat de Boeman-Dementor weer in de kist gedreven werd.
Hermelien stond zo te zien zelf versteld van haar eigen Patronus.
‘Dat was prachtig!’, zei Wolfram, en hij klapte in zijn handen.
‘Prachtig, Hermelien!’
Hermelien liep terug naar de anderen in het lokaal, die haar vol bewondering aankeken, en Harry gaf haar een vriendschappelijk klopje op haar schouder. 
Wolfram zag zijn lippen de woorden ‘goed, man’ vormen, en hij glimlachte.
‘Marcel, nu jij!’
Hij had de klas goed leren kennen en kende alle leerlingen nu bij naam.
De ouders van Marcel had hij ook gekend, en hij wist dat het Marcel vreselijk aanging dat de Zwarte Kunsten goed bestreden werden.
‘Meneer… ik…’
‘Niet treuzelen, Marcel, kom op. Denk gewoon aan iets gelukkigs, spreek de spreuk uit en je Patronus zal tevoorschijn komen!’
De jongen liep aarzelend naar voren.
‘Klaar?’
Nog voor Marcel ‘ja’ kon zeggen, opende Wolfram de kist, en de Boeman-Dementor liet de sfeer weer compleet veranderen.
‘Expecto Patronum…’
Een zilveren wolkje.
‘Expecto… Patronum!’
Het zilveren wolkje werd groter maar verdampte weer.
‘Expecto Patronum! Expecto Patronum! Ex-pec-to Pa-tro-num!’
Marcel deed zijn uiterste best, maar de Patronus kwam niet.
De Dementor zweefde richting Marcel en zijn rochelende ademtochten werden hoorbaar.
Marcel verstijfde van angst en liep voorzichtig achteruit.
Wolfram sprong voor Marcel en de Dementor veranderde meteen in een enorme wolvenval.
‘Ridiculus!’
De wolvenval raakte in de knoop met zichzelf en verdween.
Wolfram deed de kist weer dicht en voelde dat de Boeman er weer in zat.
Iedereen keek of naar Marcel of naar Wolfram.
‘De les is afgelopen, jongens. Huiswerk voor de volgende keer, beschrijf de Patronus-bezwering uitgebreid en nauwkeurig. Dertig centimeter perkament.’
Wolfram keek naar de klas.
‘Marcel, blijf nog even.’
Marcel keek om, met een haast angstige uitdrukking op zijn gezicht.
‘Rustig maar, ik zal je heus niet opeten, hoor.’, zei Wolfram en hij glimlachte.


-----------------------------------


