lotia scarlet




Toen we de wereld een toekomst gaven.




Proloog: The beginning of the end.
 
Samanta maan


Een stalen blik, een allesoverheersende stilte, een gevaarlijk moment van twijfel.
Giechelend liep ze het bos in, voortgetrokken door een jongeman met twinkelende bruine ogen. Een derde jongen volgde hen op de voet.
“Is dit wel zo slim, Tristan?” 
De twee jongens keken elkaar aan. 
“Wat kan er gebeuren, David? Het bos is veilig.” 
 
De jongen knikte moedig, en stapte door tot ze een open vlakte bereikt hadden.
De volle maan die bloedrood leek was nog net zichtbaar door het dichte bladerdak. Het meisje maakte een pirouette en viel met een plof neer in het hoge gras. 

Haar eveneens bloedrode jurkje viel sierlijk open. Tristan wikkelde haar blonde krullen rond zijn vinger, en keek haar verliefd aan.
David opende juist zijn mond om iets te zeggen toen een angstaanjagend gehuil weerklonk.
Een grote wolf met gele ogen kwam tevoorschijn. Iedereen stond snel rechtop en schuifelde naar achteren.

De weerwolf keek het meisje recht in het gezicht. 
Angstig nam ze de hand van Tristan vast. Het monster stormde op haar af. Met haar armen probeerde ze haar gezicht te beschermen. 
Ze verwachte een klap maar die bleef uit. Tristan stond voor haar. 

“Nee!” gilde ze.

Tristan zakte door zijn benen. Hij bewoog nog even maar lag toen doodstil op de grond.
De weerwolf keek meteen weer haar kant uit. Dit was geen toeval meer, hij wilde haar. Tristan was gewoon een obstakel geweest. De tweede jongen die nog naast haar stond zag hoe de weerwolf een nieuwe aanval inzette. 

“Sam, rennen!” 


Hij haalde uit met een tak die hij had opgeraapt van de grond. Hij wist het beest één keer te raken, maar toen haalde het uit naar Davids gezicht. Na enkele halen lag ook hij op de grond. Kermend hield hij zijn handen tegen zijn gezicht. 


Samanta keek de wolf woedend aan.
Ze had zelfs de tijd niet meer om te gillen toen hij haar tegen de grond smeet. 
Voor alles donker werd voelde ze nog die bijtende pijn in haar linkerbeen.
Een pijn die haar verscheurde. Een pijn die niets was tegenover wat er nog zou volgen.


-----------------------------------


