Pottergirl




Hoofdstuk 2; De uitslag


7 jaar later…




Wolfram zat gespannen in de woonkamer.
Hij streek zenuwachtig een pluk donkerbruin haar uit zijn spitse gezicht.
Hij kon elk moment een uil krijgen.
Een uil van Zweinstein, met de uitslagen van zijn PUIST-examens.
Geflapper bij het raam.
Wolfram keek nerveus op.
De uil.
Hij liep naar het raam en liet de uil binnen.
Het beest had een zware brief bij zich.
Wolfram herkende de envelop meteen.
Zweinstein.
Met trillende handen maakte hij de envelop open.
Wat hij toen zag, was geweldig.
Hij had een PUIST gehaald op Verweer Tegen de Zwarte Kunsten, Toverdranken, Spreuken en Bezweringen, Geschiedenis van Toverkunst en Gedaanteverwisselingen!
Hij kon wel schreeuwen van blijdschap!
Hij rende naar boven om de resultaten aan zijn ouders te laten zien.
‘Pa! Ma! De uil! De uitslagen van mijn examens!’, riep hij, en meteen kwamen er 2 mensen op hem af.
Twee volkomen verschillende mensen.
Zijn moeder, een slanke vrouw met een mager gezicht en lang bruin haar, en zijn vader, een iets grotere gedrongen man met een kaal hoofd en een snor.
Maar niet alleen qua uiterlijk leken zijn ouders niet op elkaar.
Ook innerlijk waren ze totaal verschillend. 
Zijn moeder was een strenge, overbezorgde maar behulpzame en geduldige vrouw.
Zijn vader was onbezorgd, vaak een beetje lui en hij leek niet zoveel te geven om familie.
‘En? Vertel op, Wolf!’, zei zijn moeder nieuwsgierig.
Zijn vader maakte een laag instemmend geluid.
Wolfram vertelde met een grijns de uitslag.
Zijn moeder omhelsde hem, lachend.
‘O jongen, dat is geweldig!’
Zijn vader gaf hem een lome klap op zijn schouder.
Het beeld van een blij gezin.
Toch was dit niet altijd zo geweest.
Toen Wolfram nog een kleine jongen was, maakten zijn ouders veel ruzie.
Wolfram zocht zijn toevlucht bij zijn enige vrienden, de wolven.
Op een keer waren ze erachter gekomen.
Hij had alles eerlijk bekend.
Eerst geloofden ze hun zoon niet, maar ze beloofden hem hun levens te beteren.
Vanaf die dag was het weer gezellig geweest thuis.
Vanaf die dag geen nachtelijke uitstapjes meer naar de wolven, maar gewoon overdag.
Ze waren tenslotte toch zijn vrienden.
Op Wolframs elfde verjaardag, kregen ze de brief van Zweinstein.
Hij vond het heerlijk op school, hoewel hij nooit veel vrienden had.
In zijn laatste jaar had hij een meisje leren kennen.
Ze was van een andere afdeling.
Hij was van Ravenklauw, zij van Griffoendor.
Ze heette Thaisa.
Ze had kort blond haar en donkerblauwe ogen.
Ze was niet uitzonderlijk knap, maar Wolfram kon geweldig goed met haar praten over de natuur en zijn andere vrienden, de wolven.
Ze was geinteresseerd in wat er met hem was gebeurd toen hij nog klein was, waarom hij naar de wolven ging en hoe hij zich zo verbonden voelde met de wolven.
Vlak voordat de PUIST-examens begonnen waren, hadden ze verkering gekregen.
Wolfram liep naar beneden.
Met deze resultaten kon hij zijn droom werkelijkheid laten worden!


-----------------------------------


