Pottergirl




Hallo mensjes!
Hier weer een Fic van mij, omdat die andere afgelopen was.
Ik had gisteraaf ineens inspi... heb de halve nacht zitten schrijven ^^''
Maar goed, hier het eerste hoofdstuk van het resultaat.

Reacties graag via PB of in het reactietopic.




Hoofdstuk 1; Nachtelijk uitstapje

Schichtig vlogen de lichtbruine oogjes van de jongen vanuit de schaduw over de straat.
Niemand te zien…
Hij rende geluidloos naar zijn volgende duistere schuilplaats.
Hij moest allang in bed liggen, slapen!
Het was middernacht!
Als zijn moeder hierachter zou komen…
De halfvolle maan kwam van achter een paar wolken tevoorschijn.
De jongen schoot weg uit zijn schaduwrijke schuilplaats en rende richting zijn huis.
Het grote huis wierp een enorme schaduw over de straat, en dat kwam hem goed uit.
Hij liep naar de deur en stak de sleutel in het sleutelgat.
Zonder enig geluid ging de perfect ge-oliede deur open.
Hij sloop de gang door, de trap op, zijn kamer in.
Hij kleedde zich uit, trok zijn pyama aan en ging voorzichtig in zijn bed liggen.

Met een schok werd Wolfram de volgende ochtend wakker.
Het felle zonlicht stroomde zijn kamer binnen door de geopende ramen.
Hij had gedroomd over zijn nachtelijke uitstapje.
Hij deed dat wel vaker, ’s nachts het huis uit glippen.
De verleiding kon hij niet weerstaan.
Hij moest gewoon naar zijn vrienden in het bos, vlakbij.
Ze wachtten altijd op hem, de wolven.
Ze wachtten, net zo lang tot hij het bos ingeslopen kwam om hen een aai over hun met vacht bedekte koppen te geven.
Wolfram voelde zich verbonden met de wolven, en het bos.
Was het zijn naam? 
Of kwam het door zijn tovenaar-zijn dat de wolven zo vertrouwd met hem waren?
Wolfram wist het niet.
Hij gleed uit zijn bed, wreef de slaap uit zijn ogen en kleedde zich langzaam aan.
Het was zaterdag, wist hij.
Waarschijnlijk zaten zijn ouders beneden in de keuken, met ontbijt, krant-lezend en koffie-drinkend.
Wolframs ouders waren ook tovenaar en heks.
Ze hadden vroeger op Zweinstein gezeten, de school waar Wolfram volgend jaar ook naartoe mocht.
Hij liep naar beneden.
Tot zijn verbazing zaten zijn ouders niet koffie-drinkend en krant-lezend in de keuken.
Er lag een briefje op tafel.

Wolf,
We zijn even naar de stad.
We zijn rond het middageten terug.
Knuffel,
Pa en ma

Wolfram keek naar het briefje.
Iedereen noemde hem Wolf, maar zijn ouders nooit…
Hij dacht na.
Toen kwam er een vreselijke gedachte bij hem op.
Ze weten het.
Ze weten dat ik ’s nachts naar de wolven ga.
Ze weten dat ik mijn bed uit glip om mijn enige vrienden te bezoeken…


-----------------------------------


