Sweet14




Hee!
Ik heb nog snel doorgeschreven, en ik heb weer een nieuw stukje!
Ballerina Gril, nog hartstikke badankt voor je reactie! *knuffel*
Hier is het nieuwe stukje dan!
(Reacties zijn altijd welkom)


De zon scheen vel door het raam en Amy knipperde met haar ogen.  Ze voelde haar hoofd bonken.
Waar was ze?
Ze lag in een gang op de grond. Daar had ze vast geslapen.
Ze probeerde zich te herinneren wat ar de dag ervoor was gebeurt.
Jay.
Ze had te veel gedronken en hij misbruikte haar. Daarna was ze weg gerend en de rest kon ze niet meer herinneren. 
Wat moest ze nu doen? 
Ze ging sowieso niet naar de lessen. Daar zou Jay zijn. Nooit dus dat ze daar naar toe ging. Maar waar moest ze dan naar toe? 
 Naar huis? Nee, ze had geen ouders meer en dan moest ze in een weeshuis waar iedereen medelijden met haar zou krijgen. Ze moest gewoon naar de lessen gaan en doorzetten. Hij kon haar toch niks maken, waar iedereen bij was. 



Jay deed zijn ogen open en stond op. Hij keek in  de spiegel en zag een blauw oog. 
Die hoer! Hoe durfde ze. 
Hij mompelde een spreuk en zij  oog werd weer normaal.  
Wat moest hij nu doen? Gewoon normaal en net alsof dat er niks was gebeurt of haar nog terug pakken. Hij koos natuurlijk voor het tweede. Dit kon hij niet zomaar laten gebeuren.  Ze zou niet naar de lessen durven te komen en hij kwam haar dus ook niet tegen op de gangen. 
Hij kleedde zich om en liep naar de grote zaal. 
Tot zijn grote verbazing zag hij Amy zitten die wazig voor haar uit staarde en op een broodje kauwde.
Hij liep naar zijn vrienden toe.
‘Hee Jay! Je scharrel zocht je’ Riep Daniel met een veelbetekende grijns.
Jay haatte op dit moment Daniel het meest. Waarom moest hij dat nu weer roepen zodat iedereen het hoorde. 
‘Oké, bedankt’ Zei hij zo rustig mogelijk en ging zitten.
‘Ga je niet naar gaar toe?’ Vroeg William
‘Ze komt maar naar mij toe’ Mompelde hij
‘Inderdaad’ Hoorde hij opeens achter zich.
Hij draaide zich om en zag Amy staan met de meeste Fake-glimlach ooit.
‘Kan ik je even spreken’ zei ze alsof het heel zakelijk was.
Zijn vrienden keken elkaar veel betekenend aan. Die voelde natuurlijk ook wel de kilte. 
‘Auch..’ Zei Jack
‘Hou je kop’ Snauwde Jay
Hij stond op en liep Amy achterna.
Toen ze buiten de grote zaal stonden begon Amy te praten.
‘Addley, ik zeg het een keer: Blijf uit mijn buurt’ zei ze kil
‘Of anders?’ schamperde hij
‘Nou, even denken’ Zei ze alsof ze moest denken ‘Dan ze ik tegen het schoolhoofd dat je me hebt  aangerand? Daar zullen ze wel niet zo blij mee zijn, hé? Dan wordt je geheid van school af gestuurd’
‘Luister eens even goed Baker. Ik bepaal wat er gaat gebeuren en als je naar het schoolhoofd gaat heb JIJ een probleem, begrepen!’  snauwde hij.
‘Denk eens even na Jay, wat JIJ hebt gedaan is onaanvaardbaar. Dus voor de laatste keer , blijf uit mijn buurt!’ Siste ze
Jay stond perplex.
Amy draaide zich om en liep weer de Grote zaal in. Jay liep achter haar aan en wou haar pols pakken, maar Amy was sneller. Ze draaide zich om.
‘By the way, het is uit schatje’ zei ze net zo hard dat iedereen aan de tafel van Zwadderich het zou horen. 
Hij moest zijn hachje redden waar iedereen bij was.
‘Alsof het ooit aan was’ schamperde hij
‘Dacht het wel’ zei ze met een glimlach waar de kilte vanaf droop.
Jay draaide zich om en ging weer bij zijn vrienden zitten.
Jack deed zijn mond open om wat te zeggen, maar Jay was hem voor.
‘Geen woord’ siste hij
Zijn vrienden waren zo verstandig op zijn raad op te volgen. 



Draco liep door de gangen. Amy was vrij! Hij kon nu met haar krijgen. Een gelukzalig gevoel ging door zijn lichaam. Opeens hoorde hij een stem die hij uit duizenden herkende. Hij besloot te wachten zodat hij haar niet tegenkwam.
‘O My Gosh! Het is uit tussen hun! Nu heb jij vrij spel Daphne en kunnen we haar weer pesten! En dan kan ik Draco weer krijgen als iedereen haar weer haat!  Hij kan sowieso niet met haar krijgen. Dat is veel te onhandig, want zij weet niets van de Heer Van Het Duister. En daarbij is ze ook nog eens een halfbloedje! Ze maakt geen schijn vaan kans! En ik hoef ook niet meer aardig tegen haar te doen! Niemand!’ Ratelde Patty gelukzalig door tegen Daphne.
‘Ja, ik weet het’ zei ze afwezig
‘Wat is er nou weer, ben je niet blij?’ snauwde Patty	
‘O jawel hoor. Ik dacht alleen, waarom zou Baker het uitgemaakt hebben. Ik bedoel, iedereen zou toch blij moeten zijn als je met Jay hebt. Hij is super populair! Hij moet wel iets heel ergs geflikt hebben’ zei Daphne met een frons.
‘Weet ik veel! Kan mij het schelen!’ krijste Patty blij
‘Je hebt gelijk, het is gebeurt en daar is het mee gedaan. Maar toch…’ zei Daphne met een glimlach.
Ze liepen samen door.
Draco’s gelukzalige gevoel dat daarnet door zijn lijf was gegaan was abrupt verdwenen. 
Patty had gelijk: Ze was een halfbloedje en niemand mocht haar, als hij dan met haar zou krijgen dan was het met hem gedaan. En hij moest zich concentreren op de Heer van het Duister. Hoe moest hij in godsnaam Perkamentus doden, de op een na machtigste tovenaar!Hij zou het niet kunnen en daar zou zijn familie voor boeten! 
Tranen welde op.
Wat nu? Zijn vader zat al in Azkaban, wat ging Jeweetwel doen met zijn moeder?
Niemand mocht hem zo zien. 
Draco liep zo rustig mogelijk naar de WC van Jammerende Jenny, waar hij vaker zat als het hem allemaal teveel was. Aan haar kon hij alles kwijt. 
Hij deed de deur open.
‘Jenny?’ zei hij zacht
Hij zag Jenny opduiken uit het toilet.
‘O Draco! Wat is er?’ zei ze met haar zeikerige stemmetje
‘Niets’ huilde Draco
‘Niet doen’ kreunde Jenny ‘Niet doen.. vertel me wat er aan de hand is.. ik kan je helpen..’ 
‘Niemand kan me helpen’ zei Draco die stond te trillen ‘Ik kan het niet… het lukt niet.. het werkt niet… en als ik het gauw niet doe… zegt hij dat hij me gaat vermoorden’ 
Draco keek op in de spiegel en zag tot zijn grote woede Potter staan.
Hij trok zijn toverstok en Potter deed hetzelfde. 
‘Crucio!’ Dacht Draco woedend en gaf een zwiep met zijn stok. Hij miste hem op een haar na en verbrijzelde een lamp.
Potter deed een tegenaanval, maar Draco blokkeerde hem.
‘Cruci..’ riep Draco met een vertrokken gezicht.
Maar Potter was hem voor: ‘SECTUMSEMPRA!’
Draco voelde een stekende pijn alsof allemaal messen in hem aan het steken waren, hij keen naar beneden en zag dat er bloed uit zijn lichaam gutste.  Hij voelde zich duizelig worden en alles werd zwart voor zijn ogen.


-----------------------------------


