lotia scarlet




Met veel liefde voor mijn personages presenteer ik mijn laatste hoofdstuk.... 
Reacties zouden geweldig zijn.... 

Dank aan: Aya voor het betaen van de twee laatste hoofdstukken
                Denise voor het verbeteren van de hoofdstukken daarvoor
                Hetzer voor de trouwe reacties op mijn verhaal
                Mijn familie voor het inspiratie geven voor de karaktervorming


Hoofdstuk 20

“Ik doe het als je me belooft dat de baby niks overkomt.” 

De Heer lachte kil. Zijn gelach weerklonk door de kamer. 

“Die baby hoort bij ons. Dat kind wordt mijn rechterhand. Ik leer het wel hoe het haar gaven moet beheersen. Het zal mij onsterfelijk maken. “

Hij fluisterde luid in mijn oor en ik besefte dat de baby gered moest worden. 
Arrogant keek ik in zijn ogen. 

“Ze geeft de baby nooit af. Je weet niet waar ze tot in staat is.”

“Ze is onsterfelijk. Je krijgt het kind nooit.” Ik wist dat het een gevaarlijk leugen was, maar hoopte hem zo af te schrikken. 

“Laten we dat dan eens testen.” Hij grijnsde.

Een verschrikkelijk geluid deed het groepje Dooddoeners achter hem naar adem happen. Robert Le Sauvage lag dood op de grond.
Het bebloede zwaard iets verder. 
Een gesluierde dooddoener huilde onder haar masker. Lucius Malfidus kneep even in haar hand, keek dan rond of niemand had gezien dat hij haar troostte. Venora stopte met huilen en liep de kamer uit. Ze moest de anderen waarschuwen. Net voor ze de kamer uitliep, riep de Heer. “Naar het ziekenhuis! Laat niemand in leven, maar breng me de baby in perfecte staat.”





Samanta

Snel keek ze op toen ze iemand hoorde Verschijnselen. Robert was het eerste wat door haar hoofd schoot. 
Voor ze goed en wel besefte wat er gebeurde, smeet een Dooddoener het levenloze lichaam van haar broer de kamer binnen. 
Ze gilde en de andere leden van de Orde keken op. Een ware oorlog brak uit in de gang voor de verloskamer. 
Achterin de groep stond de Heer. Hij keek haar aan. 

Zij zette één moedige stap naar voren en onbewust werden de gevechten gestaakt toen ze haar spreuk afvuurde naar de Heer. 
Iedereen keek verbaasd en alle aandacht werd op hun gevestigd. Zij keek hem recht in de ogen. 
“Ik haat je!” brulde ze. “ Jij zal nooit heersen zolang een afstammeling van de Le Sauvages leeft!”
  Voldemort hief hatelijk zijn toverstok op. Zij gilde van de pijn. 
De Dooddoeners lachten. Voldemort hief zijn staf opnieuw. Hij ging voor haar staan en richtte de stok recht tussen haar ogen. Zij spuugde op zijn gewaad. 
Voldemort keek woedend en meteen vulde een groene flits de kamer. 
Samanta lag dood neer. Opeens begon iedereen weer te vechten.  Sommige Ordeleden huilden, anderen vochten moedig door. Ze wisten dat ze niet hadden kunnen ingrijpen, toch voelden ze zich allen meer dan schuldig. 

Lisella

Voldemort stapte door en ging de verloskamer binnen. Intussen had het gevecht zich verspreid over het ziekenhuis. 
Mensen gilden. De meest gruwelijke moorden werden gepleegd die dag. De patiënten zochten wanhopig naar een middel om zich te verdedigen. 
Voldemort stapte voorbij een vrouw die doodsbang aan de kant zat. Hij had maar één doel vandaag.
Hij vloekte toen hij zag dat de verloskamer leeg was.
Het raam stond half open.
Hij kroop door het raam en volgde zijn prooi naar buiten. 
 

Lisella vluchtte met Lotia de tuin door. Ze gaf haar oudere zus een duw en deed teken dat ze zich uit de voeten moest maken. 
Zij bleef moedig staan. 
Lotia twijfelde. Lise kuste de pasgeboren baby die in het ziekenhuismandje lag op het hoofd en deed alsof ze boos was. 
Lotia vluchtte bang weg, het mandje stevig tegen zich aangedrukt.

Voldemort stond nu oog in oog met Lisella. Hij keek haar aan en grijsde. 
“Zal ik je verlossen van mijn vloek?” 
Lisella keek niet begrijpend. 
Hij mompelde iets en een witte straal zweefde naar haar toe. Met een hap naar adem drong hij in haar lichaam. 
“Je had me vervloekt.” Ze schrok van haar eigen stem die ze al zo lang niet meer gehoord had. 
Woedend keek ze hem aan. 

“Wil je echt sterven? Ik wil alleen het kind.” 

“In dat geval wil ik sterven.” 

“Jouw keuze.” 

Hij richtte zijn toverstok. Een straal vloog op haar af maar mistte. Een pluk gras vatte vuur en Lise reageerde meteen door een vuurzee terug te sturen. Uitgeput bleef ze staan. Voldemort stapte uit de vlammenzee. 
Zijn gezicht stond hard. 
Zij keek hem vastberaden aan. Hij vermoorde haar even gemakkelijk als haar zus en broer. 
Nog twee te gaan. 

Lotia

Puffend streek ze neer bij de vijver. Lise’s gil was duidelijk te horen. Lotia wist dat ze nu ook haar zus verloren had. Haar wederhelft was dood. Ook zij voelde haar krachten afnemen. De bevalling en plotse verplaatsing hadden haar veel gekost. Ze keek haar dochter aan. Haar grijze ogen keken bang en ze huilde hartverscheurend. Het gehuil hield op toen Lotia zachtjes zong. 

My good and tender child
Don't be frightened and don't be scared

My son, I have nothing I can give
But this chance that you may live
I pray we'll meet again
If He will deliver us
Hush now, my baby
Be still, love, don't cry
Sleep as you're rocked by the stream
Sleep and remember my last lullaby
So I'll be with you when you dream

River, o river
Flow gently for me
Such precious cargo you bear
Do you know somewhere 
he can live free?
River, deliver him there…


Bang maar vastberaden duwde ze het slapende meisje de woelige rivier op. Een traan droop langs haar wangen. Ze zakte door haar knieën. Ze keek hoe het wiegje uit het zicht verdween en glimlachte. Ze lag op de grond, haar blauwe ogen gesloten. 
Terwijl ze langzaam afscheid nam van het leven hier hoorde ze hoe de heer naderde. 
“Waar is de baby?!” 
Hij schudde haar door elkaar. Zij glimlachte hem toe. 
“De baby zoekt haar eigen weg, mijn Heer.” 
De heer keek naar de rivier en schreeuwde. Zijn woedende schreeuw was over het hele ziekenhuis domein te horen. 
Hij was de baby kwijt. Toen hij zijn aandacht op de moeder wou vestigen was het al te laat.  Haar ogen staarden wezenloos voor zich uit. Haar huid zag wit, maar op haar lippen ruste een glimlach.
Hij Verschijnselde. 


Arnold

Ik zag  hoe de anderen aansnelden. Hoe Antonin huilend naast Lise knielde. Hoe het  akelig stil was op het domein. Hoe Remus wanhopig naar zijn kersverse dochter zocht. Ik keek naar het kind dat ik in mijn handen hield. 
Ze sliep vredig in mijn armen. Ik huilde om het verlies van mijn familie maar wist dat ik door moest en haar een toekomst moest geven. 
Ik wist ook dat die niet bij mij zou zijn.
Remus knielde neer en de tranen dropen op de grond. Zijn gesmeek was zo ontroerend dat niemand Venora zag, die zich bij het gezelschap had gevoegd. Toen ze opkeek zag ik hoe haar ogen die van mij vonden. Ze daalden af naar het bundeltje in mijn armen.
Ze keek enigszins opgelucht. Ik bracht mijn vinger naar mijn lippen. 
Ze knikte. Dit was ons geheim. Niemand mocht weten dat ik nog leefde. Iedereen moest denken dat Loena dood was. Anders zou hij haar grijpen. 

Ik keek nog een laatste keer om en Verschijnselde bij een alleenstaand huis. Ik nam een veer en schreef snel neer. 

Aan dit lieve gezin, 
Ik heb gehoord hoe hard jullie naar een eigen kind verlangen. Ik zal jullie wens vervullen. 
Dit kind zal dat van jullie zijn. Haar blonde haren zullen sprekend op die van jou lijken, dame Leeflang. Haar grijze ogen konden die van mijnheer zijn. Niemand mag weten dat ze niet van jullie is. 
De heer wilt haar. Hij jaagt op haar, maar zolang jullie haar geheim bewaren zal ze veilig zijn.
Haar moeder stierf terwijl ze haar kind uitzijn klauwen probeerde te letten. 
Ik, haar peetvader en enige familie zal voor eeuwig achtervolgt worden door volgelingen van de heer. Ik wens jullie succes met jullie dochter. 
Ze heet Loena. Kind van de oudste van vijf. Dochter van een gebroken man. Een man zonder toekomst. 
Zij zal jullie leven laten bruisen.
Zorg goed voor haar.
A. S.The End


-----------------------------------


