lotia scarlet




Hoofdstuk 20

Lotia

“Remus, we moeten praten.” 

Remus legt zijn boek weg en kijkt me aandachtig aan.
Ik kijk zenuwachtig rond want ik weet dat ik niet veel tijd heb. Zij zal niet lang wegblijven en dan zal ze dit moment verpesten. 

“Remus, ik weet niet goed hoe ik het je moet zeggen. “

Remus kijkt geschrokken. Hij neemt me bij mijn schouders en kijkt me liefdevol aan. 

“Je kunt me alles zeggen, ik zal altijd van je houden,” fluistert hij hees. 

“Ik ben zwanger.” Ik kijk onmiddellijk weg. 

Remus kijkt eventjes verward en staart me met open mond aan; plots beginnen zijn ogen echter te schitteren. Hij omhelst me en kust mijn lichtjes opgezwollen buik. 
Zijn handen die bedekt zijn met blinkende littekens fladderen als vlinders rond mijn navel. Hij brengt zijn mond opnieuw bij mijn buik en fluistert: “Mijn liefste kindje. Ik hou nu al van je.” 
Hij drukt een zoen op mijn voorhoofd en ik glimlach vertederd. Ik kijk naar hem en zie hoe gelukkig dit hem maakt; na James zal ook hij papa worden. 

Remus

Ik weet niet wat het moeilijkst was. Een zwangere Lotia of haar tweede kant doen begrijpen dat er een kindje in haar buik zat. 
Lise maakt een giechelbeweging. 

“Lotia, luister naar me.” Remus knipte met zijn vingers voor haar ogen. 

“De baby zit in de buik. Daarom is je buik rond.” 

Lotia loopt nog steeds rond in het huis en onbegrip trekt over haar woedende gezicht. 

“Ik ben dik!” gilt ze. Een vaas valt in het voorbijgaan op de grond. 

Remus slaakt een zucht en duwt haar zachtjes op de zetel. 

“De buik gaat weg als de baby eruit is. Nog eventjes geduld.“ 

Eventjes is het stil. Iedereen in de kamer kijkt verwonderd—heeft dit gewerkt? 

“Is eventjes dan nu voorbij?” vraagt Lotia met een hoog stemmetje. 

Antonin lacht hardop en luid, maar hij stopt meteen als Remus kwaad zijn richting uitkijkt. 

Uren verstrijken en Lotia begrijpt nog steeds niet wat er met haar lichaam aan de hand is. 
“Ik geef het op,” zucht Remus.

Plotseling klinkt een hoog gilletje in de kamer. “Oh!”

Lotia’s ogen staan verbaast. Ze legt geschrokken haar handen op haar buik. 

 “Er zit een kindje in mijn buik. De baby schopte net als bij Molly.”



De komende weken moesten we ons voorbereiden voor de bevalling. 
Molly die intussen weer zwanger was beleefde dolle pret met Lotia. 
Lotia leerde Pampers omdoen en papflessen geven; ze huppelde gelukkig door het huis en liet trots haar buik zien aan Perkamentus die het hoofdkwartier binnenkwam. 
Perkamentus knipoogde naar Remus. 
“Hoe lang nog, Lotia?”
Lotia die blij was dat er nog iemand wou luisteren naar haar babyverhalen draaide zich meteen om naar Perkamentus. 
Ze stak haar vingers in de lucht. 
“Nog drie dagen.”

Molly liep ondertussen al rond met  haar jongste spruit. Ginny was haar eerste meisje en een ongeloofelijk lieve baby.  
Jammer genoeg kon niet iedereen meegenieten van de zachte babygeur die al in het huis hing. 
 James en Lily hadden het hoofdkwartier moeten verlaten. De Heer van het Duister was op zoek naar hen, Harry die nu bijna één was hadden ze al een hele tijd niet meer gezien. 

Lotia

Lotia lag in de zetel. Haar handen zochten haar buik af. Ze voelde hoe haar navel uitpuilde en als ze even wachtte voelde ze de baby schoppen. Ze sloot haar ogen en genoot. Remus kwam met een brede glimlach de kamer binnen. 
Ze wist wat hij dacht. Het was bijna zo ver. De baby was klaar. 
De baby, die zwaar op haar blaas drukte, moest er nu toch echt wel uit. De zwangerschap had lang genoeg geduurd. 
Plotseling schoot een hevige pijnscheut door mijn buik. Ik sloot mijn ogen en probeerde de pijn te verdringen. 
Ik opende mijn ogen in een flits. “Het is zover,” glimlachte ik naar Remus .

Voor ik het wist lag ik in dezelfde kamer waar Lily een jaar geleden ook lag. Tussen de weeën door zag ik dat er een groot raam was dat uitkeek op een rivier die langs het ziekenhuis gleed. Ik keek naar de prachtige natuur om me af te leiden. 
Enkele minuten later was ze er. Ik zal nooit vergeten hoe de heelster mijn baby in mijn armen legde. De warme die van het minuscule lijfje afkwam leek ik tot in mijn kleine teen te voelen. 
De baby keek me aan met haar grote ogen. Haar wazig grijze ogen ketenden me vast. Ik wreef zachtjes over haar korte witblonde haartjes. 
Ik was betoverd. Remus was de eerste die binnenkwam. Hij huilde toen hij de baby aankeek. 
Hij raakte haar onderlip aan en kuste haar op het hoofd. 

“Loena,” mompelde hij tegen haar. “Mijn kleine baby Loena.”

Ik was me er slechts vaag van bewust dat ook de andere leden de baby kwamen bewonderen. Alleen Arnold zijn reactie drong door. 
Hij lachte vertedert toen het kleine meisje in zijn vinger kneep. 
Zijn lieve petekind. 
Hij gaf de baby een kus op het hoofd en sprak ook nu een zegen uit. 

“Laat deze baby de Uitverkorene bijstaan. Laat haar naar het leven kijken als geen ander. Leef, mijn lieveling.” 

Remus bedankte hem, want alleen hij verstond de taal der weerwolven die Arnold goed beheerste. 

De volgende dagen in het ziekenhuis waren rustig. Toch was er één iemand niet zo op zijn gemak. Robert voelde zijn arm branden. De Heer had een plan. 
Robert rende in alle commotie het gebouw uit, Verdwijnselde en Verschijnselde onmiddellijk. Hij boog direct voor zijn Heer. 
“Ja, Heer” zei hij onderdanig. 

De Heer bekeek hem zorgvuldig. Iets in zijn blik was veranderd. “Ik heb Antonin Dolochov nodig. Hij hoort  bij ons. Ik ga hem halen en ik wil dat jij me helpt.” 
Robert knikte. Hij wist dat dit moment ging komen. Hij zou zijn zus moeten verraden. 
Plots schoot hem te binnen waar Antonin de laatste dagen zijn tijd doorbracht. 
Onmiddellijk was de twijfel af lezen in zijn ogen. 
“Maar Heer, Antonin slaap nu in het…” 

De heer stak zijn hand op. “Het ziekenhuis, dat weet ik.” 
Robert keek hem verward aan. Wat als er iets gebeurde met de baby. Zijn ogen flitsen even paniekerig rond.
 Veel tijd om na te denken over zijn probleem had hij niet. De Heer smeet hem met één beweging van zijn staf achteruit. 
Robert hapte naar adem. 
“Ik zie je twijfel. Je wou mij verraden, is het niet.” De stem van de Heer klonk woedend. 
Voor Robert zijn toverstaf wou trekken voelde hij de scherpe punt van één van de wandzwaarden te zijn keel…
Hij keek de Heer recht in de ogen.


-----------------------------------


