lotia scarlet




Deel 19

3jaar later 


Een kale gang die normaal verlaten was zat nu volgepropt met een tiental mensen. Sommigen keken vriendelijk en andere doodserieus. 
In het midden van de gang stond een eikenhouten deur waar iedereen naar keek. 
Voor de deur ijsbeerde een jonge man met warrig zwart haar dat naar alle kanten opstond. 
Zijn hazelnootbruine ogen staalden één en al nerveusheid uit, al leek er af en toe een flikkering van opwinding in te zien zijn. 
Een paar meters verder stond een knappe man tegen de muur geleund. 
Doordat hij in de hoek van de kamer stond viel een schaduw over zijn gezicht, wat hem nog veel knapper deed lijken. Hij zou nu elk moment peetvader worden. Hij keek gefascineerd naar drie vrouwen die in de oude fauteuil zaten. Alle drie vertoonden de duidelijke gelijkenissen. 
De eerste een statige jonge vrouw met een fijn gezicht en lange blonde haren die elegant over haar schouders vielen staarde recht voor zich uit naar een man die nerveus aan zijn zilveren oorring prutste. 
De vrouw die het meest op haar leek en op het eerste zicht rond dezelfde leeftijd hing speelde afwezig met de vingers van een man met muisbruin haar. 
Op haar lippen lag een flauwe grijns en haar wazige ogen blonken terwijl ze naar de ijsberende man voor haar keek. 
Haar haren hadden dezelfde blonde kleur als de eerste vrouw, maar waren kort afgeknipt en het enige van haar vroeger lange lokken was een fijne vlecht tot iets onder haar heup. 
De laatste vrouw was een stuk jonger dan de andere twee, ze had dan ook bruingroene ogen in plaats van blauwe. Haar steile blonde lokken hingen over haar schouders heen en ze keek verveeld. 

De laatste personen in de kamer waren twee jonge mannen die aan de deur naar buiten stonden. Dit waren de twee broers van de drie vrouwen. De ene had korte haren tot net aan zijn ogen. De andere lange haren die in een vlecht waren samengebonden. De man met de vlecht die een jaar of negentien was leek het omgekeerde van de andere man. Waar zijn ogen schitterden en vrolijk leken, keken die van zijn broer nors voor zich uit. 
De oudste man was gespierd en zijn gelaatstrekken waren eerder grof. Weer had zijn broer fijne gelaatstrekken die men zou kunnen vergelijken met die van een elf. 

Plots klonk er een luide schreeuw vanachter de deur gevolgd door het gekrijs van een baby. 
Iedereen keek op toen een heler naar buiten kwam en met een glimlach de kamer binnenstapte. 
“Het is een jongen, proficiat James.” 
De man die voor de deur ijsbeerde stapte met opgeheven hoofd de kamer binnen en deed teken naar de man in de hoek van de kamer dat hij moest volgen. 

Een tijdje later mocht iedereen de baby gaan bewonderen. Als één van de laatste stapte de man met de vlecht de kamer binnen. Even keek hij nors voor zich uit. 
Hij was toch helemaal niet geïnteresseerd in de baby van dat modderbloedje. 
Tot hij de baby zag die op de borst van zijn moeder lag en met zijn minuscule handjes de stof van haar kleed vasthield. 

“Hij is prachtig Lily.” 
De moeder keek hem aan met tranen in haar ogen. Drie jaar lang had ze geprobeerd de tiener haar te laten toelaten en altijd had hij enige vorm van contact geweigerd. Altijd had hij haar met haar achternaam aangesproken en dan nog enkel als het nodig was. 
Nu zei hij haar voornaam en gaf hij een compliment. 
Hij liep naar de baby en gaf hem een zachte kus op het voorhoofd. 
Waarna hij een zegen mompelde in een onverstaanbare raspende taal. Die alleen de man met het muisbruine haar verstond. 

“Laat de uitverkorene machtiger zijn en ons verlossing brengen. Jij hebt mijn zegen mijn jonge meester.” 

De man draaide zich om en knikte nog even naar de vader voor hij de kamer verliet. 
Met grote afgewogen passen en met een natuurlijke elegantie die alleen een volbloed kon bezitten liep hij rustig de gang door. Plots stopte hij toen hij zijn oudste zus zag staan. 
Die met een glazige blik naar de kinderen in de couveuses keek. 
Haar blik strak gericht op een babymeisje dat vanachter het glas met haar grote blauwe ogen naar haar terugkeek. 

“Dag Arnold” zei ze zacht toen hij dichterbij kwam. 
“Dag Lotia. Ben je oké?” 

Plots rolden de tranen van haar wagen en begon ze te snikken. Ik omhelsde haar en veegde het haar uit haar gezicht. 
“Wat is er Lotia?”
Ze keek met haar betraande ogen op. 
“Ik ben een freak. Ik ga het nooit kunnen. Oh hoe konden we zo dom zijn. Hoe kan ik ooit iets van mijn leven maken. Ik kan het nooit. “
Ze neem met vast aan mijn trui en begon nog harder te snikken. 
“Wat kan je niet Lotia?” 
“Een baby opvoeden. Een normaal gezin hebben.” 
Ik kijk haar met ogen die medelijden uitstralen aan. 
“Je hebt nog tijd Lotia.”
Ze snikt en schud van nee. 
“Arnold, ik ben zwanger.” 
Geschrokken laat ik haar los. Voor ik haar loslaat en haar omhels. 
“Dat is geweldig Lotia. Remus zal zo blij zijn.” 
Lotia huilde nog steeds zacht. 
“Ga je het hem niet vertellen?” Ik kijk haar verward aan. 
Ze schud haar hoofd van nee en jammert. 
“Ik durf het niet. Denk een na Arnold, ik kan toch geen kind opvoeden ik kan nog niet eens voor mezelf zorgen. Zij maakt alles kapot. Wat als ze het kind iets aandoet. Dat vergeef ik mezelf nooit.” 

Samen lopen we weg van de rare bijna valse geur van het ziekenhuis. Als Remus komt aangelopen veegt ze snel haar tranen af en doet ze alsof er niet gebeurt is. 
Hij kijkt even raar. 
“Ik vond je nergens.” 
Hij geeft haar een vluchtige zoen op haar wangen. 
Ik volgde hun diep in gedachten. Nadenkend over wat er net gebeurde. 

Het zou lastig gaan worden. Een over emotionele Lotia die dan nog om de vijf minuten vergeet wat ze aan het doen is. 
Die arme Remus die nog van niets weet. Ik denk dat hij het super zal vinden dat hij vader wordt. Vooral na de geboorte van Harry daarnet. 
Ik denk niet dat ik ooit een gezin zal beginnen. 
Ik weet nu zeker dat ik er alles aan ga doen om de wereld voor de baby van mijn zus veilig te maken. Ik zal er zijn voor het kind. Al moet ik mijn leven geven. 
Ik zal de baby laten dragen door de wind. Het zal moeilijk zijn ,maar ik zal Remus en Lotia helpen waar ik kan. Als zij het niet kunnen zorg ik wel voor de baby. 
Ik zal er zijn, voor altijd.


-----------------------------------


