Annaaa




-feniks-, heel erg bedankt voor je reactie =)

Hoofdstuk 4: Nablijven

‘MENEER ZWARTS!’ Sirius schrok zich kapot en viel van zijn stoel, voor de voeten van Professor Bonkel. Hij ging snel weer recht zitten en keek Bonkel liefjes aan.
‘Ja, professor?’
‘Vind u dit praten door de klas normaal gedrag?’
‘Nou, professor, ik ben nooit erg normaal geweest.’ zei Sirius serieus.
Even leek het er op dat Bonkel zou gaan lachen, maar in plaats daar van riep hij: ‘GENOEG! NABLIJVEN!’ 
Cecilia keek gretig op, naar Sirius, die hard probeerde haar blik te negeren.
De rest van de les probeerde Cecilia zo brutaal mogelijk te doen.

‘Nee, sorry hoor en dan ook nog die kleren! Niet normaal!’ galmde ze door het lokaal.
‘En mevrouw Tiran, ook voor u vanavond nablijven. ‘
Sirius kreunde en Lily keek hem medelevend aan. 
“Triiing!” 
‘Saved by the bell,’  mompelde Sirius terwijl hij naar Remus en Peter liep.
‘Zullen we even naar James?’ vroeg Remus. Sirius en Peter knikten en ze liepen traag naar de toren van Griffoendor. 
‘Varkensboutje,’ zei Peter verveeld, toen ze bij het schilderij waren.
‘Een beetje respect, graag!’ Remus glimlachte naar de Dikke Dame en toen gingen ze op weg naar de slaapkamers. Ze deden de deur open en daar lag James.
Hij lag in bed, met dekens tot zijn kin, in een Zwerkbal blad te lezen. 
Zijn haar was ongekamd en hij leek diep ongelukkig. 
‘Hé, jongens.’ zei hij somber. Remus draaide met zijn ogen en ging op James’ bed zitten. Sirius deed hetzelfde, maar hij pakte James’ hand en deed net alsof hij een traan uit zijn gezicht veegde.  ‘Verlaat me alsjeblieft niet!’ 
James sloeg de hand van Sirius weg en keek hem geërgerd aan.  
‘Stel je niet zo aan!’ riep hij.
‘Inderdaad!’ grijnsde Sirius.
‘Maar.. hè?’ stotterde James. 
Remus lachtte en gooide de deken van James’ bed.
‘Toe nou James, je gaat niet dood hoor!’ James keek zijn vrienden twijfelachtig aan.
‘Gingen ze jullie niet uitlachen?’
‘Nee, ze vonden ons cool, nou goed?’ Sirius had er een beetje genoeg van dat James dacht dat er blijkbaar geen ergere dingen in de wereld waren.
Sirius en James staarden elkaar even chagrijnig aan en toen zuchtte James.
‘Goed dan. Ik ga al mee..’ hij hees zich uit bed en bekeek zichzelf in de spiegel. Roze. Hij keek nog een keer moeilijk, maar achtervolgde uiteindelijk zijn vrienden naar de Grote Zaal voor het middageten.
‘Nog nieuws?’ vroeg James, terwijl hij heel schuw langs alle tafels voorzichtig aan de Griffoendor tafel was gaan zitten.
‘Neeh. Sirius moet nablijven samen met Cecilia.’  James keek medelevend en gaf Sirius een paar schouderklopjes, die er chagrijnig uitzag. 
De rest van de dag probeerde Sirius niet aan die avond te denken en besloot met zijn vrienden, omdat ze er tijdens Toverdranken niet waren vandaag, Sneep morgen dan maar te grazen te nemen. 
En toen was de dag alweer voorbij. Sirius zuchtte.
‘Succes!’ riepen zijn vrienden hem na, terwijl naar het lokaal van professor Bonkel liep. 
‘Dag, meneer Zwarts. Mevrouw Tiran is er al,’ hoorde Sirius de koele stem van Bonkel, toen hij naar binnen liep.
‘Jippie.’ mompelde hij terwijl op zijn vertrouwde plekje ging zitten, helemaal achterin.
‘Ik heb een vergadering. Jullie gaan een werkstuk maken over de drie onvergefelijke vloeken.’ Cecilia knikte braaf en professor Bonkel liep het lokaal uit.
Sirius keek naar haar. Ze was niet echt lelijk of zoiets. Ze was gewoon.. Irritant.
Hij pakte perkament en inkt en begon te schrijven.
Hij schreef druk tot hij merkte dat Cecilia naast hem was komen zitten.
Hij draaide zich om en keek in haar knappe gezicht.
‘Ik dacht, dit is gezelliger.’ fluisterde ze hees.
Sirius probeerde het te negeren en schreef snel verder, al merkte hij dat het niet echt lukte. Zijn woorden klopten niet helemaal meer.
‘Vind je niet?’ vroeg ze.
Sirius keek haar dan toch aan. Uiterlijk was ook niet alles, hielp hij zich herinneren.
‘Wat ben je aan het doen, Cecilia?’ vroeg hij, luid en duidelijk. Hij wist dat hij een paar minuten geleden niet zo luid en duidelijk had geklonken.
‘Niets.’ klonk ze teleurgesteld, terwijl zij ook aan haar werkstuk begon.
Even later keek hij haar toch even aan. 
Ja, sorry hoor! Maar wat zou jij doen als je opgesloten was met een knap meisje? 
Ze glimlachte en hij knipoogde.
‘Weetje, ik vind je heel erg leuk, Sirius.’ Goh. Echt? Hij grijnsde en zag hoe Cecilia ’s hoofd steeds dichter kwam. Hij twijfelde. Zou hij haar gaan zoenen? En toen kwam er een zinnetje in zijn hoofd, wat altijd kwam bij dit soort gevallen.  Ze houdt van me. Er houdt iemand van me! Meegesleept door die gedachte kuste hij haar, lang en teder. En toen deed hij zijn ogen open. Hij pakte zijn werkstuk en liep er vandoor.
Het ‘Sirius, Sirius!’ negerend.  Eenmaal bij de toren van Griffoendor, sloeg hij zichzelf voor zijn hoofd. Hij was echt een sukkel soms. Hoe kon hij dat nou doen? Het was gewoon die zin die in zijn hoofd spookte, hij werd er gek van.
Nog altijd in de war ging hij voor de haard zitten, waar Remus ook al zat.
‘He, Maanling.’ zei Sirius vrolijk.
‘Hoe was het?’ vroeg Remus nors. 
‘Ik heb iets heel stom gedaan..’ vertelde Sirius.
‘Wat?’ 
‘Niet verder vertellen, maar ik heb haar gezoend..’
Remus werd bleek en drukte zijn lippen tegen elkaar. Toen sprong hij uit zijn stoel, rood aangelopen en begon te schreeuwen.
‘JIJ! JIJ!’ buiten zinnen van woede wees hij Sirius aan. ‘VERADER!’ 
‘Hè? Remus? Waar héb je het over?’
‘DOE. NIET. ZO. DOM!’ Toen stormde hij de leerlingenkamer uit.
Sirius bleef beduusd achter. Wat had die nou? Misschien werd hij ook overgevoelig door zijn ‘maandelijkse probleempje’ net als bij meisjes. Gerustgesteld zakte Sirius weer terug in zijn stoel.
Hij was natuurlijk gewoon bezorgd over Sirius en vond het zielig voor Cecilia, dat was logisch, dat vond Sirius zelf eigenlijk ook wel. Maar ja, het was niet zijn schuld dat Cecilia zo deed. Hij hoopte alleen dat ze het aan niemand zou vertellen.
Ook dat Remus het aan niemand zou vertellen! Sirius besloot om met hem te gaan praten na volle maan.


-----------------------------------


