Sweet14




Haaii!
Ik was in een goede bui :D Want.. ik heb een 7.5 voor wiskunde (mijn slechtste vak) Dus ik ging maar eens een schijfbui in.
Ik wil Ballerina girl nog heel erg bedanken voor haar reacties en ik raad (nogmaals) aan om hun verhaal te lezen, hij is echt goed.
Hier het volgende stukje!
(P.S. Er zijn wel veel haatgevoelens in dit hoofdstuk :roll:  )     Reacties?    




‘Draco, Draco!’ riep Patty opgewonden, blijkbaar de ‘ruzie’ vergetend van daarstraks.
‘Ja’ antwoordde Draco zonder op te kijken van zijn boek.
‘Weet je wie ik net zag?’ ging ze verder
‘Nee’ zei hij droog
‘Baker!’
‘Oja, dat meen je toch niet! Ik heb nog nooit Baker gezien’ riep hij sarcastisch uit.
‘Nee! Dat is nog niet alles Drakie!-’ 
Draco keek geïrriteerd op, maar Patty negeerde dat.
-Ze liep met Jay mee! Je weet wel Jay Addley, uit het 7e jaar!’ riep ze uit.
Draco zei nog steeds niets, blijkbaar zag Patty dat als een belediging aan want ze draaide zich om en liep met haar neus in de lucht weg.
Jay was na Potter en Wemel en al die andere freaks zijn grootste vijand. Hij had hem uitgelachen toen hij door had dat Baker hem had afgewezen, en hij vermoedde dat hij het ook aan iedereen had door verteld. Hij haatte hem echt uit de grond van zijn hart.
Maar wat moest Baker nou met die zak?
Hij kon er niet tegen dat Baker nooit met hem uit had gewild en nu zomaar met een Jay rondliep!
Er moest natuurlijk wat achter zitten, hij zou er wel achterkomen wat. Het had er natuurlijk iets mee te maken wat Baker tegen Daphne had gezegd. Hij ging haar wel uithoren.
‘Hea Daphne!’ riep Draco door de leerlingenkamer heen.
Hij zag Daphne zich omdraaien en langzaam naar hem toe lopen.
‘Wat vroeg Baker aan jou?’ Begon Draco meteen toen ze bij hem was
Daphne kleurde een beetje rood, maar zei toen: ‘niks belangrijks, iets onbenulligs’ 
‘Maar wat dan?’ drong Draco aan
Daphne kleurde nog roder.
‘Of ik met Amy.. ehm.. ik bedoel Baker’ zei ze vlug ‘en Jay mee ging naar Zweinsveld’
Draco trok zijn wenkbrauw op
‘En wat zei je?’vroeg hij
‘Wat denk je? Nee natuurlijk!’ riep ze uit.
‘Oke’ zei Draco en hij deed net alsof dat hij zich weer in zijn boek verdiepte.
Ondertussen kon hij goed nadenken over wat Patty en Daphne gezegd hadden. 
Jay en Baker liepen samen.
Dat hoefde natuurlijk nog niets te betekenen. Maar stel je voor dat dat wel zo was en dat ze hand in hand liepen! Draco voelde een steek van jaloezie. Het mocht niet waar zijn. Jay had trouwens ook een veels te hoge status voor Baker,alle meisjes vielen op hem, Patty had het vast verkeerd gezien.
Maar volgens Daphne hadden Jay en Baker haar mee gevraagd. Hij kon het beeld van Baker en Jay maar niet uit zijn hoofd krijgen. 
Het mocht gewoon niet waar zijn!
Eigenlijk snapte Draco niet waarom hij zich hierover zo druk maakte. Hij had geen gevoelens meer voor Baker toch? Toch?
Hij moest het gewoon uit zijn hoofd zetten, en weer gemeen tegen haar doen. Dan zouden die gevoelens wel weer weg gaan. 
Maar toch moest hij wraak nemen op Jay, hij wist nog niet hoe, maar het moest gebeuren.
Bij de bijlessen zou hij weer de gemene Draco zijn, en hij haar veel pijn doen.
Maar wat hij zich nog wel af vroeg was waarom ze Daphne hadden gevraagd en waarom überhaupt Jay met Amy naar Zweinstein was gegaan? Misschien had Jay dat wel voor geld gedaan. 
Hij zou er nog wel achter komen.




De dag daarna. 11 uur ‘s ochtends
Amy stond voor de spiegel. Ze moest en zou make-up op doen. Ze kon het gewoon niet over haar hart verkrijgen om Jay teleur te stellen. 
Elke keer als ze aan Jay dacht kreeg ze vlinders in haar buik. Hij was zo lief en knap! Maar helaas zou hij nooit op haar vallen.
Toen hij had gezegd dat ze mooi was, had ze even hoop gehad, maar toen hij het daarna over Daphne had was die hoop in één keer weg. Wat had Daphne nou wat wel, wat zij niet had?
Op dit moment haatte Amy Daphne uit het diepste van haar hart.
Toen Amy de leerlingenkamer instapte, voelde ze zich lelijker dan ooit tevoren. Haar make-up had ze echt rampzalig op gedaan, en ze wist bijna zeker dat iedereen haar uit ging lachen. 
Waarschijnlijk zou Jay haar zelfs uitlachen.
Ze voelde een steek in haar maag. Dat zou haar echt kapot maken, door hem had ze een beetje zelfvertrouwen opgebouwd, maar dan kon zo weer omvallen.
Amy zag Malfidus in een boek verdiept zitten, maar Zabini daarentegen bekeek haar kritisch. Ze zag hem naar Malfidus toebuigen en wat zeggen, waarop Malfidus stopte met lezen en fronsend naar Amy keek.
Ze wende snel haar blik af en verwachte een pesterige stem die haar voor iets zou uitschelden, maar die kwam niet. 
Toen Amy de leerlingenkamer  uitstapte haalde ze opgelucht adem. Het ergste was voorbij.
Bijna alle Zwadderaars hadden haar gezien en ze had geen op of aanmerking gehoord. Voor de rest boeide het haar niet zo veel wat de andere afdelingen van haar vonden, die zouden toch niks tegen haar durven zeggen.
Amy werd uit haar gedachte gestoord toen ze opeens iemand naar haar hoorde fluiten. Ze keek op en zag dat het een jongen uit Ravenklauw was die haar uitgebreid bestudeerde.
‘Fijn’ dacht Amy sarcastisch.
‘Heb wat van je aan?’ vroeg Amy kattig.
De jongen trok zijn wenkbrauw op, maar wende zijn blik wel vlug af.
Ze had totaal geen zin in aandacht van jongens, op die van Jay na dan.
Die lieve Jay.
Amy was weer sinds jaren verliefd, en het voelde geweldig. Alleen het idee dat hij onbereikbaar was en dat hij voor Daphne viel, maakte het ondragelijk.
Ze kon ook niet wachten totdat ze ‘zogenaamd’ met Jay nam en hem dus openlijk mocht zoenen en lieve dingen tegen hem mocht zeggen.
Toch was ze elke keer weer super zenuwachtig als ze weer naar hem toeging en bij elk woord dat Jay zij kreeg ze wel een blos op haar wangen. Dat was de hele tijd zo, dus het viel niet echt op. Het vervelende was ook dat ze soms ging stotteren en hij haar dan geïntrigeerd aan ging kijken,en dan een kop als een bied kreeg.
Vreselijk
Opeens hoorde Amy een stem achter zich: ‘Amy!’
Ze draaide zich om en zag Jay hijgend staan. Hij keek haar met grote ogen aan…



-----------------------------------


