Bradhadair




hoofdstuk 6 
De 1e Wedstrijd 

De volgende dag kon James de droom niet meer herineren. Toen James die dag opstond scheen de zon al fel door het raam. Hij stond op. Sirius, Remus en Peter lagen nog te slapen. De slaapkoppen dacht James bij zichzelf. Toen James op zijn horloge keek schrok hij zich een ongeluk kwart over 11. Wat een geluk dat het zaterdag was. Hij kleede zich aan en ondertussen was Peter ook wakker geworden, hij kleede zich ook aan.  

‘‘Zeg James je bent de laatste week zo stil, is er iets?’’ Vroeg Peter opeens. 
‘‘Nee hoor.’’ Andwoorde James niet echt overtuigend. 
‘‘Of is het dat Voldemort gedoe?’’ Maar dat zei Peter een beetje te hard en een groepje 3e jaars draaide zich om. James trok Peter snel weg en ze gingen maar naar de slaapzaal waar niemand hen hoorde praten (Sirius en Remus lagen nog steeds op een oor) 
‘‘Peter je hebt wel gelijk over dat Voldemort gedoe.’’ 
‘‘Ik maak me gewoon zorgen.’’ Vervolgde James. 
‘‘Ik ook hoor, maar Sirius en Remus merken het ook vind je niet da je het gewoon moet opbiegten?’’ 
James schudde zijn hoofd. 
‘‘Nee ik ga ze niet in bezorgdheid brengen.’’ Schreeuwde James bijna. 
‘‘Remus werd wakker van het geschreeuw.’’ 
‘‘Waser.’’ Zei hij slaapdronken, en hij stond op. Toen hij Peter en James zag staan snapte hij waar hij wakker van was geworden. Hij keek naar Sirius en zei: 
‘‘Nou die slaapt kennelijk ook overal door heen.’’ 

Hij kleede zich ook maar aan terwijl Peter en James stilzwijgend in de leerlingenkamer wachtte. 
Toen Remus de leerlingenkamer binnekwam vroeg hij: 
‘‘Hoeveel boterbier heeft Sirius wel niet gedronken?’’ 
‘‘Ehm heel veel.’’ Zei James en begon te tellen.
‘‘Nou ik heb een briefje bij hem neergelegt als hij wakker word dan weet hij waar we zijn.’’ Zei Remus. 
‘‘Waar gaan we dan naartoe?’’ Vroeg James. 
‘‘Wat dacht je van ontbijten.’’ Zei Remus alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
‘‘Je kan het beter lunchen noemen.’’ Zei Peter. 

Toen ze naar de grote zaal gingen heersde er een grafstemming. Alsof het als geroepen was kreeg Severus aan de andere kant van de zaal een stuk appeltaart in zijn gezicht gegooit. Toen was de grafstemming weg en lachte het drietal. 
Plots voelde James wat onder de tafel en door het gezicht van Remus te zien voelde hij het ook. Toen kwam Sirius onder de onzichtbaarheidsmantel vandaan en was het mysterie onder de tafel opgelost. 
‘‘Sorry.’’ Zei Sirius. 
‘‘Ik kon de verleiding niet weerstaan.’’ Vervolgde hij.
Toen het eten op was en ze net weg wilde gaan kwamen de uilen en moesten ze wel blijven zitten. 
Toen Sirius de ochtendprofeet kreeg liet hij het meteen aan zijn vrienden zien. 

''Voldemort eist eerste slachtoffer 

Voldemort heeft zijn eerste slachtofer vermoord de Fathora Grunstewald die voorheen op Zweinstein hogeschool voor hekserij en hokus pocus werkte werd verast door de aanval. 
zij die de functie waarzeggerij op zich nam was bezig op haar kamer.Ze had al voorspeld dat er iets duisters op Zweinstein zat. Madame Grunstewald was een grote tegenstander van alles wat duister was. Zat waarschijnlijk in een complot. Verdere informatie niet toegekend.'' 

‘‘Wat heeft dat verdere informatie niet toegekent te betekenen?’’ Vroeg James. 
‘‘Waarschijnlijk had ze Nagini door.’’ Antwoordde Sirius. 

Toen ze naar de bibliotheek gingen om hun huiswerk te maken zei Remus plots: 
‘‘We moeten naar Perkamentus.’’ Zei Remus. 
‘‘Ben je helemaal gek geworden?’’ Zei Sirius. 
‘‘Ach het was een idee.’’ Zei Remus. 
‘‘We kunnen het proberen.’’ Zei Remus nog proberend zijn vrienden over te halen. 
‘‘Wat proberen?’’ Zei een stem achter hem. 
‘‘Volgens mij gaat het u niet aan wat wij doen professor Nagini.’’ Zei Remus wijs. 
‘‘Nee meneer Lupos u heeft gelijk behalve als het met mijn zaken te maken heeft.’’ Zei hij en nu wende hij zich tot James.
‘‘Potter ik weet dat u een paar keer in mijn kamer bent geweest zonder toestemming, als ik u was zal ik maar uitkijken.’’ 
‘‘Na wat er met die arme professor Grunstewald gebeurd is.’’ Zei hij tegen James. En hij liep weg. 
Het viertal keek elkaar bang aan. 

De maand kroop langzaam voorbij, Met de woorden van Nagini langzaam galmend in hunhoofd. 
Het was 31 oktober of terwijl helloween. 
Zoveel snoep als je, je maar kan indenken. 
Het was een zeer vrolijke stemming want morgen werd de eerste zwerkbalwedstrijd van het seizoen gespeeld Griffoendor tegen Zwadderig. 

‘‘En ben je al zenuwachtig James?’’ James die bezig was met een chocoladecakeje naar binnen te werken zei. 
‘‘Igk enuwachdig.’’ Toen James zijn cakje eindelijk naar binnen had gewerkt herhaalde hij zijn zin. 
‘‘Ik zenuwachtig?’’
‘‘Nouja wel een beetje.’’ Zei James.

Die nacht kon James slecht slapen. Hij stond op een uur of 6 op en ging naar de tafel van Griffoendor in de grote zaal. Hij pakte (wat James vond) een gezond ontbijt en begin te eten al leek het alsof hij op papier kouwde. 
Onder de vraag waar is Remus. Toen James opstond lag Remus niet in zijn bed, en hij had hem ook niet in de leerlingenkamer zien zitten. Een paar uur later kwamen Peter en Sirius ook de grote zaal in. 

‘‘Zeg jongens hebben jullie Remus soms gezien?’’ 
‘‘Remus die legt nog op bed volgens mij werd hij wakker toen ik de deur dicht deed.’’ 
‘‘Toen ik vanmorgen opstond was hij nergens te bekennen.’’
‘‘Volgens mij heeft Remus ons wat uit te leggen.’’ Toen Peter dat zei kwam hij de grote zaal binnen zijn wallen leken groter dan ooit. 
‘‘Goedemorgen.’’ en hij rekte zich uit. 
‘‘Is er soms iets?’’ Want zijn vrienden keken hem aan. Toen Remus dat had gezegd gingen zijn vrienden verder met eten. 

Het was een prachtige dag om zwerkbal te spelen, er stond alleen een stefig briesje. 
Toen ze in de kleedkamer naar Kelly's peptalk luisterde hoorde James buiten. 
‘‘Griffoendor Griffoenor, Zwadderig Zwadderig.’’ Ze schreeuwde om het hardst. 
Toen beide teams het veld opkwamen werd er hard gejuicht. Ze stegen op terwijl Kelly de leider van het team van Zwadderig een hand gaf. Tot James zijn verbazing was dat Sirius zijn broer, als 2e jaars een zwerkbalteam leiden dacht James. 

De wedstrijd begon. Leontien Jordaan gaf commentaar. 
‘‘En de wedstrijd is begonnen.’’ 
‘‘Zwarts, Pimpel, Plumus, Pet, Wevel, Wattel en Wendst van Zwadderig.’’ 
‘‘Groepsma, Bell, Pak, Pluks, Stang, Vangwijl en een nieuwe zoeker Potter.’’ 
‘‘En Bell heeft de bal speelt over naar Pluks en oe.’’ Kreunde Jordaan. 
‘‘Pluks geraakt door een beuker van Wattel.’’
‘‘En Plumus vangt de slurk...’’ 
Nog geen snaai dacht James. 
‘‘Pet speelt over naar Pimpel en Groepsma houd de bal tegen.’’ 

Yes dacht James bij zichzelf en hij vervolgde zijn zoektocht naar de snaai. Hij zag de snaai vliegen onder een doelpaal van Griffoendor. James zoefde er op af, Wendst kwam er gelijk achter aan. Maar James was sneller, hij ontweek gemakkelijk een beuker en. 
Hij had de snaai, hij had hem in zijn hand. Hij hoorde Jordaan brullen 
‘‘En James Potter heeft de snaai gevangen, 150 punten voor Griffoendor.’’ 

Sirius, Remus en Peter kwamen aanrennen eigenlijk kwam heel Griffoendor maar hun rende voorop. 
‘‘Goed gedaan James.’’ Zei Sirius. 
Die dag werd er weer feest gevierd in de kamer van Griffoendor, Sirius, James, Remus en Peter hadden de lekkere voetuils bij de haard. 
‘‘Ik ga nog wat boterbier halen.’’ Zei Sirius. Maar James pakte zijn hand en trok hem terug, 
‘‘Je moet er morgen vroeg uit dadelijk kom je, je bed helemaal niet meer uit.’’ Zei Remus bezorgd.
‘‘Nou Remus dan mag je eerst beginnen te vertellen waar je gisteravond was.’’ Zei James.
‘‘Gisteravond.’’ Herhaalde Remus. 
‘‘Ik stond vanmorgen op en je bed was onopgemaakt, en je was ook niet in de leerlingenkamer.’’ 
‘‘Ehm nou ik ehm was naar de bibliotheek gegaan om huiswerk te maken en daar was ik in slaap gevallen.’’ 

Het feest duurde tot ver in de avond tot professor Anderling er een einde aan maakte en moesten gaan slapen. 
Toch kon James niet slapen, het was een prachtige dag geweest. Zijn eerste wedstrijd was gespeeld en hij had gewonnen. Maar hij maakte zich druk om Remus. Waarvoor zou hij liegen, want James wist heus wel dat Remus niet naar de bibliotheek was geweest. Madame Rommela zou nooit toestaan dat er leerlingen in de bibliotheek bleven zitten. 
James keek naar buiten. Een maanloze nacht dacht hij. Toen viel de knoet op zijn kant. 

‘‘De maan.’’ Zei hij zacht. 

Ik hoop dat jullie dit stuk weer leuk vinden ik heb het lekker spannend gamaakt aan het eind badankt voor de reacties


-----------------------------------


