Sweet14




Hello!!
Ik heb proberen door te schrijven, maar daar heeft mijn schoolwerk eenigsinds onder geleden: een 4 voor engels :( 
Het gaat ook wel weer een weekje duren voor het nieuwe hoofdstuk.
Ik wou Ballerina Girl en Miss snake nog even bedanken voor hun reactie, en natuurlijk alle polstemmers:D 
Hier het volgende stukje!                    (reacties en tips zijn altijd welkom!)



Amy zat tegen een boom aan geleund een boek te lezen over gedaanteverwisseling. Ze wou daar beter haar best voor doen. Dat verdiende Professor Anderling, nadat dat ze al die dingen voor Amy had gedaan.
Opeens werd ze ruw gestoord uit haar mijmeringen.
‘Hoi’ Zei een jongen droog, die geruisloos naast haar was gaan zitten. ‘Jij bent toch Amy?’
Ze keek hem berekenend aan en knikte langzaam.
Hij had mooie bruine ogen met lange wimpers en blond haar dat een beetje door de war zat. 
Zijn armen waren gebruind en gespierd en hij had een schattig armbandje om, zo’n ding die je wel eens in Turkije kan kopen.
Blijkbaar had hij het door dat ze ademloos naar hem zat te kijken, want hij knipte met zijn vingers voor haar ogen.
‘Hallo, gaat het wel lekker met je?’ vroeg hij met opgetrokken wenkbrauwen.
‘Ja’ antwoordde ze droog.
‘oke, zoals ik al zei ik ben Jay’  Zei hij heel langzaam, alsof ik een mongooltje was.
‘Fijn voor je’ snauwde ik
‘Rustig Baker! Of ik ben hier zo weg’ zei Jay dreigend
Ze trok haar wenkbrauw op.
‘Alsof ik dat niet wil’ Zei ze toonloos.
‘Luister eens, ik wil je helpen’ Zei hij
Stilte
‘Je wilt me helpen’ Herhaalde ze. ‘En waarom wil je me helpen’
‘Omdat ik daar zelf ook profijt van kan hebben’ zei hij nonchalant, maar keek haar strak aan.
Weer stilte
‘Ik heb helemaal geen hulp nodig’ Zei Amy opeens fel.
‘Onee? Zeker niet met al je vakken en met je uiterlijk en met je status, want dat zit namelijk allemaal wel heel erg goed bij je’ Zei hij sarcastisch
Amy voelde woede in haar opborrelen.
‘In welke afdeling zit je eigenlijk? Zeker Huffelpuf, alleen maar mensen willen helpen he! Nou, zou ik je wat vertellen, ik wordt daar serieus schijteziek van!’ Riep ze woedend.
Hij stond op en draaide zich om.
‘Ik zit in Zwadderich, als je het echt wilt weten, in het 7e jaar. 
Ik had je anders voorgesteld Baker, maar blijkbaar wil je een loser blijven’ Zei hij kil
Hij draaide zich om en liep weg.
Amy aarzelde een seconde.
‘Wacht Jay!’Riep ze wanhopig
Ze rende naar hem toe en hij draaide zich om. Zijn gezicht was uitdrukkingsloos.
‘Het spijt me en ik had je aanbod niet af mogen slaan’ Zei ze teneergeslagen.
‘Het is al goed’ Zei Jay met een kleine glimlach op zijn gezicht
‘Maar dat betekent wel van nu af aan dat je alles doet wat ik zeg. Ik weet wat goed voor je is.’
Amy knikte braaf.
‘Je moet alleen wel  één ding voor mij doen en dat is-’ maar Jay maakte zijn zin niet af, want er kwamen mensen langs lopen. Om precies te zijn: Potje, Wezel en Modderbloedje.
Jay keek walgend naar ze en Amy deed met alle plezier mee. Ze haatte hun.
‘Ik zie je zo over 5 minuten in de bibliotheek, dan vertel ik het je wel. Ik moet nu nog wat afhandelen’ zei hij. En met die woorden draaide hij zich om en liep naar het kasteel toe.


‘Drakie!’ kirde Patty en ze streelde Draco’s wang. 
Hij duwde haar hands weg.
‘Patty, hou alsjeblieft een keer op met -Drakie- Ik walg ervan’  Snauwde Draco
Patty leek die verontwaardigd.
‘Nou oké, Draco, Ik ga je wel negeren’ Riep ze en stampte woedend weg.
‘God Zij Dank’ Zei Draco met zijn ogen op het plafon gericht.
Zabini grinnikte zachtjes.
‘Het was toch je vriendinnetje?’
Draco trok een vies gezicht.
‘Patty? Gatver, echt niet. Dan ga ik zelfs nog liever met Baker’
Zabini  trok zijn wenkbrauw op: ‘Wat zei je?’
‘Je weet wat ik bedoel, dat was figuurlijk’ snauwde Draco ‘Ik zou nooit met Baker gaan’
Draco herinnerde zich dat hij twee jaar geleden er alles er voor deed om met Amy te gaan, maar dat schudde hij van zich af.
Opeens werd hij opgeschud uit zijn gedachte.
‘Draco’ Zei Daphne Goedleers ‘Ik moest  van Patty zeggen dat je een zak bent en dat ze niet meer met je naar Zweinsveld wilt gaan’
‘Alsof ik dat had gewild’ mompelde Draco
Achter Daphne zag hij Baker aan komen lopen.
‘He Baker!’ schreeuwde Zabini  ‘Ik moest van Potje vragen of je met hem mee naar Zweinsveld ging’
Hij kreeg een dodelijke blik naar hem toegeworpen.
 ‘Hoi Daphne’ Zei Baker zuinig.
Daphne draaide zich om en keek haar berekenend aan. 
‘Hoi Amy’ zei ze maar uiteindelijk, maar het was precies het tegenover gestelde van hartelijkheid.
‘Wil je even meelopen, ik wil je namelijk iets vertellen. En dat kan niet in dit gezelschap.’ Zei Baker hooghartig.
Daphne keek even naar Draco en rolde met haar ogen, maar wende zich toen weer 
naar Baker en zei: ‘Alleen als het belangrijk is’
Baker gaf een vage knik en ze liepen samen weg.
Volgens Draco had Daphne Baker altijd al gemogen, maar probeerde ze dat niet te laten merken.
Hij zou later Daphne we uithoren over wat Baker haar te zeggen had wat hun niet hadden mogen weten.
‘Waar denk je dat ze het over hebben?’ Vroeg Zabini opeens.
‘Over jou, nou goed?’ zei Draco sarcastisch ‘Hoe kan ik dat nou weten?’
Hij stond op en liep naar de slaapzalen. Een steek voelde hij in zijn onderarm, Het Duistere Teken brandde als een gek. Dat was de laatste tijd wel vaker zo en hij liet het maar voor wat het was.
Over een week zou hij naar de Heer Van Het Duister moeten en zou hij de opdracht te horen krijgen. Waarschijnlijk was het een modderbloedje doden, wat hem niet zo moeilijk leek. Gewoon een spreuk uitspreken en klaar. 
Eigenlijk hoopte hij dat hij niet naar de Heer Van Het Duister hoefde. De laatste keer was het geen prettige ervaring geweest.
Hij was echt doodsbang geweest toen het Teken op zijn arm gebrand moest worden. Maar hij moest zichzelf bewijzen. Voor de Heer Van Het Duister en hij moest de eer van zijn familie weer omhoog halen.
Hij zou wel zien wat zijn opdracht was.
Nog diep in gedachte verzonken viel Draco langzaam in slaap.


-----------------------------------


