Moony




Sorry dat ik even niets meer had geschreven, ik was bezig met mn fanart =S Magoed, eh, daar gaan we weer ^^ en lees ze :)


Die morgen werd Harry ruw wakker gemaakt.
“Ga weg” Mompelde hij slaapdronken.
“Oh Harry, kom op! We mogen dit weekend naar de Wegisweg!” 
Harry opende voorzichtig een oog, wat er nog al gênant uitzag, en zag dat Ginny ongeduldig aan zijn arm zat te trekken. “Kom nou!”
“Hé wat?” zei Harry afwezig, terwijl hij rechtop ging zitten.
“Doe niet zo flauw, hier” ze gooide Harry wat kleren op bed, en vertelde verder.
“Ik heb je hutkoffer net ingepakt, kleed je snel aan want we moeten Ron ook nog van de Ziekenzaal halen voor we vertrekken”  Ze sprak een spreuk uit over de koffer en liet het achter zich aan zweven, de slaapzaal af. 
Het koste Harry moeite alle kledingstukken op de juiste plaats aan te trekken.
Zijn gedachtes waren niet bij het aankleden, maar bij zijn droom van de laatste nacht, en de rare verschijning, gewikkeld in duisternis. 
Als hij niet beter wist, zou hij zweren dat Voldemort hem een bezoekje had gebracht.
Toen hij het op een gegeven moment benauwd kreeg omdat hij een broek over zijn hoofd had getrokken kwam hij weer bij zinnen.
Nadat hij zichzelf  uitgebreid in de spiegel had bekeken om te zien of er niet meer verkeerd zat, haastte hij zich naar beneden.
Onder aan de grote trap trof hij Hermelien, Ginny en Marcel aan, die in een strijd van woorden gewikkeld waren, en er zo te zien ook niet uitkwamen. 
Harry schraapte zijn keel luidruchtig.
De drie keken op.
“Moest dat echt zo lang duren?” Vroeg Hermelien gepikeerd.  
Harry mompelde eerst iets onverstaanbaars voor hij zei:”Gaan we Ron nog ophalen, of laten we hem hier heerlijk een weekeindje zitten?” 
Niemand reageerde, maar Hermelien liep als eerste vlug weg in de richting van  de Ziekenzaal, waarna de rest haar stug volgde. 

Madame Plijster zei hen vriendelijk goedemorgen, toen de vier de ziekenzaal binnenstapten.
“Het tweede scherm links!” zei ze nog, ondanks dat ze Ron al lang hadden gevonden.  
”Ik was al bang dat jullie me vergaten” zei Ron grijnzend.
“Welja” grinnikte Hermelien. 
”Achteraf… het zou wel lekker rustig zijn zonder jou” Lachte Harry.
Marcel keek afwezig de andere kant op, toen hij ineens het gesprek verstoorde.
“Wat doet Professor Sneep daar?” 
Ron haalde zijn schouders op. “Geen idee, hij zit daar al een tijdje met Lupos te praten. Ze praten alleen te zacht om er ook maar iets van te verstaan.” 
“Gezellig oude herinneringen ophalen zeker, het waren ook beste vrienden” Zei Harry spottend. 
“Vreemd” zei Hermelien duister.
“Wat is er vreemd aan?” Vroeg Ginny niet begrijpend.
Hermelien keek op, “Nee niets Ginny” 
“Halen jullie me hier nog weg of hoe zit dat…” zei Ron grijnzend.
Hij schopte optimistisch zijn deken af en zwaaide zijn benen over de rand waarna hij vervolgens een pijnlijk gezicht trok. 
“Meneer Wemel! U komt hier niet weg had ik gezegt voor u uw glas leeg heeft gedronken!” Hoorden ze plotseling de krijsende stem van Madame Plijster boven het geroezemoes uit. Madame Plijster pakte de beker met een bloedrode inhoud, en hield het Ron voor. 
“U gaat niet eerder weg voor u dit op heeft” zei ze streng.
Ron pakte met een pruillip de beker aan, en nipte er wat uit. Hij trok een vreselijk vies gezicht, en keek Madame Plijster smekend aan. 
”Opdrinken, meneer Wemel” zei ze.
Ron keek haar nog een keer smekend aan, en sloeg toen het mengseltje achterover, en gaf walgend de beker terug.
“Fijne dag nog” Zei ze, en liep weg.
Ron stapte van zijn bed af, en trok zijn gewaad over zijn kleren aan.

”Om precies vijf uur, verwacht ik jullie hier terug!” zei de schrille stem van professor Nimfershiff, die iedereen toesprak die mee was gegaan naar de Wegisweg.
“Ik wens jullie een prettige middag” Vervolgde ze, en liep naar de andere leraren.
“Wat gaan we doen?” Zei Ron enthousiast. 
“Wat wil je doen?” 
“Geen idee schat, vertel jij het maar.” 
“Nee waarom moet ik altijd zeggen waar we heen gaan!” 
“Omdat jij nu eenmaal –
     “Zullen we die kant op gaan?” Fluisterde Ginny tegen Harry, en wees in de richting van de Drie Bezemstelen. “Dan zijn we van deze twee af…” 
Harry knikte, en liep achter Ginny aan, weg bij de nog steeds kibbelende Ron en Hermelien.
     “Hé, waar zijn ze nou?" 
"Wie..." Zei hermelien gepikeerd, terwijl ze haar armen over elkaar heen vouwde. "Eerst ben ik je schat, en daarna, daarna, o laat ook maar!" 
"Schat stop daar nou mee" Smeekte Ron. "Ik wil net zo goed een leuk weekend hebben als jij. Ik vroeg me alleen af, waar Harry en Ginny zo plots heen zijn geslopen." 
Hermelien keek op, waar zijn ze? 



Groetjes Moony ^^


-----------------------------------


