xMartine.




Goed, ik houd jullie niet langer in spanning. De Epiloog.
Ik wil Amy (amytjuuuh) en Caroline (GreenxEyed) ontzettend bedanken voor alles. Zonder jullie was het nooit afgekomen, en geloof me, ik heb echt veel aan jullie gehad. Ik wil ook de mensen die maar een paar keer gereageerd hebben bedanken, want dat was ook wel heel erg leuk! :D
Nja, een hele dikke knuf, en zometeen de uitslag van de poll.
*zwaait*

xx Martine

 -- Epiloog -- 
Het was laat. Een hele familie zat bij het warme haardvuur terwijl het buiten zachtjes sneeuwde. Een oude man vertelde voor de zoveelste keer zijn levensverhaal aan zijn kleinkinderen. Blijkbaar vonden zij het nogal interessant. De twee oudere vrouwen, waarschijnlijk de twee oma's van de familie, zaten zachtjes liefdevol over hun kinderen en kleinkinderen te praten. De ene had heel bleek haar, alsof het vroeger blond was geweest, en de andere oma had ondanks haar leeftijd een grote bos krullend haar.

"En nu moeten jullie allemaal naar bed. Morgen is het Kerstmis en dan kunnen jullie het niet maken om moe te zijn," zegt de ene opa, terwijl hij met een strenge en tegelijkertijd vertederde blik door zijn ronde bril naar zijn kleinkinderen kijkt. Het litteken op zijn voorhoofd was aan het vervagen, maar zou nooit helemaal verdwijnen.
"Aah, toe nou," zeggen de kinderen smekend. 
"Opa Harry heeft gelijk, het is al laat. We vertellen morgen wel verder," zegt de andere opa met sproetjes en hij geeft een klein knipoogje naar de kinderen. 
Zeurend lopen de kinderen langzaam door de grote woonkamer naar de grote hal, naar de brede trap, op naar hun grote slaapzalen, waar nog een aantal kussengevechten zullen volgen. Hun ouders lopen erachteraan, met glimlachjes op hun gezicht.

"Zo, en hoe ver ben je dit keer gekomen met het vertellen van het verhaal?" vraagt de oma met het krullende haar, genaamd Hermelien Griffel-Wemel. 
"Tot het einde van het derde jaar," grijnst Harry, waardoor zijn rimpels nog dieper worden. "Het lijkt wel alsof ze elke keer meer en meer details willen," zegt hij en hij wrijft over zijn voorhoofd. Oma Loena glimlacht afwezig, alsof ze terugdenkt aan de tijden van lang, lang geleden. 
"Ach, die goede oude tijd," zucht Ron. Allemaal verzinken in ze in gedachten, denkend aan de tijden van lang geleden, want die waren onvergetelijk.


Uitslag van de Poll

Geweldig! Post zo snel mogelijk een nieuw stukje!    
  45%  


-----------------------------------


