Dracoliekje




De Essentie van Moonslave
Hoofdstuk 3

Alweer een prachtig stukje. 
Niet dat er veel gebeurt, mind you, maar je hebt een gave om de simpelste dingen zo prachtig te verwoorden. Je gebruikt niet te moeilijke woorden, maar jouw woordenschat is wel degelijk zeer uitgebreid. Eén zin uit dit hoofdstukje vind ik gewoon zo mooi verwoord, is mij extra bijgebleven, dus die ga ik eventjes aanhalen. Meteen je eerste zin trouwens, van het hoofdstuk.
Opeengepakt op een kluitje keken we toe hoe de rode trein puffend en sissend het station binnenreed. De knarsende remmen deden hem kreunend stoppen.
Puffend, sissend, knarsend, kreunend. Ik weet niet of je het zelf door hebt, maar je maakt hier goed gebruik van een stijlfiguur – ohw, damnit – ik weet niet meer welke. Maar het was zo ééntje die beduidt dat je de klank half nabootst. 
Yeah, dat was het. Zo iets in die aard. 
Wel. *zucht* Iemand heeft opgelet tijdens Latijn. *Waggelt wenkbrauwen*
Oh my, ik kan me zo goed in Remus inleven, de gedachten, de zinnen die voor hem spreken, zijn lichte onzekerheid… Je weet hem gewoon perfect te beschrijven!
Looove it <3.


-----------------------------------


