Dracoliekje




Whuah! 
Verlengd weekend, zalig! 
Ik heb donderdagnacht goed kunnen doorschrijven, so; aanschouw het volgende hoofdstuk, mwhauha. ^^
Ik lieft LadyBird, Duffie, Hezter, Moonslave en Radijsje voor hun reacties!
Veel leesplezier!
Lieke


H o o f d s t u k  Z e s e n d e r t i g 
 
“Hemels en Harten”

http://img72.imageshack.us/img72/1379/lovelostbygenevi143zu2.jpg


You remind me of the times when I knew who I was
But still the second hand will catch us like it always does
Well make the same mistakes, I'll take the fall for you
I hope you need this now, cuz I know I still do
 
Until the day I die, I'll spill my heart for you
Until the day I die, I'll spill my heart for you 

Should I bite my tongue until blood soaks my shirt
We'll never fall apart, so tell me why this hurts so much
My hands are at your throat and I think I hate you
But still we'll say, "remember when"
Just like we always do, just like we always do

Until The Day I Die – Story Of The Year

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik keek naar mijn handen die zweterig waren en onophoudelijk trilden en het voelde alsof ze niet van mij waren, niet aan mijn lichaam toebehoorden. Mijn zicht was vertroebeld. Ik was afgepeigerd. 
Ik had tegen hem gelogen. Hij had gevraagd of ik hem had vergeven. Hij had het zo lief gevraagd, het waren zijn laatste woorden geweest en ik had gegrijnsd en rechtuit gelogen. Hij had op zijn knieën naar mij toe gekropen. Hij had gesmeekt. En ik had gelogen. Waarom? Waarom had ik dat gedaan? 
Ik veegde de kleine zweetdruppeltjes die op mijn voorhoofd parelden weg. Ik staarde naar Jonathans slapende vorm. Zijn borst ging traag op en neer. Ik bleef er naar kijken en geraakte na een tijdje gehypnotiseerd door steeds hetzelfde ritme te volgen. Op en neer. Op en neer. Ik legde mijn hand op zijn borst en voelde zijn hart kloppen. Tik tik. Tik tik.
Hij sliep weer. Daar had ik voor gezorgd. Ik had een spreuk gebruikt die ervoor zou zorgen dat hij rustig zou uitslapen en geen last zou hebben van nachtmerries. Ik vroeg mij af wat Jonathan zou denken wanneer hij morgen wakker zou worden. Zou hij er zich iets van herinneren? Zou hij er zich iets van aantrekken? Zou hij doen alsof er niets aan de hand was? Wel, volgens hem zou er ook niets aan de hand zijn. Hij had gedacht dat hij droomde tot het allerlaatste moment en hij zou wakker worden met de gedachte dat hij een afschuwelijke nachtmerrie had gehad vannacht. Misschien zou hij zich weer gedragen als zijn arrogante zelf. Waarschijnlijk wel. Ja. Maar dat interesseerde mij niet; wat mij wel interesseerde, was dat ik hem op zijn zwakst had gezien. 
Ik had hem niet vermoord. Ik was geen moordenaar. Natuurlijk had ik hem niet echt vermoord, ik zou het ook nooit zijn, ik zou nooit een moordenaar zijn. Maar ik had hem wel vermoord. Ik had mijn demon vermoord. Ik had de donkere schaduw die over mijn verleden viel, vernietigd. Ik had gezien dat Jonathan werkelijk spijt had. Hij had geleden, hij had zo hard geleden. Niet zo hard als mij misschien, maar toch bijna. En hij had er om gegeven, het had hem iets kunnen schelen dat hij maanden geleden in de staat waarin hij op dat moment in verkeerde zoiets gruwelijks had gedaan. Echter hij had mij altijd al slecht behandeld. En toch had hij last gehad van gewetenswroeging…  
En ik had gezegd dat ik hem niet vergaf. Nooit zou vergeven. 
Zoals ik al zei, ik had gelogen.
Ik vergaf hem. Precies op het moment dat hij om vergiffenis vroeg, vergaf ik hem. Nog voor zijn lippen de woorden hadden gevormd, had ik het hem vergeven. Nog voor hij de woorden had uitgesproken. En ik had mij nog nooit zo kalm gevoeld in heel mijn leven als op dat moment. Nog nooit zo beheerst. Nog nooit zo vredig. En hij had het opgemerkt, de opluchting op zijn gezicht op dat moment, het was prijsloos, het was prachtig, het was iets wat ik helemaal niet had verwacht. Ik voelde mij… verbonden aan hem. Alleen ik kon begrijpen hoe hij zich voelde. En ik was geschokt geweest toen ik dit besefte. Ik was gestopt met ademen.
En toen had ik gezegd waar ik zo lang op had gewacht. En toen was dat vredige moment tussen ons verdwenen. Foetsie, weg, pleite.
Ik stond op en hield vaag mijn handen beschermend voor mij om tegen niets in te botsen. Mijn ogen waren vermoeid en weigerden fatsoenlijk te functioneren. Ik strompelde met kleine pasjes naar de leerlingenkamer. Er was niemand. Natuurlijk was er niemand. Ik sleepte mijzelf naar een sofa en liet even mijn ogen rusten. Ik trilde weer. Heel mijn lichaam trilde. Wat was er aan de hand? 
Ik had mijn vijand zien smeken om vergiffenis. Ik had hem voor eens en voor altijd laten weten hoe ik mij voelde. Het was iets geweest wat ik had moeten doen. Het was nodig geweest. Ik moest hem zo gezien hebben om mijn verleden achter mij te kunnen laten. Het maakte mij niet uit hoeveel verdriet ik hem had gedaan of hoeveel wonden ik bij hem had opengehaald. Hij had hetzelfde bij mij gedaan. Hij had meer gedaan. Hij had mijn leven van mij genomen. Door hem kon ik nu mijn vader niet bezoeken zonder hem een hartaanval te bezorgen. Door hem was Lisbeth veranderd in een spook, in een kleine sage die door en door zou worden verteld. En iedereen had medelijden met haar gehad, omdat Jonathan had gezegd dat ze medelijden moesten hebben. Ja, nu, nu wel! Echter het was het veel te laat geweest voor hen om nog berouw te tonen. En ik had hun gedwongen medelijden niet nodig. Trouwens, het was niet alsof ik hun leider iets ergs aan had gedaan. Ik had veel erger kunnen doen. In het begin was ik veel ergere dingen van plan geweest. Maar toen ik op het kasteel arriveerde veranderde alles. 
Dus waarom kon ik nu niet in slaap vallen? Waarom zag ik zijn gepijnigde gezicht achter mijn oogleden, elke keer als mijn ogen zich sloten? Waarom focuste het beeld zich in op zijn fascinerende ogen die een intense smaragden kleur hadden gekregen nadat hij had gehuild? Zou ik niet blij moeten zijn nu ik alle slechte herinneringen achter mij kon laten? Alles wat mij nachtmerries had bezorgd? Alles wat hem nachtmerries had bezorgd? Alles?
Maar ik was het niet. Ik was helemaal niet blij. Ik voelde mij helemaal niet vrij. Waarom voelde ik mij zo… zo inhoudsloos? Dof? Verdoofd? Alleen maar omdat ik een gozer de nachtmerrie van zijn leven had bezorgd? Waarom? Ik zuchtte gefrustreerd. Waarom?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Em,

Ik heb het gedaan.
Het is nu ongeveer zes uur in de morgen. Ik zit in de leerlingenkamer. Ik heb het koud. Ik heb geweend. Het regent buiten. Ik voel me verloren. Is dat normaal?
Ik twijfel of ik mijn jaar hier zou moeten afmaken. 
Wat houd mij nog hier?
Ach, ik voel me zo gevangen in mijn zo ontzettend beperkte vrijheid.

Liefs,
L
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik bleef voor de rest van de vakantie voornamelijk in mijn kamer. Compleet geïsoleerd van de buitenwereld. Het was de eerste keer dat ik hier bleef tijdens de vakantie, en omdat ik niet goed wist wat ik moest doen met al mijn vrije tijd, had ik gedaan wat ik thuis ook altijd deed. Dus… Niets. Ik kwam niet naar buiten. Bijna niet. Alleen maar om de paar dagen wanneer ik de honger en dorst niet langer aankon en naar de keuken sloop, soms midden in de nacht, soms zo vroeg dat iedereen nog sliep. Ik ontweek Shannon door te zeggen dat ik ziek was. Ze kwam mij elke ochtend een paar minuutjes bezoeken. En elke dag keek ze achterdochtiger naar mij. Ja, logisch. Hoe lang zou ik nog kunnen zeggen dat ik ziek was en zou zij mij geloven?
“Wat? Wat is er?” had ik vanochtend lichtjes – ik herhaal, lichtjes – agressief gevraagd toen ze vanaf de kamerdeur naar binnen had gestaard. 
“Weet jij misschien waarom – wat er aan de hand – ach, laat ook maar.”
Ik had zachtjes gezucht en mijn ogen terug gesloten. “Mmhm.” 
Ondertussen had ik dagenlang gewacht op een antwoord van Zaikaro, maar hij stuurde geen uil terug. Ik maakte mij geen zorgen. Hij had het vast druk. Of er was iets met die stokoude uil gebeurd die ik had gevonden in de Uilenvleugel en praktisch had gedwongen mijn brief te bezorgen door hem door het raam te gooien met mijn brief vastgeplakt aan zijn poot. Waarschijnlijk dat laatste.
Het was vandaag de voorlaatste dag van de vakantie en ik had redenen genoeg om te panikeren. 
Die opdracht die tegen overmorgen klaar moest zijn? Juist. Daar waren ik en Jonathan nog steeds niet aan begonnen. Ik had gedacht dat hij iets van zich zou hebben laten weten zoals de vorige keer, maar verrassend genoeg had ik nergens een briefje van hem gevonden met een uur er op. En ik kon het weten, ik piepte elke dag naar de buitenkant van mijn deur. Was hij nog steeds een beetje boos om die vreemde ruzie in de bibliotheek? Want als dat zo was – dan had hij ongelijk. Hij vermoedde alleen maar dat ik hem niet graag had, hij mocht mij niet zomaar gaan beschuldigen en zeggen hoeveel geluk ik wel niet had gehad en hoeveel hij mij wel niet had geholpen. Dat is er gewoon om vragen. Als hij niets om het project zou geven, waarom zou ik dan moeite doen? Het interesseerde mij helemaal niets of ik een slecht cijfer zou krijgen of niet. De laatste dagen was ik alleen maar geïnteresseerd in de tientallen boeken die ik had verslonden in mijn bed. Het was na een tijdje beginnen te vervelen. Ik begreep niet waarom, maar ik had ook niet meer de energie om op te staan en iets nuttigs te doen. Ik had geen zin. Geen fut.
Maar vandaag, zaterdag, was de voorlaatste dag van lalaland, zoals ik al zei; en vanavond zou een groot deel van de  bevolking van Zweinstein al terugkeren. Oh, joy. Ik gooide mijn deken van mij af, slaakte een zucht, ging half rechtop zitten en wachtte geduldig tot het bonken van mijn hoofd zou stoppen. Misschien was ik wel echt ziek. Hah. Dan zou ik technisch gezien niet hebben gelogen tegen Shannon.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
L,

Ik heb het aan de anderen verteld. Ze zijn fier op je.
Misschien voel je je slecht omdat hij alles heeft moeten herbeleven door jou. Whatever. Ik ben geen psychopatomato – hoe noemen Dreuzels weer die dingen?
Ik moet mij verontschuldigen voor iets. Kijk niet zo verbaasd. 
Ik zal na de paasvakantie niet opdagen. Sorry. Je vindt vast wel een excuus voor mijn afwezigheid. Die zaken waar ik het over had gehad? Ja, die. Zie je, die nemen meer tijd in beslag dan ik oorspronkelijk had ingeschat. Lara en ik zijn er druk mee bezig. 
Zo te zien heb je mijn hulp toch niet meer nodig.
Als ik jou was zou ik mijn laatste jaar afmaken. Je bent vrij, Mutrana, vrij om te gaan en te staan waar je maar wilt. Maar wanneer krijg je ooit nog de gelegenheid om je laatste jaar af te maken? Uhuh. Dus. Ik verwacht jou hier niet tot het einde van het schooljaar. 
Ik schrijf jou nog wel.

Greetz,
Em
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik had net de brief van Zaikaro netjes geplooid en weggestopt in mijn koffer. Ik had geen moeite gedaan mijn koffer terug onder mijn bed te schuiven. Ik zat vredig op de grond naast mijn koffer en staarde er met een vastberaden blik naar. Dus hij kwam niet meer terug? Goed. Goed, geen probleem. Ik had hem toch niet nodig. Ik had hem toch nooit nodig gehad. Als hij het toch alleen maar als een plicht had gezien om hierheen te komen, samen met mij, dan moest hij inderdaad niet meer terugkeren. En als hij mij nog steeds niet wilde vertellen wat die zaken waren waar hij zo druk mee bezig scheen te zijn, dan moest hij mij dat ook niet vertellen. En hij moest mij helemaal niet vertellen waarom Lara hem hielp en dus wel wist wat er aan de hand was. Ik had Zaikaro weer terug als een vriend; maar hij voelde, en ik voelde, dat wij ons wat koeler gedroegen tegenover elkaar dan anders nadat we het terug goed hadden gemaakt en hij mij had verteld dat hij zich niet meer aangetrokken voelde tot Elize en toen ook nog eens als een idioot een grote glimlach op zijn gezicht had getoverd. 
“Darlienk, I’m hooome!”
Ik klapte mijn handen over mijn oren toen Peigi’s zangerige stem de kamer vulde. Het verbaasde mij dat de ramen niet onmiddellijk uiteen waren gespat. Voor ik goed en wel besefte wat er aan de hand was, werd ik doodgeknuffeld door een maniakaal grijnzende kamergenote.
“Heb je mij gemist?” 
Ik klemde mijn kaken op elkaar. “Nee. Maar als je me loslaat, misschien.”
Ze liet mij meteen gaan. Het was mijn beurt om te grijnzen. Maar al snel voelde ik de grijns van mijn gezicht glijden. Ik boog mij lichtjes voorover en probeerde de koffer terug onder mijn bed te duwen. 
“Moet ik helpen?” vroeg Peigi. “Ik bedoel, het verbaast mij helemaal niets dat het ding amper beweegt.”
“Hmpft…”
“Hoeveel ben je afgevallen?” vroeg ze uit het niets. “Ben je weer zo weinig aan het eten?” Ik hief mijn hoofd op, liet deze daarna opnieuw zakken en negeerde haar vraag. Ik ging op mijn knieën zitten en duwde opnieuw met al mijn kracht de koffer weg. Daarna stond ik vermoeid op. Er was een ijzige stilte gevallen tussen Peigi en mij, en dit was de eerste keer dat zoiets gebeurde. Ik durfde haar niet aankijken.
“Goed. Negeer me maar,” zei Peigi koel. “En ik had gedacht dat je verschilde van die al die skeletachtige bimbootjes. Mijn schuld.”
Het voelde aan alsof ik plotseling een stomp in mijn maag had ontvangen. Ik hapte naar adem. 
“Wat?” siste ik beledigd. “Wat zeg je? Bemoei je niet met zaken waar je niets over weet!”
Peigi’s grijsblauwe ogen boorden zich in de mijnen. Ik hield mijn gedachten onder controle. Ik probeerde. Ik deed mijn best. Peigi zuchtte.
“Whah, de spanning is te snijden hier.” Ze deed alsof ze een denkbeeldige mes in haar hand had en de lucht aan het snijden was. Ze volgde gefascineerd de bewegingen van haar eigen hand, maar na een paar minuutjes keek ze mij afwachtend aan. “Uhm… Niet grappig?”
Ik schudde mijn hoofd van niet. 
“Nee?”
Heel traag, zodat ze het zeker zou begrijpen, wendde ik mijn hoofd eerst naar links, daarna naar rechts, daarna opnieuw naar links en rechts. 
“Absoluut zeker?”
Ik controleerde even mijn zakken, vond wat ik zocht, en richtte mijn linkerhand die momenteel rond een zekere houten stokje was verwikkeld op haar hoofd.
“Oké, dan stop ik maar. Jemig, is het weer die tijd van de maand, ja?” grinnikte ze. Ze liet haar hand weer vredig rond haar lijf bengelen.
Ik voelde een kleine glimlach op mijn gezicht verschijnen. 
Peigi wees dramatisch met een vinger naar mijn gezicht. “Zie ik daar een glimla – nee! Dat kan niet! Niet mogelijk!” 
Helaas besefte ze niet dat ze maar op een armlengte afstand van mij af stond. Ik brulde van de pijn toen haar vinger mijn oog porde.
“Aaah! Het brandt! Het brandt!” Ik sprong een paar keer hysterisch op en neer, sloeg Peigi’s hand weg en bedekte mijn arme oog.
“Oh mijn God. Elize,” hapte Peigi naar adem, “dat was echt niet mijn bedoeling geweest,” zweerde ze plechtig terwijl ze probeerde haar lach in te houden. Ik siste nog steeds van de pijn.
“Oké, nu ben je aan het overdrijven,” mompelde Peigi beteuterd toen ik na een tiental minuutjes nog steeds aan het vloeken was. “Ik wil zelf eens kijken. Laat mij eens kijken.”
“Nee,” zei ik op een kinderachtige toon. “Het is jouw schuld dat mijn oog nu voor eeuwig zal prikken.”
“Psssh. Overdrijf niet. Ik wil het zien.”
“Nope.”
“Elize, please?”
Ik drukte mijn hand steviger tegen mijn oog.
“Pretty please?” zei Peigi op een hoge toon en ze knipperde onschuldig met haar ogen. “Ah. Nee, zeg je? Dan begin ik terug te zingen.”
Ik knarste mijn tanden op elkaar. Ik zou maar één oortje kunnen bedekken, aangezien ik al één hand tegen mijn oog hield.
“Cuz it’s nine in the afternoooon…” begon Peigi luidkeels te zingen. Ze waggelde haar wenkbrauwen betekenisvol op en neer toen ze verderging, “and your eyes are the size of the moooon…”
Ik ging dood. Mijn arme oortrommeltjes werkten overuren. Dit was marteling, dit was foltering, dit zou illegaal moeten zijn. Hoe lang zou ik dit nog kunnen volhouden? 
Niet lang, bleek, toen ik na vijf seconden mijn hand verslagen ophief en met een prikkend en kloppend linkeroog Peigi de grond in probeerde te boren met mijn blik. Wat mij niet lukte. Mijn geoefende blik was voor altijd aangetast. Damnit. Maar, ik had het tenminste geprobeerd. Peigi hield onmiddellijk op met zingen. De stilte klonk hemels. 
“Wauw, zelfs ik vond dat vals gezongen,” merkte ze droog op.
“Goed zo.”
Peigi kwam dichter bij mij staan en keek aandachtig naar mijn oog. Die intense geconcentreerde blik van haar, ik zou er op een dag gek van worden. Na een paar ongemakkelijke minuten keek ik weg. Ik voelde mijn hoofdpijn zich verergeren en wreef onbewust over mijn hoofd. Toen ik weer opkeek, had Peigi zich omgedraaid en stond ze met haar rug tegenover mij.
“Ik ben blij dat je er eindelijk achter bent,” deelde ze kalm mee.
“Achter wat?” vroeg ik afwezig.
Ze draaide zich half om en haar ogen veranderden in een hemelsblauwe kleur. Een halve glimlach prijkte op haar gezicht.
“Dat het goed is om de hoop los te laten dat het ooit anders zou hebben kunnen gaan. Je kon het toch niet veranderen.” Ze zweeg even. “Iemand vergeven heeft heel veel moed nodig.” Ze klonk zo serieus dat ik een paar keer met mijn ogen moest knipperen om te beseffen dat ze geen grapjes meer maakte en mij iets duidelijk probeerde te maken.
“Wat bedoel je?” vroeg ik op een gealarmeerde toon. Zei ze het zomaar? Waarom zou ze zomaar zoiets zeggen? Huh?
“Nee, ik maak geen grapjes dit keer,” zei ze grinnikend terwijl ze mij vriendelijk aankeek.
Een ijskoud gevoel kroop over mijn schouders heen en verspreidde zich langzaam over heel mijn lichaam. Had ze mijn gedachten gelezen? Had ze dat per ongeluk gedaan?
“Mijn neefje heeft gekregen wat hem nu al een tijdje te wachten stond,” vervolgde Peigi. “Zijn eigen schuld, dikkopje dat hij is. Ik hoop dat je je beter voelt.”
“I-ik weet n-niet waar je het over hebt,” fluisterde ik nog steeds ontkennend, terwijl ik een paar stappen achteruit deed tot mijn rug hard in contact kwam met de stenen muur. 
Met grote ogen staarde ik naar Peigi, maar niet meer naar haar ogen, maar naar het plekje tussen haar ogen in, boven haar neus. Mijn hand wikkelde zich steviger rond mijn toverstok toen Peigi een stap dichterbij zette.
“Ah!” klonk de stem van Peigi geamuseerd. “Ik denk dat jij precies weet wat ik bedoel.”


-----------------------------------


