Catie




http://img.photobucket.com/albums/v245/CatieHPF/PC-Crea/Caleigh2-1.jpg

Caleigh zwijgt als Diego haar terughelpt naar het kamp. Hoewel ze wel wat wilt vragen doet ze het niet. Het feit dat hij niet sprak en dat zijn gezicht helemaal strak stond gaven haar geen goed idee. Als ze weer zit kijkt ze hem even aan.

"Dank je." zegt ze tegen hem.

Ze volgt hem met haar ogen als hij de konijnen neergooit in het midden van het kamp en als hij gaat zitten blijft ze nog even naar hem kijken. Dan zucht ze en trekt ze voorzichtig haar laars uit.

"Volgens mij kan ik beter mezelf voortaan stil houden, ik zet mezelf toch alleen maar voor schut." zegt ze dan tegen Moyra, "Ik kan niet eens meer normaal lopen zonder mezelf pijn te doen."

Ze kijkt even op naar Moyra en glimlacht flauw. Dan richt ze zich op haar voet en voelt er zachtjes aan. Haar voet voelt duidelijk dikker en pijnlijker aan dan voorheen en ze zucht even. 'Die is zeker weten verzwikt...' Gelijk erna bedenkt ze zich dat het maar goed is dat dit een van de weinige situaties is waarop ze echt is voorbereid en ze begint in haar tas te rommelen. Niet veel later heeft ze haar laars weer aan en heeft ze haar enkel verstevigd voor als ze moet lopen. Ze zucht even en leunt naar achteren tegen de boom aan. Dit soort momenten haat ze.


-----------------------------------


