TheKimKommer




http://i2.photobucket.com/albums/y32/thekimkommer/diego-2.jpg

Met elke stap die Diego verzet, voelt hij hoe het onbegrip voor het gedrag van Caleigh veranderd in woede. Hij beseft dat het een opstapeling was van kleine dingen, maar dat ze samen voor hem genoeg waren. Het gevecht dagen geleden in de herberg was het begin geweest. En hoewel ze er over gesproken hadden, was het niet opgelost. 
Kwaad schopt hij tegen een tak aan en links van hem ziet hij twee konijnen wegschieten. Snel richt hij zijn wand en in zijn woede sist hij;

"Avada Kedavra."

Een groene flits en een van de twee konijnen valt dood neer. Diego loopt ernaartoe en neemt het dode beestje mee. Dan loopt hij verder en de regen begint langzaam wat te minderen.
De afgelopen dagen hadden Caleigh en hij elkaar om beurten genegeerd en ondanks dat het de situatie geen goed had gedaan, had het hem ook niet verslechterd. De woorden van wat eerder gingen weer door zijn hoofd en de manier waarop ze naar hem had gekeken. Zijn vingers om zijn wand verstrakken bij de herinnering en zijn lippen persen zich op elkaar. Hoe durfde ze hem zo belachelijk te maken in het bijzijn van de rest. 
Diego schudt met zijn hoofd om de gedachte even los te laten. Hij mocht en kon geen beslissingen maken in deze woedde.


-----------------------------------


