Gwendolyn




Dit is ons 11e hoofdstuk..!!
ik post het een dag eerder dan normaal.. want ik weet bijna 100% zeker dat ik morgen (bijna) niet op de computer kom..
Het verhaal krijgt in dit stuk een belangrijke wending.. 
nog steeds willen we héél erg graag reacties en stemmers voor de poll hebben.. thank you..!
Xx

Hoofdstuk 11

Sarah liep zwoegend door de gangen van het kasteel. Ze was bijna bij de leerlingen kamer. Nog een paar meter. Haar schouder steekte onder het gewicht van haar schoudertas. Die verdomde tas was ook veels te zwaar. Stomme lessen, stomme boeken, stomme – 
“Hoi Sarah”, Salvin verscheen achter een wandkleed vandaan en keek haar glimlachend aan.
Een blik van minachting gleed over Sarah’s gezicht. 
Liet die gast haar dan nooit met rust? 
Sinds ze Salvin was ‘tegengekomen’ toen ze een boom mishandelde dook hij overal op en vroeg steeds naar Abigail.
“Jij weer, ga een fiets stelen ofzo”
“Wat is een fiets?”
Sarah moest zoveel moeite doen om haar frustraties binnen te houden, dat ze haar nagels in haar handpalm voelde zakken. 
“Laat me gewoon met rust wil je”, en ze liep met een versnelde pas langs een groep mensen.
Een paar meter verder ging ze weer wat langzamer lopen. Die was ze wel kwijt geraakt. Waarom snapte mensen niet dat ze gewoon even wat tijd voor zichzelf nodig had? Iedereen moest de laatste tijd wel iets van haar. En alles wat ze wilde was eigenlijk een beetje rust. Een eigen plekje waar ze ongestoord kon nadenken over alles wat in haar hoofd rondtolde. Haar leven was best gecompliceerd sinds ze op Zweinstein zat. Haar ouders hadden haar hele leven tegen haar gelogen, ze praatte niet meer met haar vader, die notabene haar leraar was. Ze moest liegen tegen haar vrienden, alleen maar omdat ze de eerste dag meteen haar ego al had willen redden van de totale ondergang. En Teddy die, hij zoende Victoire..
Sarah zag een glimp van zwart haar en blauwe ogen achter zich en draaide zich abrupt om.
“Salvin, me blijven volgen is een vorm van stalken. En ik haar stalkers, dus ga weg!”
“Ik ben geen stalker”, met een gepijnigde blik liep hij de andere kant uit.
Sarah had meteen spijt van haar uitval.
“Salvin wacht. Het spijt me”
Slavin stak zijn hand op als teken dat het goed was, maar hij liep wel door.

Toen Sarah eindelijk in de leerlingen kamer was aangekomen lagen Lynn en Roxelle op het rode kleed dat voor de haard lag.
“Hee Saar. Kom hier zitten”, Lynn klopte op de rode sofa die voor hun stond. 
Lynn draaide Sarah’s kant op en speelde even met haar bruine haar.
“Heb je al gehoord over het herfstbal?”
Roxelle, die naast Sarah op de bank was geploft haakte meteen op Lynn in.
“Het moet zó geweldig worden. We gaan dansen met de knapste jongens van school en we mogen mooie jurken aan en..”, Roxelle haar ogen straalde.
“Ik heb het gehoord ja, maar ik ga niet”.
“Wat?! Waarom niet? Iedereen gaat en en – je móet!!”
“Ik heb gehoord dat zelfs die Abigail een date heeft.”
Lynn keek haar vragend aan. “Wie kan zij nou krijgen?”
“Die sexy Zwad, McFray”.
“Rox jij vind alles dat mannelijk is sexy”, zei Lynn en ze rolde met haar ogen.
“Hmm.. ok”.
“Je neemt er nog genoegen mee ook. Ik bedoel, ook brulkikkers kunnen mannelijk zijn he”, benadrukte Sarah.
“Iehw, ik hou het liever bij het menselijke soort man”.
“Vilder”.
“IEEEHHH!!!”
Sarah en Lynn kwamen niet meer bij van het lachen. Lynn dook net op tijd weg voor een kussen dat haar hoofd al doelwit had gehad. 
“Sorry Rox. Nee maar als je gaat Saar, dan durf ik te wedden dat je samen met Teddy gaat”.
“Ja vast”, Sarah staarde opeens geïnteresseerd naar het touwtje dat los aan haar gewaad hing. “Heb je hem onlangs nog samen met Victoire gezien?”
“Nee nee meisje. Ik heb jullie wel stiekempjes samen gezien”, zei Lynn met een lacherig stemmetje.

Op dat moment werd het portetgat open gegooid en stormde Victoire naar binnen, Teddy met zich meeslepend.
“Als je het over de duivel heb”, fluisterde Roxelle zacht.
Hijgend stond Victoire voor hun stil. Vragend keken Sarah, Roxelle en Lynn van Victoire naar Teddy.
“Wat is er?”
“Dat wil ik nu ook wel eens weten ja”, Victoire had hem nu eindelijk los gelaten en hij trok een pijnlijk gezicht toen hij over zijn pols heen wreef.
“Je heb mijn hand zo’n beetje vermoord”.
“Gecondoleerd. Nee maar dit móéten jullie weten. Jullie allemaal. Dus ga zitten Teddy”, ze gooide hem met twinkelende ogen op de bank. Hij kwam bijna op de schoot van Sarah terecht en ze voelde haar wangen vuurrood worden.
“Jullie zullen dit niet geloven. Ik weet waar die zwerfster vandaan komt!!”
“Abigail”, zei Teddy.
“Ze is een zwerfster”.
“Ze draagt tegenwoordig een school uniform en het staat er nog goed ook”.
Victoire zond hem een duistere blik toe, maar keek toen weer met twinkelende ogen naar de anderen.
“De zwerfster is verre familie van die Zwad McFray. Haar vader was een aangetrouwde achterneef van zijn vader!!”
Teddy kreunde. 
“Is dat alles? Heb je mijn hand daarom zo toegetakeld?”
“Nee, luister nou”, zei Victoire ongeduldig. “Haar moeder is verkracht door haar vader. Haar vader moet echt zo’n dark wizzard zijn geweest denk ik. Maar uit wraak heeft haar moeder haar vader vermoord. Daar is ze dus uit voort gekomen. En daarom moet ze wel een heel duister persoon zijn. Misschien word ze zelfs wel duisterder dan voldemort himzelf”.
Teddy kromp in elkaar.
“Zeg die naam niet”.
“Kom op zeg. Dat is al zó lang geleden. Get over it!”
Teddy keek haar nors aan. Zijn ouders waren in de grote strijd overleden, dat wíst ze.
“Maar snappen jullie het?!”
“Abigail haar mama is verkracht door papa, mama vermoord papa. End of story”, zei Lynn.
“Nee, ik bedoel, ja dat ook. Maar haar vader. Een dark wizzard verkracht haar moeder. En haar moeder vermoord haar vader. Snap je? Het is 1 duister iets. En daar is dat zwerfstertje uit voort gekomen. Ze moet zo duister zijn als het maar te vinden is”

Die nacht lag Sarah al vroeg in bed. Ze was moe, totaal uitgeput van haar dag. Ze had eerst haar gewone lessen gehad, die ze al moeilijk genoeg vond. En daarna had ze nog eens 2 uur bijles van professor Bokaal gehad. Niemand wist dat ze bijles had, zelfs Teddy niet. En dat wilde ze graag zo houden. De dochter van de ‘grote’ professor Lubbermans kon geen bijles hebben. En zeker niet als je al les in toveren had gehad. Het zou te verdacht lijken. 
De bijlessen waren vond Sarah ongelofelijk moeilijk. Ze moest 4 jaar inhalen in de paar uur bijles die ze kreeg per week en haar lesstof was iets makkelijker dan de andere 5e jaars. En dat had tot nu toe nog niemand gemerkt. 
Gelukkig maar.. 
Met die gedachte viel Sarah in slaap.

”Sarah.. Sarah..”
Sarah rende als een gek door een lange, donkere gang heen. De lange rok van haar bloedrode jurk zwiepte langs haar benen heen en het korset in het lijfje zat zo strak aangetrokken dat ze nauwelijks adem kon halen. Toch bleef ze stug door rennen. Ze zag geen eind aan de gang komen, het uiteinde bleef stikdonker en dat beangstigde Sarah enorm.
Waar zou deze gang haar heen leiden?
“Sarah..”
Een groenachtige schim van een skeletachtig hoofd achtervolgde Sarah net zo snel als zij weg rende. De tranen waren ondertussen over haar wangen gaan lopen.
Hoe kon ze hier weg komen?
“Ga weg!!”, wilde ze schreeuwen. 
Maar uit haar mond kwam niet meer dan gefluister.
Ze rende nog een lange tijd door, ze durfde niet achterom te kijken. Bang voor wat ze zou zien of voelen.
Sarah zag het eind van de gang eindelijk naderen en ze begon iets harder te rennen. Toen Sarah eindelijk het einde van de gang had behaald, kwam ze er met een schok achter dat de gang doodliep.
Jammerend liet ze zich langs de muur naar beneden glijden.
De groene schim zweefde nu een paar meter van haar gezicht.
Sarah wilde niet kijken, maar een onbedwingbare kracht dwong haar er toch toe. Toen ze de groene, lege oogkassen zag slaakte ze een gil.
“Sarah.. Sarah..”
Doodsbang keek Sarah naar het zwevende hoofd voor haar.
“Jij bent de enige die de toekomst kan redden.. Jou toekomst.. De toekomst van het kwaad..”



-----------------------------------


