RoebZ




Hoofdstuk 3. De brieven van Zweinstein en de Wegisweg

Vier jaar woonde ik al bij de familie Griffel, toen de brieven kwamen.
Ik had me herinnerd dat mijn ouders ooit hadden gepraat over de school waar ik heen zou gaan als ik elf jaar was.
Maar toen Hermelien en ik allebei elf waren (ik was 7 maanden jonger), kregen we allebei een verzegelde brief met het opschrift:

Juffrouw H. Griffel en M. Valentijn
De Woonkamer
Algebrastraat 25A
Klein Zanikem
Surrey

We openden vol opwinding onze brieven en lazen ze hardop en in koor voor:

‘ZWEINSTEINS HOGESCHOOL VOOR HEKSERIJ & HOCUS-POCUS
Hoofd: Albus Perkamentus
(Commandeur in de Orde van Merlijn, Int. Tovergrootmeester, Heksenleider 1e Klas, Opperste Hotemetoot van de Wereldbond van Toverlieden)

Geachte juffrouw Griffel en Valentijn, 
Het doet me genoegen u te kunnen mededelen dat u in aanmerking komt voor een plaats aan Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus. Bijgaand treft u een lijst aan van schoolboeken en andere benodigdheden.
Het schooljaar begint op 1 september.
Gelieve vóór 31 juli per uil te reageren.
Hoogachtend,
Minerva Anderling,
Assistent-schoolhoofd

ZWEINSTEINS HOGESCHOOL VOOR HEKSERIJ EN HOCUS-POCUS

UNIFORM
Eerstejaarsstudenten hebben nodig:
1.	Drie effen werkgewaden (zwart)
2.	Eén effen puntmuts (zwart) voor schooltijd
3.	Eén paar beschermende handschoenen (drakenhuid of soortgelijk)
4.	Eén wintermantel (zwart, met zilveren speld)
N.B.: Alle kledingstukken moeten van naamlabels zijn voorzien


VERPLICHTE LECTUUR
Alle leerlingen moeten in het bezit zijn van de volgende werken:
Het Standaard Spreukenboek (Niveau 1) door Miranda Wiggelaar
De Geschiedenis van de Toverkunst door Mathilda Belladonna
Theoretische Grondslagen der Magie door Adalbert Zwadel
Gedaanteverandering: een Boek voor Beginners door Emeric Morfo
Duizend Magische Kruiden en Paddestoelen door Philippa Zwam
Magische Brouwsels en Drankjes door Arsenius Grein
Fabeldieren en Waar Ze Te Vinden door Spiritus Zalmander
De Zwarte Kunsten: Een Handboek voor Zelfbescherming door Quinten Tondel

OVERIGE BENODIGDHEDEN
1 toverstaf
1 ketel (tin, standaardmaat 2)
1 set glazen of kristallen flesjes
1 telescoop
1 set koperen weegschalen
Leerlingen mogen tevens een uil Of een kat Of een pad meenemen.

OUDERS WORDEN ERAAN HERINNERD DAT EERSTEJAARS GEEN EIGEN BEZEMSTELEN MOGEN BEZITTEN.

Ik was lichtelijk onthutst door de boekenlijst, maar Hermelien was in haar nopjes.
‘Moeten we dat allemaal lezen?’
‘Het Standaard Spreukenboek…oh! Dat heb ik gelezen! En Duizend Magische Kruiden en Paddestoelen…wauw! Ik kan niet wachten om al die boeken te lezen!’
‘Jij niet nee’, grinnikte ik.
‘Dat moeten we halen op de Wegisweg’, zei Hermelien. ‘Dat heb ik gelezen.’

De Wegisweg bevond zich achter een groezelig en piepklein cafeetje, de Lekke Ketel. Gelukkig had Hermelien in een boek gelezen hoe de poort naar de Wegisweg geopend kon worden, en even later stond ik met grote ogen aan het begin van een ellenlange, met keitjes geplaveide straat, waar aan elke kant winkeltjes stonden. Lange stromen mensen gingen winkel in winkel uit. 
Zoiets had ik nog nooit gezien; ik vond het prachtig. 
Als eerste begaven we ons naar Goudgrijp, de tovenaarsbank. Op de tweede dubbele deur van de bank, stond een zilver gegraveerde tekst:

Treed binnen, vreemdeling, maar sla acht,
Op het lot dat hier de hebzucht wacht.
Wie neemt wat hij niet heeft verdiend
Krijgt een hoge rekening ingediend.
Wie diep in de aarde een schat opspoort,
Die nooit aan hem heeft toebehoord,
Is hierbij gewaarschuwd: dief, u stuit,
Op meer dan alleen de verwachte buit!

Ik vond het een behoorlijk onheilspellende boodschap, en mijn gevoel van veiligheid werd niet versterkt toen we de tweede deur openden en balies vol kobolden moesten passeren. 

Toen we uiteindelijk bijna alles hadden, gingen we richting Olivander, de toverstokkenmaker. Ik wist dat mijn ouders en zussen daar ook hun stokken hadden gehaald en kreeg een angstig voorgevoel. 
Ik had me tot nu toe zoveel mogelijk van mijn familie afgekeerd, maar de toverstok met drakenbloed als kern was karakteristiek voor Caligotan. Aan dit obstakel kon ik vast niet ontsnappen.
‘Ah, kom binnen, kom binnen’, zei Olivander vriendelijk, toen we aarzelend naar binnen schuifelden. ‘Eerstejaars zeker?’
We knikten en ik kon Hermeliens opwinding haast voelen, alsof het van haar afstraalde. 
Hermelien had binnen 10 minuten haar stok al, ze was er dolblij mee en zei dat ze even ijsjes voor ons ging halen, totdat ik ook klaar was. Ik wuifde haar na en wendde me toen tot meneer Olivander. Hij keek me vol belangstelling aan. 
‘En, kan ik jou ook nog ergens mee helpen?’
‘Ik wou ook graag een toverstok, meneer’, zei ik beleefd.
Olivander liet me 3 toverstokken proberen en kwam uiteindelijk bij een staf met een kern van drakenbloed. Vanaf het moment dat ik de stok aanraakte, voelde ik een soort geestelijke band met de stok, alsof we elkaar aanvoelden. 
‘Drakenbloed, hè? Ben je soms – ’ 
‘Nee, ik ben geen familie van Caligotan!’, zei ik, iets feller dan ik had gewild. ‘Dat wil ik tenminste niet’, voegde ik er aan toe. Na een vriendelijke blik van Olivander, pakte ik mijn nieuwe toverstok en liep de zaak uit. Buiten liep ik bijna tegen een lange, slanke vrouw op. Ze keek me even ijzig aan en liep toen de toverstokkenzaak binnen. Ik keek haar even verbluft aan. Haar halflange blonde haar hing sluik over haar schouders en ze had grote blauwe ogen. Op de één of andere manier intrigeerde ze me.
‘Joehoe! Malfie!’, riep de stem van Hermelien, en ik vond afleiding in de ijsjes die ze in haar handen had. ‘Hoe ging het?’
‘Drakenbloed’, zei ik.
‘Is dat een soort nieuw scheldwoord?’, gnuifde Hermelien.
‘Nee, dat is de kern van mijn stok’, zei ik.
‘Aha. Nou ja, het zit in je bloed, dus eigenlijk kan je er niet veel aan doen. De stok kiest de tovenaar, of in dit geval – heks.’
‘Ja’, zei ik afwezig. ‘Zeg, Hermie, ik zag net een vrouw de toverstokkenzaak binnengaan, en op de één of andere manier bleef ik haar aanstaren.’
‘Dat heb je soms’, zei Hermelien niet echt geïnteresseerd en ze likte aan haar pompoenijsje. ‘Kom mee, je moet even een geweldig boek zien.’ En ze sleurde me mee naar een winkeltje vlakbij Madame Mallekin ’s  Gewaden voor Alle Gelegenheden. Net toen we er langskwamen, kwam er een jongen van onze leeftijd naar buiten, met witblond haar en een spits gezicht. Ik moest onwillekeurig aan de blonde vrouw denken, ook al wist ik niet waarom. Maar voordat ik erachter kon komen waarom, trok Hermelien me de winkel in en zette me voor een boekenkast neer om het boek op te zoeken dat ze bedoeld had. Ik stond er maar een beetje versuft bij, nog steeds denkend aan de toverstok, de vrouw en de jongen en het verband daartussen.

(Ik ben altijd een denker geweest)

Toen we na een vermoeiende treinreis weer thuis waren en onze ouders vertelden wat we hadden meegemaakt, kroop ik op de bank en liet Hermelien alles vertellen, terwijl ik als een blok in slaap viel.


-----------------------------------


