Bradhadair




Nou laat ik eens een verhaal maken over James Potter ik hoop dat jullie hel leuk vinden en reacties zijn altijd welkom.

Hoofdstuk 1 
De Zweinsteinexpres 

Het was 1 september. De dag waarop de Zweinsteinexpres weg ging van parron 9 ¾. Voor een volbloed tovenaar was James Potter er eigenlijk nog nooit geweest. 

‘‘Dag mam dag pa.’’ 
‘‘Dag James, ik hoop dat je het leuk krijt op school.’’ 
‘‘Ja, ja dat weet ik wel mam.’’ Zei James en omhelsde zijn ouders en liep weg richting het hek tussen parron negen en tien. 
‘‘En schrijf ons nog.’’ Riep zijn vader hem na. 
‘‘Ja zal ik doen.’’ Schreeuwde hij terug. 
En James rende naar de muur tussen parron 9 en 10 en plots was hij verdwenen. 

James liep het overvolle stationetje op met allemaal tovenaarsleerlingen 
sommige hadden een uil net als hij zelf had maar sommige liepen ook met katten en ratten rond. 
James zag zelfs een gekruist exemplaar. James liep naar de trein en stapte met zijn spullen naar binnen (meer slepend omdat hij klein en mager was en de grote hutkoffer eigenlijk te zwaar was) 
Alhoewel het buiten druk was was het binnen ook al aardig vol James ging maar in een lege coupe zitten. 
Ongeveer tien minuten later ging de Zweinsteinexpres rijden en kwam er een jongen binnen. Hij had nogal lang zwart haar en zag er een beetje depri uit. 

‘‘Mag ik in deze coupe zitten alles is al vol.’’ Vroeg de jongen. 
‘‘O natuurlijk hier is plek zat.’’ En er viel een stilte terwijl de jongen ging zitten. 
‘‘Ik ben Sirius Zwarts.’’ Zei de jongen opeens en stak zijn hand uit. 
‘‘O ik ben James Potter aangenaam kennis te maken.’’ En James stak ook zijn hand uit en schudde het van Sirius. 

Toen ging de coupedeur open en kwam er een jong vrouwtje met een etenskarretje langs en ze vroeg: '’Willen jullie wat lekkers kopen de reis is nog lang hoor.’’ 
‘‘Ja.’’ Zei James. 
‘‘Ik wil graag een paar chocokikkers moet jij ook wat Sirius?’’ 
‘‘He nee hoor.’’ Zei hij verrast door de vraag. James betaalde en ging weer zitten. 
‘‘Ben jij volbloed?’’ Vroeg Sirius een tijdje later. 
‘‘Ja hoezo.’’ Vroeg James terwijl hij zijn laatste chocokikker verorberde. 
‘‘O nee niks hoor.’’ Zei Sirius en hij keek weer uit het raam. 
‘‘Zeg waarvoor ben je zo depri ik heb je nog geen 1 keer horen lachen.’’ Vroeg James. 
‘‘O nou er is niks hoor.’’ En deed een klein lachje. Maar James voelde dat Sirius iets dwars zat. Toen stopte de Zweinsteinexpres. 
‘‘O we zijn er zeker al.’’ Concludeerde James. 
‘‘Ja zo te zien wel.’’ 

Ze stapte uit de trein. Toen hoorde ze een groote man roepen: 
‘‘1e Jaars hierheen.’’ En hij wuifde wat eigenlijk niet nodig was want je kon hem moeilijk over het hoofd zien. 
Er gingen 4 mensen per boot het meer over. James en Sirius zaten bij elkaar met nog 2 jongens een nogal klein mollig jongetje en een jongen met bijzondere grootte wallen onder zijn ogen.


ik hoop dat jullie dit stukje leuk vinden ik schrijf snel weer verder. :)


-----------------------------------


