duffie




Hee lovers die ik love <3
Een nieuw hoofdstukje xD
Ach ja xD
Niet te veel van verwachten hé? H o o f d s t u k   27
It’s all your fault, you know?!

“Schuif nou toch eens op!”
“Houd je elleboog uit mijn zij!”
“Wormstaart, je teen zit in mijn oog!”
“Sluipvoet, hoe kan dat nou?!”
“Mannen! Shut it!”
“Schuif je nou nog op, Gaffel?”
“Héé!”
“Sorry, schat.”
“Ben je schat niet! Laat me eraf!”
“Wat nou? Nu is iedereen happy!”
“Potter! LAAT ME AF JE SCHOOT!”
“Tuurlijk, Yente, liefje.” Ik zuchtte geërgerd en gaf Sirius zo’n ferme stomp, dat die Peter stompte en Peter af de bank viel. 
“Klaar met kibbelen?” vroeg professor Anderling droog, terwijl ze een wenkbrauw op trok. Ik ging af James’ schoot en ging op de vrijgekomen plaats zitten. Ik keek liefjes naar professor Anderling en nam mijn notitieblok. Echt waar. Natuurlijk kwam ik weer te laat met onze ‘liefelijke’ Maraudertjes én is er nog maar één bank vrij. Een bank voor twéé personen. We waren met vijf. Gelukkig voor ons was het nog zo’n oude tafel, zo eentje dat je kan vergelijken met een picknicktafel. Maar dan nog. Dit ging er zwaar over. Volgens mij was er een bank naar een ander lokaal verhuisd ofzo.
“Goed. Nu iedereen geïnstalleerd is kunnen we verder gaan met Gedaanteverwisselingen. Kent er iemand een Faunaat?” Ik zag de jongens breed grijnzen en ik grinnikte even.
“Juffrouw Van Overbeeck. Kent u misschien iemand?” Ik trok even mijn wenkbrauwen op en knikte toen. Ik voelde iemand zachtjes tegen mijn benen stampen, maar ik bleef vrolijk glimlachen.
“Wel?” vroeg Anderling ongeduldig, met haar lippen op één lijntje. 
“Wel. Ik ken een balkend paard, een hond en een rat,” zei ik opgewekt.
“Paarden balken niet, juffrouw van Overbeeck.”
“Maar deze wel.”
“Bestaat niet.”
“Eigenlijk bedoeld ze een hert, professor,” bemoeide James zich ermee.
“Ik bedoel dus wel degelijk een balkend paard,” draaide ik mijn hoofd om naar James. Jezus dit was krap. Sirius zat bijna op míjn schoot en ik bijna op die van James. En Peter. Tja. Die zat nog steeds op de grond. 
“Een hert.”
“Balkend paard.”
“Hert.”
“Balkend paard!”
“HEHERT!”
“Goed. Balkend hert dan,” zei ik verontwaardigd. Sirius lachte half blaffend, terwijl hij zijn hoofd op zijn armen legde en verder lachte tegen de bank. De hele klas werd stil en keek een beetje leeg naar Sirius, voordat die zichzelf herstelde en ons even met een brede glimlach aan keek.
“Ga vooral door,” zuchtte hij gelukzalig. Ik schudde mijn hoofd en hoorde Anderling even zuchten. Jongens.

Ik bekeek James wantrouwig en zag dat Remus naast me kwam lopen. 
“Wat heeft hij nu gedaan?” vroeg hij nieuwsgierig.
“Niets…” antwoordde ik, terwijl ik naar James’ rug bleef staren. Remus bekeek me nog eens nauwkeurig, voordat hij James ging lastig vallen. Ik zag James over zijn schouder kijken en ik keek vlug weer weg. Waarschijnlijk net niet vlug genoeg, mij kennende. James kwam naast mij lopen en stootte me plagend aan.
“Hangt er iets aan mijn rug?” vroeg hij opgewekt.
“Nee hoor,” glimlachte ik, voordat ik mijn blik van de muur losscheurde en samen met de rest de gang uit liep. James bekeek me observerend.
“Toch niet nog over gisteren?”
“Wat over gisteren?”
“Laat maar,” haalde James zijn schouders op. Ik wist maar al te goed wat hij bedoelde.
“Je krijgt het echt niet over je lippen hé?” vroeg ik, terwijl ik hem aankeek.
“Wat krijgt hij niet over zijn lippen?” vroeg Sirius, terwijl hij vrolijk een arm rond mijn nek zwierde. Ik zweeg hardnekkig en bleef gewoon verder lopen. Sirius keek van mij naar James en weer terug.
“Ruzie in het huishouden?”
“Sluipvoet!” riep James gepanikeerd, voordat hij Sirius wegsleurde. Ik schudde mijn hoofd. 
“Zouden ze ooit veranderen?” vroeg ik dan maar aan Remus. Maar Remus keek me, naar mijn mening dan, veel te bedachtzaam aan. “Wat?”
“Niets…” haalde Remus zijn schouders op.  “Ik ga even naar James kijken… Of alles wel goed gaat enzo,” glimlachte hij, voordat hij erachteraan rende. Ik rolde mijn ogen.
“Hi. Yente. Loop je gezellig mee, Yente? Tuurlijk, Yente,” mopperde ik, voordat ik hen ook maar volgde. Wat moest ik anders? Ik werd echter tegengehouden door Peter, die van de andere kant me omver liep. “Oh. Hey. Peter,” glimlachte ik, voordat ik verder wilde rennen.
“Ik zou maar niet daarheen gaan,” zei Peter, terwijl hij me tegenhield.
“En waarom niet?” trok ik een wenkbrauw op. 
“Er euh… Lopen ratten rond?” verzon Peter ter plekke. 
“Je bent zelf een rat! Mijn beste vriend is een rat! Waarom zou ik dan niet naar de andere ratten toe kunnen?”
“Omdat je ze eng vindt,” glimlachte Peter.
“Is dat zo?” vroeg ik verbaasd.
“Niet dan?”
“Euh.”
“Zie je wel!”
“Peter. Eigenlijk niet,” glimlachte ik onschuldig. Peter zuchtte.
“Oké. Oké. Ik mocht je niet doorlaten van James, Remus en Sirius,” flapte Peter eruit. Ik staarde even stil voor me uit. Was er soms weer iets gebeurd ofzo? Een weddenschap? Ik zuchtte. Whoops. Daar ging mijn zelfvertrouwen weer. Ik was de laatste tijd veel veranderd door de hulp van de Marauders, besefte ik me. Ik richtte mijn blik op de vloer. Ik vroeg me alleen af of dit wel in de goede zin was. Ik besefte zelf ook wel dat ik open bloeide en zo. Maar… 
“Ben je nou kwaad?” onderbrak Peter mijn gedachten. Ik schudde mijn hoofd.
“Tuurlijk niet,” glimlachte ik, voordat ik Peter bij de arm nam en met hem naar buiten wandelde. 
“Zeker? Je leek nogal van streek…” Ik trok een wenkbrauw op en glimlachte.
“Alles oké hier,” glimlachte ik opnieuw, voordat ik mezelf dwong om niet meer op mijn vorige onderwerp der gedachten over te gaan. 

“Yente?” vroeg Peter, terwijl ik rustig naar het meer keek.
“Uhu?” Ik lag op mijn buik in het gras, met mijn hoofd op mijn armen. Ik miste deze momenten met Peter. 
“Heb jij iets met James?” Ik scheurde mijn blik af van het meer en keek Peter verbaasd aan.
“Nee… Denk ik toch,” mompelde ik. “Hoe kom je daarbij?”
“Maar je weet het niet zeker?” drong Peter aan. Ik schudde mijn hoofd. Ik zag hem opgelucht zuchten en keek hem raar aan.
“Wat scheelt er?”
“Niets,” glimlachte Peter, voordat hij verder naar het meer staarde. Peter had ook op zijn buik gelegen, maar nu zat hij rechtop in het koele gras. Het bleef een tijdje stil, voordat ik toch de knoop doorhakte.
“Peter, waarom moest je dat weten?” vroeg ik nieuwsgierig. Peter zuchtte.
“Maakte me zorgen…” Ik glimlachte. Dat was zó, zo lief van hem.
“Hoezo?” vroeg ik toen.
“Nou… Je kent James’ reputatie enzo. En…” Ik keek hem aansporend aan, maar bij bleef zwijgen.
“En wat?” 
“En ik vind dat je nogal verandert bent. Yente. Je moet niets doen wat je niet wilt, hé. Als ze te fanatiek doen, rammel je ze maar rond hun oren. Ik weet het niet. Maar laat jezelf niet verplichten om iets te doen, wat je maar niets vindt.”
“Peter.”
“Beloof het me!”
“Ik beloof het.”
“Wat beloof je?”
“Geen idee.” Peter zuchtte vermoeid.
“Dat je jezelf door James niets laat verplichten!” zei hij streng. Ik fronste even, voordat hij er “of de rest van de Marauders” aan toevoegde. Ik knikte.
“Ik beloof dat ik mezelf niets door James laat verplichten,” glimlachte ik. “Of door de rest van de Marauders,” vervolgde ik een minuutje later. Peter glimlachte opgewekt.
“Goed zo!” Ik lachte.

“Vind jij niet dat ze raar doet?”
“Hoe bedoel je?”
“Nou… Ze doet opeens zo afstandelijk…”
“Gaffel, heb je iets gezegd met die grote mond van je?”
“Nee!”
“Wat is er gebeurd dan?”
“Hmm. Er was eens die ene keer dat ze me iets vroeg, waarop ik niet kon antwoorden.”
“Willen, is een betere uitdrukking,” glimlachte ik, de twee jongens onderbrekend. James kreeg een halve hartaanval en Sirius glimlachte terug. 
“Hoezo ‘willen’?” vroeg James verontwaardigd. Ik keek hem raar aan. Waarom reageerde hij nou weer zo?
“Wel…” begon ik traag.
“Je weet helemaal niet hoe het zit! Het is allemaal jouw fout, weet je!” Ik keek hem stomverbaasd aan.
“Wat is mijn fout?” 
“Dat ik… Och laat ook maar!”
“Gaffel!” riep Sirius.
“Laat me!” riep James nu ook richting Sirius, voordat hij het portretgat uitstormde. Ik bleef stomverbaasd achter en keek naar de vloer. Ik hoorde Sirius zuchten.
“Trek het je niet aan.” suste hij me, terwijl hij een hand op mijn schouder legde.
“Doe ik wel,” antwoordde ik, voordat ik naar boven wandelde. Ik sloot de deur en zakte er met mijn rug tegen neer. Waarom  vloog James nou weer zo uit? Wat had ik gedaan dan? Ik zuchtte even en voelde iets breken. Diep vanbinnen. Ik sloot mijn ogen, voordat ik vastberaden recht stond. Nou. Zó vastberaden was ik niet, maar ik probeerde er wel zo uit te zien… Ik opende de deur en wandelde de slaapzaal uit. Op naar ons ‘zonneschijntje’ James.


-----------------------------------


