Moony




Zo, het vervolg:)

Deel 8.* Het Misterie van het Idivida Medaillon. 

Het leek alsof Perkamentus Harry's gedachtes kon lezen. 
"De reden dat Ingor Marsheall jou het Medaillon heeft toevertrouwd, weet ik niet zeker. Maar er lijkt een aanwijzing te zijn." Vertelde Perkamentus. 
Harry had eigenlijk geen idee waar Perkamentus het over had, een aanwijzing? 
"Zoals ik al zei..." Vervolgde Perkamentus op een ernstige toon. 
"Marsheall zal een goede reden hebben gehad om het Medaillon jou te geven en als het mijn keuze zou zijn geweest, had ik waarschijnlijk hetzelfde gedaan." 
"Maar welke aanwijzing bedoeld u?" Vroeg Harry, die er nog minder van snapte. 
"Dat lijkt me vrij duidelijk Harry, jij staat sterk tegenover Voldemort, je hebt de liefde van je moeder als schild over je en de kracht van je vader. En dat is gebleken, hoevaak heb je al tegenover Voldemort gestaan? Al tamelijk wat keren lijkt mij zo... en je hebt het nog altijd overleefd." Antwoorde Perkamentus. 
Harry dacht na, inderdaad, hij had Voldemort alle keren overleefd, maar hoe wist die Marsheall dat hij zo tegenover Voldemort zou staan? Hoe wist hij dat Harry zou komen? Het was immers een hele tijd geleden gebeurd. 
Harry wilde net zijn mond opendoen, toen Felix binnenkwam gevlogen door het open raam. Harry had Felix de Fenix al een tijd niet meer gezien. De prachtige vogel lande elegant op zijn stok en maakte een tevreden geluidje. Harry wachte even met zijn vraag, alle aandacht was immers toch even gericht op Felix. 
Toen Harry voor de tweede keer zijn vraag wilde stellen begon Felix waarschuwend te krijsen. Harry stopte weer, en keek naar Felix. 
Felix zat op zijn stok en krijsde uit alle macht. 
Het leek alsof Perkamentus de geluiden die Felix maakte begreep, 
"Harry, maak dat je weg komt" Zei Perkamentus op een strenge toon. 
"Er komt iemand de trap op, ga bij je vriend onder de onzichtbaarheids mantel zitten en hou je stil!" Vervolgde Perkamentus. 
Harry's mond sloeg open van verbazing, maar deed wat Perkamentus hem opdroeg. Hij zocht Ron, die nog steeds naast hem zat en nu de mantel optilde, zodat Harry eronder kon kruipen. Ze renden naar de hoek van de kamer en hielden zich stil. 
*Tik tik* 
"Binnen" Zei de inmiddels weer kalme stem van Perkamentus. 
Harry keek naar Ron, wiens ogen gericht waren op de open deur waarin nu een beeldschone vrouw stond. 
Perkamentus leek totaal niet verbaasd en knikte, zodat de vrouw binnen liep en op de stoel ging zitten waar nog geen tien secondes geleden Harry nog had gezeten.


Groeten moi.


-----------------------------------


