duffie




HOIDERDEHOI :D
Ik ben vrolijk xD En dat ga je geweten hebben.
OMG. I just adore some people xD
*gaat de namen op zoeken*
*wacht geduldig*
*vind ze*
*grijnst*
BellatrixvanDetta, Amytjuuuh, xMartine, Kiwi (ja! Jij Naomi xD), Dracoliekje, Celia, Eline (whatever your name's here xD).
En ja hoor mensen :D Dit ficje gaat nog even door  xD
Geen paniek xD
x
Kelly



H o o f d s t u k    23
Give the lady a price.

“Krijg nou wat!” riep iemand geschokt uit, waardoor ik mijn zin abrupt moest afkappen. James en ik keken traag naar de deur waar een geschokte Sirius stond.
“Hoe was je date?” vroeg ik opgewekt. Sirius mompelde wat en ging op zijn eigen bed zitten.
“Yente?” vroeg hij opeens poeslief.
“Sirius,” antwoordde ik.
“Weet je waar je zit?”
“In grote lijnen wel, ja.”
“En je vindt dat niet erg?”
“In grote lijnen niet.”
“In grote lijnen?”
“Ja. Ik kan moeilijk cirkels zeggen hé,” zei ik subtiel. Sirius grijnsde opgewekt.
“Geweldig,” zei hij hyperactief. “Was James je les geven?” Ik schudde mijn hoofd.
“Hij was me vertellen over Zwerkbal,” glimlachte ik.
“Oei,” zei Sirius oprecht.
“Sluipvoet!” pruilde James. “Dat is niet ‘oei’-erig.” 
“Welles.”
“Nietes!”
“Wel!”
“Niet!”
“Gaffel!”
“Sluipvoet!”
“Koppen dicht!” riep iemand geërgerd. We keken verbaasd om en zagen Remus met een bleek gezicht naar binnen strompelen.
“Remus?” vroeg ik verbaasd, terwijl de jongens een “Maanling?” piepten. 
“Wat begrepen jullie niet?” vroeg hij geërgerd. Ik keek hem verbaasd aan. Ik gebaarde naar de deur en zwaaide even naar Sirius en James, voordat ik de deur uit snelde.

Aan de deur bleef ik staan om af te luisteren.
“Maanling. Vind je dat er zelf nou niet over gaan?” probeerde James voorzichtig.
“Erover gaan,” snoof Remus. “Ik beslis zelf toch wel wat ik doe zeker?!” Ik hoorde hoe het even stil werd, voordat ik me abrupt omdraaide door de voetstappen op de trap. Ik gebaarde Peter dat hij stil moest zijn, terwijl hij naast mij kwam staan. We hoorden een luide ‘PLOF’ en een geschokt kreetje.
“Weet je wat je zonet op de grond gooide?” vroeg Sirius ontzet.
“Verras me,” antwoordde Remus droog. Ik legde mijn hand op Peters mond, zodat hij niet zou lachen. 
“Een boek,” antwoordde Sirius kalm.
“En?” vroeg Remus standvastig.
“Boeken zijn je leven!” riep James ontzet.
“En?”
“Stop met dat ge-en.” Sirius was geïrriteerd.
“Wat is er mis met jou?” vroeg James echter iets bezorgd.
“Niets.”
“Maanling… Is het bijna volle maan?”
“IK ZEI ER IS NIETS!” brulde Remus kwaad. Ik schrok hier enorm van en keek Peter geschokt aan, die iets piepte.
“Is er iets gebeurd?” vroeg ik verbaasd. Peter schudde zijn hoofd.
“Niet dat ik weet,” haalde hij zijn schouders op. Wat was er in godsnaam mis?! Voordat ik het wist kreeg ik de houten deur tegen mijn voorhoofd en kreunde pijnlijk.
“Sorry,” piepte James meteen. “Heb ik je pijn gedaan?” vroeg hij bezorgd. Ik schudde mijn hoofd.
“Het gaat wel,” glimlachte ik. Ik hoorde hoe Sirius en Remus verhit ruzie maakten en zuchtte. 
“Ik snap het niet,” zei Peter verbaasd.
“Verbaasd me niets,” zuchtte James. “Maar troost je. Deze keer ben je niet alleen.” Ik scande mijn geheugen af. Remus was altijd heel normaal blijven doen… Ik snapte niet, waarom hij opeens zo deed. Ach ja. Misschien is het straks alweer over…

“YENTE! Schuif een reet op,” beval Remus me. Ik trok een wenkbrauw op en keek hem verbaasd aan.
“En dat ga je zo vragen?” vroeg ik verbaasd.
“Ja. Wel? Ga je nou nog opschuiven?” vroeg hij geïrriteerd. Ik schoof een beetje op en keek Remus bezorgd aan.
“Heb je problemen?” vroeg ik bezorgd.
“Zie ik eruit als een man met een probleem?”
“Nogal…” glimlachte ik rustig.
“Yente…” begon Remus traag, voordat hij stopte. Hij kreeg even een eigenaardige blik in zijn ogen, voordat hij wild grijnsde.
“Ik wil je het Krijsende Krot eens laten zien,” zei hij glimlachend. Ik keek hem verbaasd aan.
“Ik heb het Krijsende Krot al gezien, Remus,” antwoordde ik vriendelijk.
“Maar nog niet van binnen. Toch?” Ik schudde mijn hoofd. “Laten we morgen afspreken! Je moet dat echt gezien hebben,” grijnsde Remus. Ik vertrouwde het niet, maar knikte toch maar. Ik zou het er later wel eens met Peter over hebben. Remus gedroeg zich echt niet meer normaal. Misschien moesten we zelfs naar Anderling stappen als hij er niet op ging beteren. 
“Oké. Laten we morgen naar het Krijsende Krot gaan,” stemde ik in. Remus glimlachte tevreden, voordat hij de leerlingenkamer uit liep. Ik keek hem verbaasd na. Hij was nu al een week zo. En het werd steeds erger. Hij maakte zijn huiswerk niet meer, schold leerkrachten uit en -
“Wat moest hij?” onderbrak Sirius, mijn gedachten, bitter.
“Hij wou me het Krijsende Krot laten zien,” haalde ik mijn schouders op. Sirius keek me gepanikeerd aan.
“Hoezo?” vroeg hij verbaasd, voordat James naast me kwam zitten.
“Wat is er?” vroeg die meteen, toen hij Sirius’ gezicht zag. Ik zuchtte en vertelde opnieuw wat ik Sirius ook had verteld.
“Sirius,” begon James traag.
“Ik weet het. Er is iets niet juist.” O. Wat een stelletje genieën bij elkaar. 
“Maar wat gaan we eraan doen?” onderbrak ik hen.
“Volgen? Doen wat hij zegt?” suggereerde James. Ik keek hem wantrouwig aan.
“Wie weet wat doet hij met haar in het Krijsende Krot!” zei Sirius geschokt.
“We volgen haar wel hoor,” zei James kalm. “Ik laat haar niet alleen gaan…” Auw. Wat lief. Ik glimlachte naar James en hij knipoogde terug. 
“Kunnen we kappen met het flirten en ons concentreren op Remus?” vroeg Sirius geamuseerd.
“We waren niet aan het flirten,” zeiden James en ik in koor. 
“Right,” grijnsde Sirius uitdagend. Ik gaf hem een duwtje.
“Back to the point,” zei James snel. 
“Dus jullie gaan mee?” vroeg ik traag. De jongens knikten. “En hoe gaan jullie dat doen zonder op te vallen?” James grijnsde.
“Daarvoor hebben we dé mantel.” Sirius knikte.
“Dé mantel,” herhaalde hij.
“Wanneer we daaronder staan. Worden we onzichtbaar,” knikte James plechtig.
“Onzichtbaar!” herhaalde Sirius trots. Ik schudde lachend mijn hoofd.
“Een onzichtbaarheidsmantel?” vroeg ik geamuseerd.
“Geef de dame een prijs!”
“Een prijs!” zei Sirius opgewekt, voordat hij me drie kussen gaf. Ik dacht dat ik dood ging van het lachen. 
“Oké. Waar ligt die mantel dan?“
“Boven,“ antwoordde James opgewekt. “In mijn hutkoffer.“
“Hij is van jou?“ vroeg ik verbaasd. James knikte en ik glimlachte liefjes. Ik hoopte maar dat het goed kwam als we dit gingen doen. Tenslotte… Met Jip en Janneke wist je nooit…


-----------------------------------


