Reflex




Serverus Sneep: Red je daar maar uit Serverus!

Een van de jongens liep naar hem toe, pakte hem bij zijn mantel en schudde hem door elkaar.
“Hoe durf je?!” Siste hij in zijn oor.
“Stop!!” Gilde Lily.
De jongen draaide zich naar haar toe. Gemaakt verbaasd keek hij haar aan.
“Hoe kun je nou voor Secretus opkomen?” Grijnsde hij vals.
“Noem hem niet zo!” Deze keer was het geen van de jongens van Huffelpuf. De huffelpuffers keken verbluft naar de jongens die nu achter Serverus gingen staan.
“WAT zei je?!” Vroeg de grootste jongen.
“Ik zei: Noem hem niet zo!” Nu pas zag Serverus wie het was. Verbaasd keek hij naar James en sirius, die woedend tegenover de andere jongens stonden.
“Alleen wij mogen Secretus, Secretus noemen!” Riep Zwarts vals.
“En laat Lily gaan. Stelletje oververliefde stalkers.” Serverus was verbaasd dat hij dat zei.
Even wisten de jongens niks te zeggen, maar toen kregen ze hun zelfvertrouwen terug.
“Moet je een klap voor je bek?!” Dreigend liep de grote naar hem toe.
Potter ging met opgeheven stok voor Serverus staan, die bijna in zijn broek plaste van angst.
“Hij heeft jou toch niks gedaan? Dus waarom zou je hem voor zijn ‘bek’ slaan?”
Boosaardig keek de jongen van James naar Serverus naar Lily: “Hij heeft met haar gezoent!” Zijn blik flitste snel naar Lily.
“Hij heeft wat?!”
Verstijfd keek James aarzelend naar Lily. Lily sloeg haar ogen neer.
James herstelde zich snel: “En wat heeft hij jou dan aangedaan?”
“Lily behoort aan mij!” Vol haat keek Lily naar de jongen.
“Ik... Ik behoor aan niemand!” Snikte ze. 
“Wat is hier aan de hand?” Perkamentus kwam aanlopen.
“Die jongens,” James wees naar de huffelpuffers, “Beweren dat Lily van hen is en ze bedreigden Secr... Serverus.”
“En kan iemand vertellen waarom?” Zijn ogen bleven op Serverus rusten.
“Omdat Secr.... Serverus met ha... haar gezoend heeft.” James sloot even zijn ogen.
“Is dat waar?” Perkamentus keek bedroefd naar de jongens.
“Het...het is....” De jongen sloeg zijn ogen neer.
“Strafwerk en 30 punten aftrek voor huffelpuf. En nu wegwezen jongens.”
Dankbaar keek Lily naar Perkamentus. Perkamentus knikte en liep weg.
James keek naar Lily: “Ik uhm...ik ga maar weer.” Hij maakte een klein glimlachje naar Lily en keek licht boos naar Serverus. 
Zwarts haalde zijn schouders op en liep achter Potter aan.
Serverus keek naar Lily: “Hoe wisten ze het?” Strak keek hij haar aan.
“Ik.... Ik heb het een vriendin verteld, om te laten zien dat ik met iedereen wel durfde te zoenen.” 
“Wat heb je gedaan?” Serverus kon zijn oren niet geloven.
“Ik...” Ze sloot meteen haar mond weer.
“Het was niet echt?” Hij voelde hoe een traan over zijn wang liep. Met een ruk draaide hij zich om en liep weg. Hij wist dat hij werd nagekeken door Lily, maar dwong zichzelf om niet om te kijken.

De volgende dagen werd hij nagestaard door veel leerlingen. Op een of andere manier wisten ze het allemaal. James liep het steeds voorbij met een blik van minachtig. Lily had hij niet meer gesproken of gezien. Nu was er echt niemand meer die wat tegen hem zei. Elke keer als de huffelpuffers langskwamen, die ook al niet aangesproken werden maar wel elkaar hadden, deden ze net of hij niet bestond. Maar een paar dagen later sprak eindelijk eimand tegen hem. Het was Lucius: “Arme Sneep, had je maar niet ingelaten met dat Evers mens.” Lucius grinnikte.
“Maar goed er is nog een kans! Kom bij ons. Voldemort wil je er graag bij hebben” Verbaasd keek Serverus naar Lucius. Ze wilde hem erbij! Dit was zijn kans. Hij zou zich bekeren tot de duistere jongens en wraak uitoefenen op de mensen die hem ooit eens hadden gepest.
Serverus knikte: “Oke!” Zei hij vastberaden en met een valse lach draaide hij zich om. Een keerpunt in zijn leven......


-----------------------------------


