lotia scarlet




Heykes, mijn tweede hoofdstuk nu :) Dankje voor de reactie BellatrixVanDetta *geeft knuffel*
Jammer genoeg de enige maar we houden de moed er in...
Reacties zijn heel welkom.. ze maken mijn dag goed ;) Vergeet niet stemmen op de poll.. :p Als het verhaal je braakneigingen doet krijgen laat me dan weten wat ik er kan aan doen.
greetz Lotia 


Hoofdstuk 2
haar 

Al na enkele seconden, misschien minuten, druipt het zweet van mijn gezicht. Ik tik zenuwachtig met mijn hand tegen de muur. Mijn besef van tijd is al een hele poos verdwenen. 
Ik kan niet zeggen of het dag of nacht is, of ik hier jaren of maanden zat. Is ze nu al uren, of juist maar net weg? 
Het voelt aan als uren. Gedachten die ik uit mijn hoofd had verbannen komen weer boven drijven. 
Ik zie mijn moeder paniekerig naar een uitgang zoeken terwijl het vuur haar langzaam verteerde. 
Paniek maakte zich van me meester. 
Waar is mijn zus, is ze oké? Ik begin te snikken en hartverscheurend te huilen. Ik krab aan mijn handen en kijk paniekerig om me heen. Leeft ze nog? Is ze gewond? 
Is ze overgeplaatst naar een ander kamp?


Duizenden scenario’s flitsen door mijn hoofd, de ene al erger dan de andere. Steeds meer flitsen van die avond, de avond dat ze ons te pakken kregen, verschijnen als een film voor mijn ogen.
Papa, die de huiself met de jongste liet vluchten. Oh, mijn broertje waar ben jij? Hij was mijn lieveling, slechts tien jaar oud en al een geboren talent om mensen te manipuleren. 
Hij kon iedereen laten lachen en treuren wanneer hij het moment er voor koos. Zijn grijze ogen stonden zo angstig toen we hem allemaal een haastige kus op de wang gaven. 
Hij was nog maar net uit het zicht toen Robert de kamer binnenliep.
"Ze komen, ze zijn er." 

Mijn vingers vinden al snel mijn haren en beginnen paniekerig krullen te draaien, terwijl ik kinderlijk op het topje van mijn duim zuig. Ik had deze tic nooit verleerd. 
Als de nood het hoogst was, was dit het enige wat me enigszins kalm kon houden. 
Tranen stromen nog steeds over mijn wangen. 
Ik blijf naar de muur staren en schrik me te pletter als de deur opengaat en het slappe lichaam van mijn oudere zus naar binnen word gegooid. 
Ik kruip onmiddellijk naar haar toe en trek haar me toe. 
Ze hapt paniekerig naar adem. Ze heeft het zwaar te verduren gehad, dat zie ik zo. Ik weet dat ze moet kalmeren.
 
Als ze dit vroeger deed, wiegde mams haar altijd, zodat ze vanzelf rustig werd. Ik begin haar dus ook te wiegen. Al snel zie ik dat haar borstkast rustiger heen en weer beweegt. Omdat mijn stem het niet meer toelaat om te zingen begin ik zacht te neuriën. 
Ik weet nog hoe haar prachtige stem elke avond de kamer vulde. Nooit een noot uit de maat. 
Altijd waren het dreuzelliederen toch waren ze prachtig en altijd aangepast aan het moment. Zij was de kunstige van het gezin en soms zag je nog die blik in haar ogen, de blik om iets te willen scheppen. 

Ik vond haar de meest aparte persoon in het gezin.
Altijd bezig met dingen die vader afkeurde, al kon hij geen nee zeggen tegen de glimlach van zijn oudste dochter. 
Hij werd gek van haar vrolijke handelingen: het huppelen door het huis, het dansen op dreuzelmuziek en de drang om te willen helpen die ze overal met zich meedroeg.
Ze was altijd enthousiast en soms te.
Ik weet nog hoe hard vader riep als ze weer een iets omver liep of in alle haast weer iets vergat. 
Al haar vervelende kleine gewoonten die ik toch nooit vergeten zal. 
We hadden ze allemaal maar het zijn juist die dingen die ik het meest koester.
We waren alle vijf verschillend. 

We hadden alle vijf onze mankementjes. Samanta zat bijna elke maand bij de dokter. Was het niet om haar zwakke longen dan was het om een allergie of één of ander kwaaltje. Robert wist zich wel altijd te bezeren en leek qua karakter op sommige vlakken enorm op de gewonde vrouw die in mijn armen lag. 
Hij vergat altijd wel iets, een stoere jongeman met een hart van goud. Mijn ogen vallen langzamerhand dicht en met mijn zus in mijn armen dommel ik zacht in. 

......
 
Er is opschudding in het kamp. Elke dooddoener kijkt zenuwachtig rond bij elke stap die hij zet. 
Ze komen ons steeds minder halen en zonder dat zij het beseffen word ik steeds sterker. 
Mijn benen krijgen langzaam het gevoel terug. Ik weet dat het niet lang meer zal duren voor ik weer zal kunnen lopen. Zij kijkt nog steeds even dromerig, maar heel soms verdwijnt de dofheid en kijkt ze verward rond. De dooddoeners lijken opgeschrikt door iets wat ik niet kan plaatsen. Ik kan maar één logische verklaring vinden. 
De orde is hen op het spoor. 

Ook de Heer lijk nerveuzer en sneller boos. Steeds meer hoor ik zijn raspende stem bevelen gillen. Als de orde aanvalt zijn we vrij en ga ik hen zoeken. Ik zal mijn familie terugvinden. 
Mijn hoop groeit met de dag. Het warme gevoel, dat helemaal uit mij verdwenen was, begint terug te komen. 

Ik besef dat het me zwakker dan ooit maakt, maar het voelt zo goed. 
Ik weet hoe ik terug moet schakelen naar ice-queen. De martelingen, al worden het er steeds minder, worden steeds pijnlijker. 
Steeds vaker worden er niet alleen lijken van gevangenen, maar ook van dooddoeners versleept. 
De Heer is niet tevreden en al weet ik niet waarom, mijn gevoel zegt dat het voor ons goed nieuws is. 

De deur gaat open en ik blijf, ondanks het feit dat ik al een paar dagen mijn benen kan bewegen, doodstil liggen. 
De dooddoener pakt me op en sleurt me de deur uit. Mijn zus kijkt onbewegelijk naar me en ik knik bijna onzichtbaar, om te laten zien dat ze zich geen zorgen moet maken. Ik kijk al lang niet meer naar de muren en tegels, die enorm beschadigt en vuil zijn. 

Ik kan van de hele gang zo zeggen waar elke tegel ligt. Ik ben het gewend hierlangs te komen. Het is een dagelijkse sleur. 
De dooddoener sleurt me de martelkamer binnen. De kamermuren zien rood van het bloed en de metaalachtige geur van, misschien hetzelfde, bloed zegt me dat mijn voorganger hard is aangepakt. 
Dit is het werk van Vaalhaar. 
Het is algemeen bekend dat Vaalhaar de beste in het vak is. Dat wist ik al voor ik in de gevangenis belande. 
Papa was ooit één van hen, maar toen zelfs voor hem te gruwelijk werd probeerde hij eruit te stappen. Dat zal waarschijnlijk de rede van mijn hechtenis zijn. 
Ik voel alweer hoe zwak ik geworden ben. 
Alles doet me aan mijn familie denken en alles doet pijn. 


Vanuit de rijk versierde kleerkast kijk ik stiekem naar wat er zich in de kamer afspeelt. 
Papa kijkt paniekerig en een man met een Russisch accent spreek hard en bevelend tegen hem. 
De man heeft een bleke huid en lange bruine haren. 
Naast hem staat een jongeman die niet veel ouder dan ik kan zijn. 
Ik weet dat het zijn zoon is en dat hij Antonin heet. 
De Dolochovs zijn vrienden van vader. 
Ik wil niet weten hoe hij met ze in contact is gekomen, vast door zijn werk voor de Heer. De mannen zijn boos en beneden klinkt gestommel. Mijn hart scheurt bijna uit mijn lijf. 
Er klink gerinkel. Papa kijkt plots heel angstig. 
Dolochov grijnst. 

“Niemand verlaat de Heer zonder er voor gestraft te worden, dat zou jij moeten weten Bruno. “
Papa kijkt wanhopig 
"Alsjeblieft, ik moet mijn gezin onderhouden, laat ons met rust" . 
“Maak je geen zorgen, je denkt toch niet dat we iemand gaan sparen? Je gezin zal niet meer onderhouden hoeven worden.”
Ik schrik en doe een stap naar achter. 
Een voorwerp kraakt onder mijn voeten. Antonins ogen schieten naar de gleuf in de kast. 
Zijn ogen vinden snel de mijne en ik ben zeker dat hij me zal verraden. 
Zijn vader lijkt niks te merken maar papa is plots nog zenuwachtiger en kijkt af en toe naar Antonin die nog altijd niet heeft besloten wat hij gaat doen. 
Hij kan me vermoorden door gewoon met zijn vinger naar de kast te wijzen. Hij het zijn hoofd hoog de lucht in en kijkt strak vooruit. 
Antonins vader steekt zijn stok omhoog en laat er groene vonken uitschieten, Meteen daarna richt hij zijn stokop papa. 
”Jullie zijn verloren, Avada Kedavra!”
Papa valt op de grond en ik slaat mijn handen voor mijn mond wetend dat ik geen geluid mag maken . 

”Antonin, zoek ze .” Dolochov loopt statig de kamer uit maar Antonin beweegt zich niet. 
Hij loopt naar de kast en trekt me eruit. Ik val op de grond en kijk hem smekend aan .

”Je bent zwak net als je vader .”
Ik knik. 
”Je wilt het niet Antonin, je wil geen dooddoener zijn, dat weet ik. 
Help ons, de orde zal ons verbergen.” 
Hij kijkt me streng aan.
”Je droomt, de orde stelt niets voor tegenover de Heer.” 
Ik stap naar hem toe en geef hem een kus op zijn voorhoofd.

”Je zult nooit een echte dooddoener zijn, voor mij blijf je altijd de jongen waar ik elke zondag kattenkwaad mee uithaalde.” 

Hij kijkt me twijfelend aan en neemt mijn hand.
 “Als dit je keuze is zal ik die aanvaarden, maar verwacht geen vriendschap meer van mij.” 
Ik buk me naar hem toe en kus hem. 
Een korte maar een veelbetekende kus. Zijn vader roept en hij kijkt me nog even aan, waarna hij verschijnseld . 


-----------------------------------


