duffie




Heey iedereen :D
Mijn reacties gaan achteruit.
Maar dat is omdat ik een echte gek ben tegenwoordig *fluit onschuldig*
Ik ga drie mensen infecteren met mijn bacteriën door ze te knuffelen (ja, ja mensen ons Kelly is ziek  :( ).
En de ongelukkigen zijn: Dracoliekje, Kirstenxx en xMartine :D
En aangezien ik eergisteren ook nog eens een jaartje ouder ben geworden, ga ik de taart vervangen door een extra stukje MOF (dus dat zijn twee stukjes MOF).  8) 
Hoe goed ben ik wel niet? xD
*egoboost*
Ach ja.
Doeii iedereen!
x
Kelly.


H o o f d s t u k    12
James-that’s-his-name-right?


Ik keek hem geschrokken aan, voordat ik wegkeek. 
“Juist ja,” mompelde hij. “Kom jij eens mee.” zei hij rustig, terwijl hij me af het tafeltje trok en me aan mijn hand meesleurde naar van voor in het lokaaltje, waar voldoende lege ruimte was om met je armen te gaan zwaaien. Met een zwiep van zijn toverstok klonk er muziek. Zulke trage muziek die ze ook wel eens op een bal zouden durven spelen.
“Echt niet,” zei ik, terwijl mijn ogen groot werden.
“Echt wel.”
“Dit heeft niets met flirten te maken!”
“Nee. Inderdaad… Maar het is gewoon leuk.” Ja. Voor hem! Ik zuchtte gefrustreerd. Het was nog veel te vroeg op de dag om al gekke dingen te gaan doen. Zes uur ‘s morgens, om precies te zijn! De gek wou beginnen, voor de ochtendgekte… De gek. Gek. Gek. Gek. Hij pakte mijn hand stevig vast en voor ik het besefte stond ik al op zijn tenen. Dit ging nog lang duren.

Na een tijdje, begon ik er al beter in te worden, maar mijn voeten deden echt zo’n pijn. Ik keek hem smekend aan, voordat hij grijnsde.
“Laten we maar stoppen,” knikte hij. 
“Dank je,” zei ik, voordat ik al naar een bank rende om op te gaan zitten. Hij stopte lachend de muziek en keek me aan.
“Goed… Stel je voor. Je bent in een discotheek-”
“Gaat nooit gebeuren,” onderbrak ik hem. Hij keek me geërgerd aan en ik hield al gauw mijn klep dicht. 
“Dus je bent in een discotheek. En je ziet daar zo’n geweldige jongen staan. Wat doe je?”
“Euhm… Zijn hobby’s vragen niet, volgens Remus… Dus. Vragen hoe hij heet?” vroeg ik voorzichtig. Potter keek me grijnzend aan.
“Oké. Dus als ik jouw aandacht wil, moet ik jouw naam vragen?” vroeg hij luchtig. 
“Nee.” zei ik traag. “Dat is raar…”
“Zo denken wij daar dus ook over,” zei Potter schouderophalend.
“Jullie denken?” vroeg ik met een opgetrokken wenkbrauw.
“Ja hoor. Dat doen we vaak. Indruk maken op een meisje is niet zo simpel als het lijkt.”
“Op een jongen ook niet!”
“Geen idee… Nog nooit geprobeerd.” Ik begon te schaterlachen.
“Gelukkig voor jou,” grijnsde ik. Potter keek me met pretoogjes aan. Misschien was hij zo slecht nog niet… 

“En hoe was het?” vroeg Remus vrolijk. 
“Met James bedoel je?” vroeg ik even vrolijk terug. Remus keek me even raar aan, voor hij grijnsde.
“Ja, met James, die ja. Jeweetwel… Potter?” Ik keek hem raar aan.
“Wel… Zo heet hij toch?” vroeg ik traag. Remus knikte.
“Goed geraden,” fluisterde iemand opgewekt in mijn oor. Ik schrok me een ongeluk en sprong omhoog.  Ik keek om en zag daar de enige James-dat-is-zijn-naam-toch? staan. 
“Oh. Heey,” zei ik opgewekt. 
“Morgenvroeg zelfde tijd?” vroeg hij opgewekt. Nou. Hij vroeg het niet echt. Hij commandeerde het meer.
“Ik ben geen hond, Potter.”
“Ik vond de James leuker,” zei hij met een pruillipje.
“Dat-”
“Wat?” vroeg hij gretig.
“Was een foutje,” maakte ik mijn zin af. James trok een pruillipje. Ik blies mijn het haar voor mijn ogen weg, wat Remus aan het lachen maakte.
“Weet je? Jij zou een perfecte Marauder zijn,” zei Sirius, terwijl hij een arm rond mijn schouders gooide. 
“Oh?” vroeg ik luchtig. Waar kwam die gast trouwens opeens vandaan? 
“Ja!” stemde James in. Remus keek van de één naar de ander.
“Hé. Ze is wel van mij hoor,” snoof hij. Ik trok een wenkbrauw op.
“Echt niet!” zei Sirius geschrokken.
“Ik claim haar!” zei James snel. Ik keek doodsbenauwd richting Peter, die ook maar zijn schouders ophaalde en onschuldig glimlachte.
“Hé! Ze is wel mijn beste vriendin hoor, dus is ze van mij,” snoof Peter. Oh nee. Fijn. Ik blies mijn haar weer weg. Dit leek wel een gewoonte te worden. 
“Technisch gezien, ben ik momenteel van niemand,” protesteerde ik.
“Ik geef je les,” zei James streng.
“Ik ook, Gaffel,” zei Remus weer in zijn pastoorstem. 
“Ja, moeke.”
“En ging jij niet met Joske?” vroeg Remus grijnzend.
“Nah. Ik ben nog steeds meer voor Yente.” zei Sirius grijnzend, voordat hij een duw van James kreeg. 
“Ik heb ruzie.”
“Met Yente?
“Met Joske.”
“Goed!”
“Hoezo?”
“Dan kan je met Yente!”
“Jij bent geobsedeerd.”
“Nee. Redelijk.”
“Aha?”
“Ja! De kaviaar… De catering, de bruidsjurk. Dat kost handenvol geld hoor. En ik wil getuige zijn,” zei Sirius opgewekt.
“Als jij ooit getuige zult worden, zal dat niet zijn omdat je me dwong om met een meisje te trouwen, Sluipvoet,” zei James statig.
“Ik dwing je niet. Ik geef je een  duwtje in je rug,” zei hij opgewekt.
“Whatever.” zei James koppig. 
“Krijg ik zelf nog iets te zeggen?” vroeg ik liefjes.
“Nee,” was het gezamenlijk antwoord.
“Nou fijn dan,” snoof ik, voordat ik wegsloop. Hmpf. Ik zal zelf wel kiezen met wie ik trouwde zeker? Had ik niemand voor nodig… Nou… Eigenlijk een bruidegom, dacht ik verward na. Ach ja. Die kwam nog wel. 

Ik ging aan tafel zitten en werd meteen weer omringd door de meisjes. Ik vond het leuker om genegeerd te worden… Je kan je teen niet meer bewegen, of ze vragen al of ze iets moeten gaan halen tegen de pijn. Ik keek hen allemaal kalm aan. “Oké. Eén, Patricia, wat ik wel of niet doe met James tussen de lakens. Blijft tussen de lakens. Twee, Dielke, als Sirius niet in je geïnteresseerd is, moet je niet naar mij komen. Daar kan ik niet mee helpen. En drie. Als je hen zo graag mag. GA HET HEN ZELF VRAGEN!” riep ik geërgerd. Ik had het helemaal gehad. Ze keken me allemaal verontwaardigd aan, voordat ze afdropen. Eindelijk. Rust. Ik at in alle kalmte mijn eieren op. Ik was eigenlijk helemaal op. Hoe vermoeiend kon het zijn om, om zes uur op te staan en wat te dansen? Vermoeiend dus. 
“Hee liefste Yente die ik ken,” zei Remus opgewekt, terwijl hij samen met Peter naast me kwam zitten. Ieder aan één kant van me. “Je moet hen niet zo van je afduwen. Zo ga je geen vriendjes kweken hoor.”
“Ik ben de enige Yente die je kent,” merkte ik snugger op, zijn laatste zin negerend. Remus grijnsde.
“Dat is ook waar,” glimlachte hij.
“Wat is er nou gebeurd met James?” vroeg Peter opeens uit het niets. Ik zuchtte voor ik ze fluisterend het hele verhaal vertelde.



H o o f d s t u k   13
I don’t need them.

“Hij heeft je leren dansen?” grijnsde Peter gretig. Ik knikte.
“En doe niet zo opgewekt. Zijn tenen moeten blauw zien, door mijn zwaar gewicht.” Woops. Foute opmerking. En natuurlijk gaf die ‘foute opmerking’ me weer een klap op mijn achterhoofd van Remus op.
“Jezus. Doe eens niet zo gewelddadig,” jammerde ik pijnlijk.
“Ben ik niet,” zei hij glimlachend
“Nee hoor,” zei ik sarcastisch terug. 
“Altijd positief blijven Yente,” grijnsde hij, voordat hij zijn eten verder op at. Ik keek hem met een opgetrokken wenkbrauw aan. 
“Je bent een etter.”
“Mooi,” was zijn simpele antwoord.

“Yente! Concentreer je,” bracht James me weer naar de orde van de dag. 
“Ja, pa,” mopperde ik. James zuchtte en zette zich moedeloos naast me neer. 
“Vertel het eens dochter. Wat scheelt er?” Ik trok een wenkbrauw op.
“Niets hoor,” antwoordde ik rustig. James legde instinctief een arm om me heen.
“Echt niet?”
“James Potter. Ben je aardig aan het doen?” 
“Ik ben altijd aardig…” zei meneertje uit de hoogte.
“Als?” vroeg ik gretig. Hier moest gewoon een als aan.
“Als ik er zin in heb,” zei hij met tegen zin. Ik glimlachte liefjes, voordat ik af het tafeltje sprong. 
“Oké. Wat gaan we doen?” James hield zijn hoofd schuin en keek me aandachtig aan, voordat hij zijn schouders ophaalde.
“Geen idee… Het flirt gedeelte zeker?” stelde hij voor. Ik haatte dat gedeelte en ging al gauw weer op de bank zitten.
“Wel. Als Remus je test ga je het toch moeten kunnen hoor,” zei James streng. Ik keek hem raar aan.
“Jij doet nou precies of Remus is een mannelijke Anderling.”
“En daar is Remus ook trots op,” sprak een stem vanuit de deurpost.
“Hee Remus,” zei ik zonder op te kijken. Remus ging naast ons op de bank zitten. Nou eigenlijk meer tegen mijn rug. “Natuurlijk is Remus dat. Anders zou het Remus niet zijn,” knikte ik.
“Hé! Dat hoorde ik,” grinnikte hij, terwijl hij me een speelse duw gaf. Ik duwde hem terug en hij begon me te kietelen. 
“Oh nee,” giechelde ik, terwijl ik hem van me weg probeerde te duwen. Ik sprong af het bankje en werd al snel gevolgd door een lachende Remus die me op de grond dwong om me te kietelen. Ik gierde het uit.
“Stohop,” lachte ik.
“Als je toegeeft dat ik slimmer ben dan Anderling.” 
“Nou dat ben je toch ook?”
“Braaf meisje,” grijnsde Remus, voordat hij me losliet. Ik hoorde James kreunen en we keken allebei zijn richting uit. 
“Is er iets mis?” vroeg ik snugger. James schudde snel zijn hoofd.
“Beetje buikpijn,” haalde hij zijn schouders op. Hij zat daar te kreunen om wat buikpijn?
“Watje,” grijnsde ik.
“Wat?” snoof James. “Ik ben geen watje.”
“Ben je wel.”
“Ben ik niet.”
“Oh jawel.”
“Oh nee.”
“Jij zou eens moeten bevallen. Dan weet je wat buikpijn hebben is,” snoof ik verontwaardigd. Nu keken zowel James als Remus me verbaasd en geshockeerd aan. “Niet dat ik weet hoe dat zou voelen hoor,” voegde ik er snel aan toe.
“Dat…. Zeggen ze allemaal,” zei James traag. 
“Al goed dat ik dan niet ‘ze allemaal’ ben, hé?”
“Oh. Wat ben je goed?” Vond hij? Ik voelde een kriebelend gevoel in mijn maag, voordat ik wegkeek.
“Bedankt.” Het bleef even stil, voordat ik hyperactief op en neer sprong. “Laten we iets gaan doen!”
“Zoals?” vroeg James traag, voordat ik Remus argwanend aan keek. Die grijns voorspelde nooit iets goed. 

We bevonden ons in het Verboden Bos. Puffend en hijgend. Ik voelde mijn benen niet meer en mijn zij dan weer wel. Steken dat dat ding deed! 
“Gaat het nog?” vroeg James, terwijl hij vrolijk naast mijn stekende zij verder jogde. Remus bevond zich aan de kant van mijn slapende voet. Urgh. En mijn hoofd deed pijn ook.
“Nee,” zei ik kortaf. James grijnsde en jogde vrolijk verder. De gek. Hij had niet last van hoofdpijn, slapende voeten of een stekende zij. Vervloekt zijt zijn conditie! Remus keek me medelevend aan.
“Wil je even stoppen?” vroeg hij lief. 
“Maanling. Als ze nu stopt, gaat ze het nooit kunnen,” zei James wijs. Puh. 
“Hoe gaat het met je platvoeten, Gaffel?” vroeg ik subtiel. Remus sukkelde in een lachbui en ik grijnsde vrolijk.
“Platvoeten?” vroeg James verward, terwijl hij wat gas terug nam en naast me kwam lopen. “Ik heb geen platvoeten. Waar heb je dat nou weer gehoord? Ik heb dus zo geen platvoeten! Maanling! Ik heb geen platvoeten!”
“Ja, James. Dat hoorde ik al van de eerste keer,” zei Remus luchtig. 
“Oh.”
“Nouhou. Dan zijn jullie me nog steeds een uitleg verschuldigd,” pufte ik. Echt. Dit was vermoeiend. De pot op. Ik kap, dacht ik geërgerd, voor ik begon te wandelen. Tot mijn verbazing stopten Remus en James ook.
“Wel. Euhm. Maanling aan jou de eer.”
“Echt niet. Ik heb de vorige keer al iets verzonnen!”
“Maar-”
“Jullie hoeven helemaal niets te verzinnen.”
“Wel. Maar mooie verzinsels heeft meneer opgehangen!” ging James dramatisch verder. “Platvoeten! Nou vraag ik je! Platvoeten!” zei hij op zijn meest dramatische toon.
“Dramaqueen. Stop het,” lachte ik even. James glimlachte en zijn ogen flikkerden even, voordat hij zijn hoofd schudde. Raar ventje is het toch maar. 
“Moet dit echt?” zeurde James. Remus zuchtte vermoeid. 
“Ja, Yente. Moet dit?”
“Dit moet,” zei ik definitief. Beide jongens jammerden even. 
“Wel komt er nog wat van?”vroeg ik liefjes, toen het stil bleef.
“Yente…” begon Remus zachtjes.
“Nee, Maanling. Je kan haar niet in álles betrekken.” zei James gepanikeerd. Aha. Zo zit het dus… 
“Oké. Dan,” zei ik traag. Voordat ik me omdraaide en rustig (nou ja rustig, heel hard hijgend en puffend) terug richting het kasteel jogde. Ik had hen niet nodig. Echt niet.


-----------------------------------


