Dracoliekje




H o o f d s t u k  É e n e n t w i n t i g
 
“Aura’s En Demonen”

http://img297.imageshack.us/img297/9450/toobrokentobebitterbykeya9.jpg

Twinkle, twinkle, little star,
don’t you forget who you are

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Het was donker. De weinige sneeuw die was gevallen, glinsterde aangenaam als een dun dekentje van kleine kristalletjes in het licht van de lantaarns. De huizen wierpen imposante schaduwen over de grond. 
Alleen al het aanzicht van het oude huis deed mijn hart een paar tellen ophouden met slaan en ik voelde me, al was het maar voor eventjes, warm worden met een vlaag van herkenning. Het voortuintje zag er behoorlijk verwaarloosd uit. Het houten hekje was verrot. Onkruid had zich vermengd met de verwelkte, bevroren bloempjes en de struikjes en boompjes aan de zijkant van het huisje waren stuk voor stuk bedorven. Maar mijn ogen lichtten op, want ik zag alleen maar wat ik wilde zien. Want ik herinnerde mij de dagen waarin het huisje in al zijn glorie had gepronkt. Hier had ik mij ooit thuis gevoeld.
Ik ordende mijn gedachten. Ik moest voortdurend alert zijn, want ik was duidelijk verwittigd voor wat de gevolgen zouden kunnen zijn als iemand mij zou herkennen.
Maar hoe kon ik daar aan denken wanneer de man waar ik zo van hield zich maar een paar luttele metertjes van mij weg bevond? Hoe kon ik dan denken aan mijn eigen veiligheid? 
Het ging eenvoudigweg niet. Het lukte me niet. 
Mijn gedachten waren op dit moment immers alleen gevuld met herinneringen aan de man voor wie ik mijn leven zou kunnen geven. Ze waren gevuld met compassie voor de man die mijn beschermer was geweest voor zo lang, de man die zo veel voor me had betekend voor zo een lange tijd. Ik voelde geen verdriet wanneer ik aan hem dacht, want hij was niet iemand die het verdiende om met leed aan te denken. 
Het was alleen dat ik hem zo verschrikkelijk miste. Ik miste hem, alles aan hem. 
Wat zou ik er niet voor geven om mij ooit weer in zijn sterke armen terug te vinden, om mezelf te verliezen in zijn omhelzing. Wat zou ik er niet voor geven om hem weer in zijn blauwgrijze ogen te mogen kijken. Wat zou ik er niet van geven om van hem te horen dat alles goed zou komen. Ik sloot mijn ogen en ik kon in gedachten, ergens heel ver weg van mij, zijn zachte, aardige, geruststellende stem horen, gedragen door de wind. Plotseling besefte ik hoe koud ik het had. Ik sloeg rillend mijn mantel wat dichter tegen me aan. Mijn lippen waren gebarsten door de kou en mijn ogen traanden door de kille wind. Ik verschool mijn gezicht gedeeltelijk achter mijn sjaal in poging mezelf te verwarmen. De winter, de machtigste der seizoenen, liet zijn aanwezigheid niet langer negeren. Het vroor. Het vroor, en toch zouden de mensen die knusjes met hun familie in de woonkamer zaten, als ze door hun ramen zouden kijken, een meisje voor de deur zien staan van een huis dat er onbewoond uitzag. En zou zouden denken dat het arme meisje gek was, of een bedelaarster. Want wie waagde zich immers buiten in dit weer?
Maar ik was niet gek noch een armoedzaaier. Ik wist dat het huis bewoond was. Ik wist ook dat de koude buitenaf niet te vergelijken was met de ijselijke kilte die zich op een ziekelijke manier had verwikkeld om mijn hart. 
Voor ik het wist had ik mijn handpalm plat op de stevige voordeur gedrukt. 
Ik voelde zijn aanwezigheid. 
Wat weerhield me dan om aan te bellen? 
Ik gaf het uiteindelijk eerlijk toe aan mezelf. Ik was bang, ik was zo ontzettend bang voor wat ik aan zou treffen wanneer de deur die voor me stond, open zou gaan. Ik was bang dat ik mijn heden en verleden zou verliezen wanneer hem in zijn ogen zou kijken. Het was eigenlijk niet mijn originele bedoeling geweest, aanbellen. Ik zou gewoon eventjes naar het huis van buitenaf staren, voor een paar minuutjes maar, dat was wat ik de anderen had wijsgemaakt. Maar meer en meer begreep ik dat ik had gelogen tegen zowel hen als mezelf. Ik voelde namelijk dat ik mezelf nooit zou kunnen bedwingen, ik zou geen stap verder zetten voor ik zijn gezicht had gezien. Ik moest weten hoe het met hem ging, ik moest het weten! Voor ik goed en wel besefte wat ik had gedaan had ik met trillende vingers op de bel gedrukt. Ik veranderde nu pas omdat ik nog niet genoeg kracht had ontwikkeld om mijn transfiguratie voor een lange tijd vol te houden. Hier hing zo veel van af, ik zou geen tweede kans krijgen zoals bij mijn opleiding, ik moest mijn verandering volhouden voor zolang ik me in zijn bijzijn zou bevinden. 
Ik was een vrouw met donkerblonde haren, ik had een rond gezicht. Ik was niet meer ik, ik was iemand anders. Ik dwong mezelf om me als iemand anders te voelen. Ik paste alles aan aan mijn uiterlijk, behalve mijn ogen. Die veranderde ik niet. Wanneer ik hem zou zien, zou ik dat met donkerbruine ogen doen. Mijn ogen.
De deur zwaaide plotseling open en een vlaag van hitte omhelsde me. Ik keek dankbaar op. Een oude man keek mij met verwilderd aan. Een paar seconden lang had hij een paniekerige uitdrukking op zijn gezicht, daarna verzachtten zijn gelaatstrekken. Het leek wel alsof vader in amper een maandje tijd minstens tien jaar ouder was geworden en ik wist dat ik verantwoordelijk was geweest voor die verandering.
“Dag meneer,” zei ik met hese stem.
De oude man staarde een voor een poosje naar een plaats achter mijn rug. Het was alsof zijn ogen verlangden meer te zien dan alleen de vreemde, onbekende vrouw voor zijn deur. Hij liet teleurgesteld zijn schouders hangen en staakte zijn poging. Arme vader. Ik wist wie hij trachtte te zien. Helaas zou zijn wens nooit in vervulling kunnen gaan. Zijn dochter was immers ook echt gestorven, de dag dat ze in een coma belandde. Ik was niet langer zijn klein naïef prinsesje, daar had ik te veel voor meegemaakt. Ik was niet langer Lisbeth, want ik voelde me niet meer één met de persoon die ik ooit was geweest, daar was ik te veel voor veranderd. Ik was niet langer een Duvessa, want een ware Duvessa zou nooit of te nimmer onder de verschrikkelijke schande gebukt gaan die ik nog steeds in de vorm van een grauwe litteken op mijn huid droeg, verborgen onder mijn transformaties.
Wie was ik?
Dat was een goede vraag, en ik besloot daar zo snel mogelijk een antwoord op te vinden.
“Kan ik u misschien ergens mee helpen?” vroeg vader met een rasperige stem. 
Ik maakte eindelijk oogcontact en boorde mijn ogen diep in zijn grijze kijkers. Wat ik zag beviel me niet. Zijn ogen waren dof, er zat niet langer levensvreugde in. Het stoorde me dat ze niet meer fonkelden zoals ze vroeger hadden gedaan.
Ik wilde mijn klamme handen verwarmen aan zijn grote handen. Ik wou zijn gezicht aanraken, ik wou hem tegen me aan drukken en schreeuwen dat zijn dochter nog leefde. Maar wie was ik om zulke leugens te vertellen? Wie was ik om een oude man zo te misleiden, zo te beroven van het laatste gevoel van rust dat hij misschien nog had?
“Is Karolien misschien thuis?” verzon ik snel.
De oude man staarde me onbegrijpend aan.
“Hier woont geen Karolien, het spijt mij zeer,” antwoordde hij uiteindelijk kortaf.
Ik glimlachte lichtjes.
“Dan ben ik bang dat ik voor de verkeerde deur sta, toch bedankt,” zei ik zacht. Net toen ik me om had gedraaid en er klaar voor was om te luisteren naar het geluid van een dichtvallende voordeur, zodat ik dan mijn transfiguraties los zou kunnen laten, stokte mijn adem en werd mijn keel kurkdroog.
“Lisbeth?” hoorde ik een hoopvolle stem achter me fluisteren.
Kon het?
Zou hij me herkend kunnen hebben aan alleen maar mijn ogen?
Met het laatste beetje kracht dat ik nog had vermomde ik mijn ogen en draaide ik me om.
“Pardon?” vroeg ik scherp.
Die oude ogen, die ogen waar ik zo aan gewend was, hadden voor eventjes verwachtingsvol geglinsterd. Maar toen ik vader aankeek, doofden ze opnieuw uit.
“Het – het spijt me,” mompelde de oude man koortsig. “Het was alleen dat… Ik dacht even… Nee! Nee, dat kan niet want… Nee, gaat u verder, gaat u verder, ik was even…” Hij maakte een wegzwaaiende beweging met zijn handen en sloot prompt de voordeur.
Ik ademde opgelucht uit en haastte me weg uit het steegje voor ik weer Lisbeth werd. Zaikaro wachtte me op de hoek op. Ik nam zijn arm met één hand stevig vast en maakte een ongeduldig zwaaiend gebaar met mijn andere.
“Ik ga al, ik ga al,” hoorde ik Zaikaro schamper mompelen. Daarna Verdwijnselden we samen als twee gedaantes, opgeslokt in de duistere nacht.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

De ingrediënten voor een onschuldig gezichtje

Lijkt het u wel wat om als een naïef persoontje geaccepteerd te worden door de samenleving terwijl u ondertussen snode plannen nastreeft? Leest u dan maar vlug verder!

- Uw gezicht heeft een licht ovale vorm. Een ronde vorm mag, maar men mag niet overdrijven.
- Zorg dat uw neus niet te groot is. Mensen met lange uitsteeksels als neus worden gewoonweg niet als vertrouwbaar gezien. Mensen met een dunne neus worden als intelligent beschouwd. Op een negatieve manier. Zorg dus voor een klein, rond, schattig neusje. Niet te groot, niet te klein.
- Te dunne lippen worden afgeraden. Ook hier weer, zorg dat u dat u de gemiddelde dikte niet overschrijdt. Ga voor lichtjes volle lippen.
- Amandelvormige ogen met een helderblauwe kleur zijn zeker een must in uw vermomming. Eventueel een kleurtje dat naar het groen afwenkt. 
- Een lichte huidskleur wordt aangeraden.
- Uw wenkbrauwen moeten een ronde vorm –

Ik sloeg ‘Duizend en één gezichten voor de zoekende Transformagiër’ met een klap toe en liet mijn hoofd rusten op de tafel. Wat was ik moe. Ik had de hele dag besteed aan het zoeken naar een nieuw uiterlijk voor mezelf en ik begreep eindelijk waarom iedereen het er zo moeilijk mee had. 
Wou ik er onschuldig uitzien? Of ging ik voor een streng effect? Of was mysterieus meer iets voor mij? 
Wou ik bruine lokken? Of rood haar? Of zou ik een blondje worden? Had ik stijl haar of krullen?
Blauw, groen, bruin of zwart als oogkleur? Of ging ik voor een exotisch tintje zoals violet of goudgeel?
Het duizelde voor mijn ogen door de ruime mogelijkheden waar ik plotseling over beschikte. Ik kon maar niet beslissen. Lara had me aangeraden voorlopig maar één nieuwe identiteit te creëren omdat ik nog behoorlijk nieuw was met de gang van zaken en ik nog veel oefening nodig had. En ik wou iets speciaals, ik wou iemand zijn die andere mensen nog een keer zou doen omdraaien en reikhalzend zou doen kijken. 
Maar was ik daar wel klaar voor? 
Zou ik er zo uit kunnen zien zonder me schuldig te voelen?
Ik keek op toen ik een stoel hoorde verschuiven naast mij. Het was Tunc maar. Ik glimlachte even vriendelijk naar hem, gebaarde dat hij eventjes moest wachten en stond op. Tussen de vele rekken in de studeerkamer, vol met oude, stoffige boeken, zocht ik naar een woordenboek Engels – Turks. Toen ik na een vijftal minuutjes had gevonden waar ik naar had gezocht, ging ik terug op mijn plaats zitten en bladerde het boekje door. Uiteindelijk keek ik op en zag Tunc geamuseerd staren naar het woordenboek in mijn handen. Ik grijnsde.
“Selam arkadas*,” sprak ik in mijn beste Turks. Ik moest toegeven, de klanken klonken vreemd, maar toch droegen ze een hartelijke sfeer.
“Hallo,” zei Tunc nu ook grijnzend met een knikje.
Ik wou net opnieuw opzoeken hoe ik moest vragen hoe het met hem ging, toen Tunc zich voorover boog, een hand op de mijne legde, en het boek uit mijn handen nam. 
“Nee,” sprak hij zijn hoofd schuddend. “Geen moeite doen. Ik spreek een beetje Engels.”
“Oh, oké dan,” antwoordde ik aarzelend. Ik staarde een beetje verwonderd naar de hand die nog steeds op de mijne rustte. Uiteindelijk trok Tunc zijn hand weg.
“Er is iets waar ik je over wou spreken,” zei Tunc na een paar minuten. “Lisbeth, is er iets wat je ergert? Dat je maar niet los wilt laten?”
Ik glimlachte toegeeflijk.
“Nee, Tunc,” antwoordde ik. “Dat was vroeger. Zie je, ik heb mijn verleden losgelaten toen ik voor een nieuw leven koos, dit leven. Ik heb misschien wel veel meegemaakt, maar ik kies ervoor alles te vergeten, begrijp je?”
Tunc knikte even kort.
“Je liegt,” zei hij uiteindelijk op een zachte toon. “Je hebt last van wraakgevoelens die je blijven achtervolgen als een schaduw.”
“Ik denk dat je uit je nek kletst,” onderbrak ik hem plots. Ik was verbaasd over de kille toon waarmee ik had gesproken, maar toch meende ik wat ik zei. Mijn gezicht betrok en ik klemde mijn kaken opeen. “Bemoei je niet met zaken waar je niets van begrijpt.”
“Het is je aura, Lisbeth. Die verraadt alles,” zei Tunc vriendelijk.
“Hoezo? Kun je aura’s zien?” vroeg ik verrast.
“Donkerrood.”
“Wat?”
“De kleur van je aura.”
“En dus?” zei ik geïrriteerd.
“Daadkracht. Wil. Woede. Ergernis. Boosheid. Moed. Onrust. Hartstocht. Frustratie. Passie. Haat,” somde Tunc op.
“Genoeg,” zei ik met trillende stem. Wie was Tunc om mij zo te durven confronteren?
De pijn begon net gestadig weg te ebben, ik had vrede gehad met mijzelf, maar na de korte woorden van Tunc voelde ik dat de kleinste oude gevoelens die nog waren overgebleven van vroeger werden opgerakeld en mij met al hun kracht omhelsden, verstikten. Ze probeerden hun oude plek op te eisen, maar ik blokkeerde het zorgvuldig zoals ik altijd al had gedaan. Had Tunc gelijk? 
Had ik in een poging te genezen mijzelf gevoed met mijn woede, met haat? Ik huiverde bij mijn gedachten en keek gekwetst naar Tunc, naar zijn vreemde ogen die nu in mijn ziel leken te kijken, alsof zij alles konden doorgronden wat er zich in mij afspeelde.
“Ik heb hetzelfde meegemaakt,” verbrak Tunc de stilte. Hij sloeg troostend een arm om mijn schouders. “Verlangen naar wraak. Het zal je niet met rust laten tot je er iets mee doet. Niet negeren, Lisbeth, doe jezelf dat niet aan.”
Mijn lichaam begon ongecontroleerd te trillen en ik wist dat hij gelijk had. En met een vlaag van begrip die over mij heen spoelde en mijn nekhaartjes overeind deed staan, besefte ik dat niet zou kunnen rusten voor ik had afgerekend met mijn oude demonen. 
Ik smachtte ernaar, met heel mijn wezen. 
Ik verlangde ernaar, met heel mijn ziel.
Het zou gebeuren.
En dit keer zou ik klaar zijn voor de confrontatie.

Opmerking:

- selam arkadas: hallo, mijn vriend.
- Heb jij een bepaald beeld van hoe je wilt dat Lisbeth er voortaan uit zal zien? Je mag me altijd pmmen met ideetjes. ^^


-----------------------------------


