Dracoliekje





H o o f d s t u k  N e g e n t i e n
 
“Eed van Trouw”

http://img204.imageshack.us/img204/1897/oog20eye20imogen20cunnijz7.jpg


De glinsterende sterretjes in de verder pikzwarte hemel fonkelden hoog boven onze hoofden en verlichtten ieders gezicht. Ik zat in kleermakerszit rond de ronde houten tafel, net zoals de rest. Er stonden kaarsen op de tafel. Ze wierpen een goudachtige gloed over het tafereel. Ergens in mijn achterhoofd was ik me bewust dat het gras waar ik op zat nat was. Ik had het warm, te warm. Een zwoel briesje streek over mijn gezicht en ik sloot mijn ogen in tevredenheid, hopend dat mijn blozende wangen wat zouden afkoelen. Ik wist niet hoe lang ik de afkeurende blikken nog zou kunnen verdragen.
Ze zagen er momenteel allemaal hetzelfde uit, aangezien ze weigerden hun ware gezichten te laten zien totdat ik de Eed had afgelegd. Het was eng, zo eng dat toen ik hen de eerste keer allemaal verzameld had gezien bijna een hartaanval had gehad. Ze leken niet menselijk. Het voelde zo uiterst fout aan om hier gewoon te zitten, en zitten was trouwens alles wat ik op dit moment deed. 
Allen hadden ze pikzwarte haren en witte pupillen, dezelfde neus en dezelfde lippen. Hun armen waren even lang, hun gezichten hadden dezelfde ovale symmetrische vorm. Het was de ‘standaardvermomming’, had ik begrepen. Nou, ik vond het rechtuit akelig en de vooruitblik om die vervloekte Eed eindelijk af te leggen beangstigde mij. Maar ik begreep hen, ik begreep waarom ik de Eed moest afleggen. Ik vroeg me met een plotselinge pang in mijn hart af of hiermee ook heel het uitsluitgedoe terug zou beginnen. 
Zou ik ook hier voor de rest van mijn leven een indringer zijn? 
Als dat zo was, smeekte ik de goden me dat alles, alsjeblieft te besparen.
Dan wilde ik er liever niet bijhoren.
Nee, laat mij dan maar gerust. Laat mij achter, ergens in de vergetelheid. Ik zou het niet meer kunnen verdragen om weer buitengesloten te worden in iets, dat ging niet meer, en ik zou het niet opnieuw toelaten om zo behandeld te worden.
Net op dat moment voelde ik Zaikaro zachtjes in mijn arm knijpen, misschien om me moed te geven, misschien om me pijn te doen, wie weet. Mijn blik gleed naar het meisje dat ik de eerste avond dat ik hier was gearriveerd had ontmoet, en ik voelde niet langer de grote afkeer voor haar die ik toen had gevoeld. Althans, ik veronderstelde dat zij het was. Eigenlijk kon ik het niet precies weten, aangezien iedereen een exacte kopie was van iedereen. Behalve Zaikaro en Lara die hun ware zelf al hadden prijsgegeven. 
Ja, ik leidde af dat zij het was omdat ze haar schouders gebogen hield en af en toe een angstige blik naar Zaikaro wierp. Haar mondhoeken krulden in een timide glimlach toen ze mij zag kijken en ik voelde als vanzelf ook een glimlach op mijn gezicht verschijnen. 
“Liefste Mutrans,” sprak Lara met een koele stem. “We zijn vandaag hier samengekomen om een soortgenoot tot ons midden te laten.”
Afkeurend gemompel steeg op en ik wierp gauw een onzekere blik naar Zaikaro. Hij staarde met een harde blik in zijn ogen naar de vlammende kaarsen. Lara schudde teleurgesteld haar hoofd.
“Nee, mijn vrienden, nee. Het is nergens voor nodig zo negatief op te treden,” zei ze met een zachte, toegeeflijke stem. “Lisbeth heeft ook geen gemakkelijk leven gehad, net als ons. Toon alsjeblieft een beetje begrip,” vervolgde ze dit keer met een ietwat dreigende blik in haar ogen.
Zonder te wachten op verdere goedkeuring knikte Lara me bemoedigend toe.
Mijn beurt. 
Ik maakte een klein sneetje in de palm van mijn hand met mijn toverstok en zag dat iedereen nu hetzelfde deed. Langzaam stond ik op. Ik begon links, met Zaikaro. Een druppeltje bloed van mijn palm viel op zijn palm en onmiddellijk vermengde de dikke rode vloeistof zich. Zo ging ik de hele cirkel rond, tot ik mijn bloed over iedereen had verdeeld, tot ik bij mijn eigen plaats aankwam en terug ging zitten. Ik sloot mijn ogen. Rechts nam ik Lara’s hand in de mijne, links de hand van Zaikaro. Het was de bedoeling dat nu de rest mijn voorbeeld zou volgen en we een cirkel zouden vormen met onze ledematen. Als één iemand niet zou toestemmen met mijn eedverklaring zou de cirkel onvolledig zijn en de Eed ongeldig, dat had Lara me verteld. Ik kon alleen maar hopen dat we nu een complete kring vormden. Ik voelde kleine zweetdruppels op mijn voorhoofd verschijnen. Na zachtjes gehoest te hebben begon ik de woorden, de eeuwenoude, bijna vergeten Latijnse beloftes te zingen. Behalve mijn gezang was het muisstil. Af en toe een zacht geritsel als iemand ging verzitten. Ik was me pijnlijk bewust van het feit dat mijn zangtalenten allesbehalve goed waren, maar toch besloot ik het er op te wagen.
“Ab imo pectore… Alta mente repostum… Coniunctis viribus,” zong ik met trillende stem. Toen stopte ik. De leider zou nu verder moeten gaan, zo hadden we dat geoefend, ik, Lara en Zaikaro. En inderdaad, precies op dat moment verhefte Lara haar stem.
“Fortuna rota volvitur. Fama volat. Faventibus astris, fiat voluntas tua,” fluisterde ze en ze kneep lichtjes in mijn hand.
Dat was de aanmoediging die ik nodig had gehad. Dit keer iets zekerder van mezelf vervolgde ik mijn lied.
“Similia similibus curantur. Species decipit…,” mijn stem stierf uit. Ik opende mijn ogen terwijl ik mij zenuwachtig mijn tekst probeerde te herinneren. Mijn handen zweetten zo verschrikkelijk, wedden dat Zaikaro me morgen zou uitlachen?
“Species decipit…” ging ik door. Ik merkte plots dat iedereen zijn of haar ogen had gesloten. “Species decipit,” herhaalde ik voor de derde keer. “Et qui tacet, consentire videtur,” besloot ik. 
Ik rukte mijn handen los en wachtte tot iedereen zijn ogen weer had geopend. Ik herinnerde me nu heel goed wat Lara had verteld te doen. Ik keek iedereen apart aan en iedere keer herhaalde ik het zinnetje opnieuw. “Et qui tacet… consentire videtur.”
Sommigen gaven een aarzelend knikje wanneer ze aan de beurt kwamen, anderen glimlachten lichtjes. Toen iedereen had ingestemd zwaaide Lara een paar keer met haar hand en mompelde zacht iets wat ik niet kon verstaan. 
Een paarse touw met zilveren spikkeltjes wond zich drie keer om mijn polsen. Mijn handen beefden zo hevig, zo ergerlijk hevig. Ik wilde dat het hele gedoe al voorbij was. Plots besefte ik dat niet mijn handen trilden, maar dat dit het werk was van de touw. Een onheilspellend gevoel bedwelmde me en ik keek geschrokken naar Lara.
Dit hadden we nooit besproken!
De touwen gingen strakker en strakker zitten en ik snakte naar adem toen ze in mijn huid brandden. Al de kracht die ik op dat moment kon verzamelen, alles wat ik nog kon bijeenrapen, alles gebruikte ik om het niet uit te schreeuwen toen de withete zilverpaarse touw oploste en rode striemen achterliet op mijn huid. Ik bleef in shocktoestand naar mijn polsen staren. Niemand sprak. Na een paar seconden verdwenen de striemen en ik kon weer opgelucht herademen. Een zware last viel van mijn schouders toen ik besefte dat het gedaan was. 
De Eed was afgelegd. 
De anderen konden nu niet anders dan mij aanvaarden.
“Welkom in ons midden, Mutrana,” grijnsde een jongen uit de kring. Hij schudde even met zijn schouders alsof hij iets van zich afwierp en langzaamaan vervormden zijn gezicht en zijn lichaam en verbreedden zijn schouders. Hij zag er hoogstens twintig jaar oud uit met zijn halflang blond haar en blauwe ogen, maar ik wist inmiddels dat schijn kon bedriegen. 
“Ik ben Michaël,” zei hij. Hij stond op uit zijn kleermakerszit en gaf me een kus op de wang. “Welkom,” herhaalde hij. “Ik hoop dat je je hier thuis zult voelen.”
Na hem volgde de rest. 
Ik kreeg de hele nacht bemoedigende schouderklopjes op mijn rug. Ik vreesde dat ik de namen van iedereen onmogelijk zou kunnen onthouden, vooral wanneer ze zich zouden vermommen. Toen ik mijn angst meedeelde aan de rest, was het weer Michaël die glimlachend het initiatief nam. “Je zult ons leren kennen aan ons typische gedrag,” zei hij. “Iedereen is anders, iedereen verschilt van elkaar. Maar het uiterlijk alleen is niet wat ons onderscheidt van onze medebroeders en zusters, zuster.”


Vertalingen van de Latijnse zinnen

- Ab imo pectore – uit het diepste van het hart
- Alta mente repostum – diep in de ziel bewaard
- Coniunctis viribus – met vereende krachten
- Fortuna rota volvitur. Fama volat. Faventibus astris. Fiat voluntas tua – Het rad van fortuin is gedraaid. Het gerucht doet de ronde. Als de sterren goed staan, Uw wil geschiede
- Similia similibus curantur – soort zoekt soort
- Species decipit – schijn bedriegt
- Qui tacet, soncentire videtur – wie zwijgt, stemt toe


-----------------------------------


