Dracoliekje




H o o f d s t u k  V i j f t i e n
 
“Wanneer Ik Val”

http://img442.imageshack.us/img442/861/maskbychildofthefrostys2.jpg

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik staarde met een holle blik in het rond. Ik had geen flauw idee waar ik was, laat staan waarom ik hier was, en het ergste was dat ik heel dringend naar de toilet moest maar ik niet wou opstaan omdat ik me in een soort van trance bevond. Maar ik was terug kalm.
Ik had geen zin om terug te keren naar de werkelijkheid, om terug na te denken. Ik zou hier wel kunnen zitten voor eeuwig. Niets doen. Gewoon voor me uitstaren. Alles negeren.
Helaas dacht mijn lichaam er anders over. 
gedoe.
Ik stond met een plotselinge beweging op en wankelde even, voor ik de badkamerdeur achter me sloot en de deur op slot deed.
Voor het geval dat.
Ik had moeite met niet gillen toen ik mezelf in de spiegel in de badkamer zag. Hevig ademend zette ik een paar stappen naar de grote, lichtjes aangewasemde spiegel toe. Mijn haren zagen er gewoonweg afgrijselijk uit, ik had een oud gewaad aan, en met een plotselinge ingeving begreep ik waarom het zo stonk in de kamer. Ik trok een grimas. 
Ik stonk. 
Verwonderd vroeg ik me af hoe lang ik in dat verdomde bed had gelegen. 
Mijn aandacht gleed kritisch verder over mijn gezicht. Ik hief verdoofd een vinger op, en liet het over de dikke, rode litteken op mijn gezicht glijden, beginnend van mijn gezicht, zich een weg zoekend rond mijn nek. Ik hief met trillende handen mijn gewaad op. 
Het stopte net boven mijn navel. Ik voelde een golf van verdriet over me heen spoelen. Ik huiverde.
Ik was niet dom. 
Ik wist wat ik had moeten doorstaan. 
Ik was teruggekeerd van de dood. 
Eigenlijk zou ik dankbaar moeten zijn, dankbaar voor alles en iedereen. Maar ik kon mijn ogen niet scheuren van de litteken, ik leek wel gehypnotiseerd.
Was dit wat ik elke dag in de spiegel zou zien?
Voor de rest van mij leven?
Het rauwe vlees, nog half ontstoken, nog half genezend, fascineerde me. En ik voelde plotseling dat ik het aanvaardde. 
Ik was gebrandmerkt. 
Het litteken mocht er dan zo veel als een schandvlek uitzien als het wou, een reusachtige smet op mijn lichaam, maar ik voelde geen haat in me opborrelen toen ik het zag. Het maakte een deel van mij uit, vanaf nu. Vroeger had het zich verscholen binnenin, ver weg, het was verstopt geweest. Nu was het afleesbaar voor iedereen die de tijd zou nemen te kijken. Dat was het enige verschil.
Ik zou hen dankbaar moeten zijn. 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik ging stilletjes liggen op het bed, en staarde maar wat voor me uit. Het was buiten licht geworden, en weer donker. Ik voelde me slaperig, maar met het beetje zelfdiscipline waarvan ik niet wist dat ik het in me had, probeerde ik wakker te blijven. En het lukte, het lukte vrij goed eigenlijk. Ik was blij dat ik dit had besloten, want niet veel later hoorde ik iemand het slot aan de deur frummelen. De deur die ik maar niet open had gekregen, besliste blijkbaar dat het tijd was om open te gaan. Ik kneep mijn ogen dicht, en probeerde niet te bewegen. Ik had doorheen de jaren mijn rol van ‘het slapende meisje’ geperfectioneerd. Als de vreemdeling me zo zou zien liggen, zou hij of zij vast denken dat ik nog niet wakker was –
“Urgh, please, doe maar niet alsof,” hoorde ik een stem verveeld zeggen. 
Ik knipperde lichtjes verbaasd. Was het dan zo duidelijk geweest? Ik ging gehaast rechtop zitten, zodat ik een goed zicht kreeg op de indringer.
Hij had brede schouders. Zijn bleke gezicht contrasteerde fel met zijn zwart, piekerig haar. Een gevoel van herkenning spoelde over mij heen en ik keek hem geschokt aan. Een waas van herinneringen flitsten voor mijn oogleden. Ik sloot mijn ogen in plotselinge paniek.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 “…Hola! En wie ben jij, seńorita…”

“Hallo, modderbloedje.”

“Hoe durf je!” zei een zwartharige jongen naast Jonathan luid.

“Er zijn ergere dingen dat de dood.”
“We willen dat je pijn lijdt.”
Ik schaterde het plotseling uit. Iedereen bleef merkwaardig kalm, de zwartharige jongen die eerder had gesproken krabde gespannen aan zijn wang.
“Mevrouw Duvessa, misschien kunt u mijn vraag beantwoorden?” Ik zag het mollige mannetje dat professor Bewanderon voorstelde, verwachtingsvol naar mij kijken.
Huh, wat?
Stilte.
Professor Bewanderon zuchtte, duidelijk diep teleurgesteld.
Stom Hufpufje dat hij was.
“Meneer Zaikaro, kunt u mevrouw Duvessa helpen door het antwoord te geven?”
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Hoe durft hij –
Ik twijfelde er niet aan. Hij moest me gered hebben.
“Wat doe jij hier?” vroeg ik beschuldigend met een bibberende stem. Ik wist dat het een stomme vraag was, maar momenteel was ik niet echt in staat helder na te denken. Ik wist niet wat ik moesten verwachten, ik wist niet hoe ik me moest voelen. 
Zaikaro. 
De beste vriend van Jonathan. 
Damnit, speelde hij een spelletje met mij?
“Wat doe ik hier?” antwoordde hij geamuseerd. “Wel, je zit op dit moment zo’n beetje op mijn bed, in mijn huis.”
Ik stond zo vlug ik kon, op. En ik viel op de grond. Met een warme blos op mijn wangen stond ik terug op, zijn zachte gegrinnik negerend. Ik draaide me om, en zette een paar stappen naar hem toe. Ik staarde in zijn donkere ogen, die door het licht dat viel uit het raam leken te glinsteren. Even voelde ik me vrij van al mijn zorgen, de grote brok in mijn keel verkleinde een beetje.
“Waarom heb je me gered?” fluisterde ik. “Waarom heb je me niet gewoon laten sterven?”
“Het was mijn plicht,” antwoordde hij, mijn blik ontwijkend. “Kijk, ik kan het op dit moment niet uitleggen, maar –”
Ik sloeg hem in het gezicht. Krachtig. Zijn blik verhardde. Mijn hand liet een rode afdruk achter op zijn gezicht.
“Oké, dat had ik verdiend, denk ik,” zei hij na een korte stilte, terwijl hij een pijnlijke gezicht trok en onbewust met zijn hand zijn gloeiende wang vasthield.
Ik liet een gefrustreerde schreeuw ontsnappen.
“Verdorie! Wat bedoel je, je kunt het niet uitleggen? Waarom…? En jij –” ik wees nijdig met een vinger naar hem, “jij… W… Hoe…?”
“Juist ja,” zei hij terwijl hij met zijn ogen draaide. “Lisbeth, laat me even uitpraten hier.”
“Oh, nu is het opeens Lisbeth?” Mijn ogen versmalden zich. “Wat is er gebeurd met Duvessa? Met modderbloedje? Met… met seńorita?”
Zaikaro zuchtte en liet zijn schouders lichtjes zakken. Daarna plofte hij op de zetel neer en ondersteunde zijn hoofd met zijn handen. Het leek wel alsof hij spijt had. 
Of hoofdpijn?
Dit was zo’n onkarakteristieke gebaar van hem dat ik mij voelde kalmeren.
“Je kunt niet verwachten dat ik geen vragen stel,” zei ik gefrustreerd. “Hoe zou jij je voelen? Je wordt wakker op een onbekende plaats, en plotseling wordt je overspoeld door enge herinneringen. Maar je probeert jezelf te sussen, ‘het was allemaal een slechte droom’, fluister je jezelf toe.” 
Ik voelde me duizelig, maar ik wist dat ik nog niet uitgepraat ben. Ik beet grimmig door.
“Hoe zou jij je voelen als een van je vijanden, die heeft geholpen met een poging jou te vermoorden, ineens voor je neus staat, en jij begrijpt dat hij degene is die jou uiteindelijk weer heeft gered? Ik bedoel…” Ik zwaaide gealarmeerd mijn handen voor mijn gezicht en probeerde de paniekscheuten te negeren.
Mijn lichaam trilde oncontroleerbaar. Na eventjes getwijfeld te hebben, ging ik naast hem zitten, hoewel mijn verstand schreeuwde dat ik dat niet moest doen. 
Ik voelde me ontgoocheld. 
Misschien… 
Misschien had ik gehoopt dat iemand anders me gered zou hebben, iemand die werkelijk om mij had gegeven. Iemand van wie ik zeker zou kunnen weten dat het iets had uitgemaakt voor hem of voor haar of ik op dat moment deze eenzame, koude wereld had verlaten.
Een stilte viel tussen ons in. Ik wilde nog zo veel vragen stellen, maar na een snelle blik geworpen te hebben op Zaikaro, hield ik mezelf in. Hij zag er net zo vermoeid uit als ik me voelde.
“Ik heb je gered,” begon hij zachtjes, “ja, oké, dat ontken ik niet. Maar er zitten geen kwade bedoelingen achter, Lisbeth. Ik had mijn redenen, je zult het begrijpen. Je moet me geloven.”
Ik beet op mijn lip. Hoe kon hij dat van mij verwachten? Na al die jaren, al die slechte herinneringen waarin hij ook deel had genomen, waarin hij ook een rol in speelde?
“Ik ben niet wie je denkt dat ik ben,” klonk zijn zware stem uitgeput.
In een flits voelde ik weer de boosheid naar mijn hoofd stijgen.
“Jawel hoor. Dat ben je wel. Je bent Zaikaro. Emmanuele Zaikaro,” spatte ik walgend uit. “Puurbloed. Italiaan. Gefortuneerd. Beste vriend van Gawlik. Modderbloedjes-hater. Ware Zwadderaar, zou ik zo zeggen.”
Dit leverde me een vernietigende blik op.
“Juist. Als jij het zoveel keer beter weet, zal ik maar zwijgen, ja?”
Ik beet op mijn tong en voelde me machteloos en verloren in een strijd tussen mijn nieuwsgierigheid en mijn zware teleurstelling. 
Ik was levensmoe. 
Ik was gevangen, en waar ik ook keek, er was nergens een uitgang. Wat voor kwaad kon het om eventjes naar hem te luisteren, zijn zwakke motieven aan te horen?
 “Ga verder,” zei ik uiteindelijk stilletjes.
Ik zag een twijfelende blik in zijn ogen, vermengd met iets anders. Ik wist niet wat het was. Ik had het nog nooit eerder gezien. En het maakte me zenuwachtig. Radeloos voelde ik hoe mijn vragen zich verdriedubbelden. Mijn hart pijnigde mijn borstkas door sneller te pompen dan het echt nodig was. Blijkbaar was dit alles aan mijn gezicht af te lezen, want hij schudde plots begrijpend zijn hoofd.
“De rest is voor later. Sluit je ogen.”
“W..wat?”
“Sluit je ogen,” herhaalde Zaikaro langzaam.
Ik deed wat me was verteld, al kon ik niet thuisbrengen waarom. Iets in zijn stem dwong me. Ik zag hem eventjes glimlachen. Daarna zag ik niets meer. Ik hoorde dat hij dichterbij schoof. 
En ik voelde met een pang in mijn hart hoe graag ik naar iemand verlangde die zijn sterke armen om me heen kon slaan. 
Als een baken van zekerheid. 
Veiligheid.
Iemand die mij alles kon doen vergeten, alles wat ik had moeten doorstaan in mijn kort leventje tot nu toe. 
Alsof hij precies had geraden wat ik dacht, voelde ik hoe Zaikaro mij stevig omhelsde. Het was een vriendelijk gebaar, zonder verdere bijbedoelingen.
“Rustig maar, Lisbeth,” hoorde ik hem troostend fluisteren. “Je bent hier veilig. Ik ga je niets doen. Probeer een beetje te kalmeren.”
Ik liet een zachte zucht ontsnappen.
“Het is voorbij. Het feit dat je hier bent is het bewijs. Ze kunnen je hier niets doen,” lispelde hij.
Hoe graag ik hem wilde geloven, hoe graag ik naar eender welk soort van houvast smachtte, hoe graag ik eventjes de zware last van mijn schouders wilde schudden, dat wist alleen ik. Ik drukte mijn brandende wangen op zijn schouder, op zoek naar troost. Een heerlijke gewaarwording schoot door mijn aderen. Ik ademde hevig in en uit, en begon daarna lichtjes te snikken. 
Hij liet mij los en zocht mijn ogen om mijn reactie te kunnen zien. 
Hij was praktisch een vreemde voor me. Waarom had ik dan het gevoel dat hij het begreep? Dat hij alles begreep? 
Oh, waarom, waarom toch…
Hij had geen idee. 
Hij kon het niet begrijpen, en zou dat ook nooit. 
Hij zou nooit weten hoe veel zijn simpele gebaar voor mij had betekend. 
Ik voelde hoe mijn mondhoeken lichtjes omhoog krulden, en een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht.
Het was een verdrietige glimlach. 
Iemand anders zou het misschien niet opgemerkt hebben, maar ik voelde dat hij, op een of andere manier, dat wel had gedaan.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Laat me niet vallen, zoals zij deden
Laat me niet huilen, zoals zij deden
Laat me niet achter, zoals zij deden
Laat me niet alleen, zoals zij deden
Houd me vast, 
Houd me vast zoals ik mijn hoop vasthoud
Houd me vast zoals ik me aan mijn dromen vastklamp
Verlaat me niet
Laat me niet achter
Vang me
Wanneer ik besef
Wanneer het tot me doordringt
Wanneer ik schreeuw
Wanneer ik val
- Lieke (Ik dus ^^')


-----------------------------------


