Dracoliekje




H o o f d s t u k  V e e r t i e n

“De Hardnekkige Deur”

http://img170.imageshack.us/img170/1866/09085byr3nyauw0.jpg

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik siste van de pijn toen ik plotseling een vlakke hand niet zo zacht tegen mijn gezicht voelde slaan.
Dat was goed, toch? 
Dat betekende dat ik nog kon voelen. Ik was niet dood. 
“Dude, hoe moet ik je verwondingen genezen als jij ze steeds weer verbergt!” zei een stem kwaad. Alweer een klap tegen mijn gezicht. Ik hapte naar lucht.
“Hou – er – mee – op,” commandeerde dezelfde stem eisend. “Je bent veilig, je hoeft ze niet te verbergen!”
Mijn ogen begonnen te prikken. Zelfs halfdood kon ik iemand ergeren. Terwijl ik niet eens wist waarom. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar het lukte me niet. Ik probeerde mijn lichaam te bewegen, maar ook deze poging mislukte. En ik was vermoeid, zo vermoeid. 
Zo kwam het dat ik blindelings weer terug kon slippen in mijn eigen grijze realiteit, en ik me compleet afsloot voor alles wat zich buiten deze universum afspeelde.
Ik voelde me beschut. Ik had hier niets om over na te denken, niets waar ik mij zorgen om hoefde te maken, niets.
Ik was ik. 
Voor de rest was er niets.
Voor mij was dat voldoende.
Voor de eerste keer in heel mijn leven, was ik genoeg voor mezelf.
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
I’ll be waiting till the end of time
If that is what it will take
Wandering through life and death
With a smile so cold and fake
 
I’ll be forever living in despair 
If that is what brings me near
Eager to find what I miss so deep
To finally end this pain, this fear
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
 
“Hoe lang ligt ze hier al?” zei de vrouwenstem koel.
“Bijna twee weken ondertussen.”
“Ze is niet één keer wakker geworden uit haar coma?”
“Nee. Toen ik haar net had gevonden, hoorde ik haar kreunen van de pijn terwijl ik haar wonden aan het verzorgen was. Sindsdien slaapt ze. Geen teken van leven, behalve dat ze ademhaalt, en soms zucht,” antwoordde de stem die plotseling een vlaag van herkenning met zich meebracht voor mij.
“En wat zei die ene vriendin van jou, die Heler?”
“Het zijn allemaal een stelletje idioten, daar bij St-Hollisto. Echt. Gelukkig heb ik haar daar niet naartoe gebracht. Liya zei dat ze niet wist wat er scheelde. Lichamelijk zijn er geen problemen meer, volgens haar. Ze zei – wat zei ze ook alweer – dat het meisje precies zelf niet wou ontwaken uit haar toestand.”
“Ik vrees ervoor,” zuchtte de vrouwenstem dromerig. “Ik vrees dat ze te laat wakker zal worden, te laat zal genezen. De inwijding moet zo snel mogelijk vervolledigd worden. Anders zal ze geen nut meer hebben, niet voor zichzelf, voor niemand. Gebundelde macht is nog te doen. Losse, rauwe magie, dat kunnen onze bedrieglijke lichamen niet aan. Net zoals de hare het niet zal accepteren. Het zal zichzelf verwoesten, het zal haar doen lijden. Het zal haar folteren, van binnenin aan haar knagen. Het is een kwelling die niemand zou moeten verduren.” 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik was wakker, ik hoorde, ik luisterde. 
Maar ik begreep het niet, ik kon het niet begrijpen. 
Ik was nieuwsgierig. Razend nieuwsgierig.
Ik wou dat ook zij wisten dat ik wakker was. Ik wou het luidop schreeuwen, maar mijn keel protesteerde. Ik knipperde hevig met mijn ogen, aangezien dat het enige was wat ik kon doen omdat de rest van mijn lichaam weigerde mijn bevelen op te volgen. Maar de twee onbekende stemmen, de vreemdelingen zonder gezicht merkten het niet. Ze zagen mijn wanhopige pogingen tot herleven niet, net zoals ik hen niet kon zien.
Een overheersende kilte maakte zich meester van mijn geest, verspreidde zijn tentakels over mijn wezen. Net voor ik mezelf naar de grijze leegte van veiligheid dreef om te ontsnappen aan de ongevoelig tastende handen, net op het moment dat ik besefte dat ik mijn strijd aan het verliezen was, net op het moment dat ik me in evenwicht voelde balanceren tussen leven en dood, wist ik dat ik ooit terug zou keren. 
Dus ik nam geen afscheid, het hoefde niet. Ik had mijn doel op aarde nog niet vervuld.
Ik zou terugkeren.
Wanneer?
Dat was een vraag waar ik geen antwoord op kon geven.
Niet op dit moment.
Niet nu.
De stemmen stierven weg toen ik dit alles besefte, maar ik hoopte dat ik ze snel weer zou kunnen horen. Ik hoopte het echt.
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
I’ll be singing my lonely song forever
Until my voice breaks and fades away
When the sun sets for one last time
And the world cries on that last day
 
I’ll be searching for my final rest
Wandering, as I promised I would do
All of this, for just one moment
My final wish… to be with you
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
 
Ik trok mijn neus walgend op. De stank was niet te verdragen. Langzaam opende ik mijn ogen. Een pijnscheut trok door mijn hoofd. 
Zo veel kleuren, te fel, te fel…
Ik was vastberaden, ik probeerde opnieuw. En dit keer lukte het beter, was de pijn te verdragen. Ik ging rechtop zitten. Alles was wazig. Mijn omgeving, mijn gedachten, mijn gevoelens… Ik reikte uit gewoonte met mijn rechterhand uit naar mijn bril, maar ik vond het niet. Ik zocht naar mijn toverstok. Nergens te bekennen.
Langzaam maar zeker liet ik mijn angst mijn bewegingen controleren. Ik ging rechtop zitten en keek met een snelle, schichtige blik in het rond. 
Ik bevond me in een kleine kamer, de meest rommelige en stinkende kamer die ik ooit van mijn leven had gezien. Ik zat op een kleine bed. Naast mijn bed was er een kleine bruine sofa, voor de sofa een televisie. De andere hoek van de kamer was ingericht als een keukentje. De muren waren donkerblauw geverfd. Al bij al was de plaats vrij sober ingericht, en er was een enkele raam. 
Ik keek met vermoeide ogen naar buiten. Het raam bood uitzicht op een smalle, slecht verlichte staat. Er waren een paar winkels, maar aan hun etalages te zien, waren ze niet echt meer actief de laatste tijd. Eén enkele lantaarnpaal torende hoog boven de huisjes, en gaf een zwakke licht af aan de hele buurt. 
Ik herkende niets en voelde de paniek naar mijn hoofd stijgen.
Waar ben ik?
Er waren twee deuren in de kamer waar ik me bevond, merkte ik plots op. Voor ik wist wat ik deed, was ik naar de eerste deur gestrompeld en had ik deze al geopend. Het verschafte toegang tot een minuscule badkamer. Ik sloot de deur teleurgesteld met een harde klap dicht. Dit keer probeerde ik de tweede deur te openen. Het lukte me niet, het zat op slot. Ik bonkte hard met heel mijn lichaamsgewicht tegen de deur, maar het gaf niet mee. Ik probeerde een haarspeldje te vinden om de deur te openen door te frunniken aan het slot, zoals ik al meerdere keren acteurs in dreuzelfilms had zien doen, maar ik vond er geen. Hemel, ik probeerde zelfs magie zonder toverstok uit te voeren, hoewel ik wist dat mijn poging ten dode was opgeschreven. Ik kraste met mijn nagels in het hout, uit pure frustratie. Uiteindelijk staarde ik woest naar de deur en probeerde ik het met pure wilskracht te dwingen om open te gaan.
Ik liet mijn schouders hangen toen ik na een tijdje doorhad dat de deur geen kik gaf, en liet me traag afglijden van de deur, zodat ik hard op mijn achterste belandde op de grond, in een zittende positie. Ik verwikkelde mijn handen in mijn haar en boog me voorover. 
Waar ben ik?
Ik jammerde.
Wie heeft me opgesloten?
Ik schreeuwde. 
Is het dezelfde persoon die mijn leven heeft gered?
Ik krijste. 
Niemand hoorde me.
Vragen spookten rond in mijn hoofd, mij plagend met hun aanwezigheid, mij kwellend met de invloed die ze op me hadden. 
Vragen, vragen, vragen…
Zo veel vragen.
Maar geen antwoorden. Geen oplossingen. Nergens.
Ik zou gek worden als ik dat al niet was, ik wist het zeker.
Er biggelde één enkele warme traan van mijn wang, en spatte in kleinere druppeltjes toen het contact maakte met de harde vloer. Al mijn herinneringen kwamen geleidelijk aan terug. Alle gebeurtenissen. Daarna hield ik me niet meer in. Ik weende, traag in het begin, maar naarmate de uren verstreken werd mijn hartverscheurende gesnik steeds hysterischer.


-----------------------------------


