Moony




Ergens anders in het kasteel lag nog iemand in bed, maar daar kon de slaap geen vat krijgen.
Sinds hij uit het verboden bos was gerend, had Harry alleen nog maar aan Ron en Lupos gedacht. 
Madame Plijster had hem en Hermelien weggestuurd omdat het te laat was om op de ziekenzaal te gaan. Harry wist haast zeker dat ze ook wakker lag. 
Het was de laatste tijd heel vaak Ron die wat had. Zou het toeval zijn?
Het gordijn van zijn hemelbed was iets open, waardoor het maanlicht de kans kreeg naar binnen te schijnen. Door het kleine beetje licht zag Harry Alexa en Chicco op het voeteneinde van zijn bed liggen. Zj hadden er blijkbaar geen last van, van wat er allemaal was gebeurd. 
Wat er was gebeurd was ook geen ramp, maar er gebeurde zo vaak wat, té vaak. 
Een ander kind zou een lekke voetbal een ramp noemen, moet je nagaan hoe “anders” zij waren.
Even moest Harry denken aan de Duffelingen, die zich niet van de toverwereld en haar problemen bewust waren, tot Harry kwam. 
Ook zij kwamen plotseling voor de gevaren te staan van zijn wereld, waar een dreuzel normaal niets van af weet. Evenals vele andere gezinnen natuurlijk. 
Hij draaide zich op z’n buik, en probeerde te slapen.
Al snel ging hij rechtop zitten, met zijn handen op zijn borst.
Het Medaillon! Hij stond op en keek verschrikt in z’n kleren, en in het bed. Tevergeefs.
Chicco was wakker geworden. Hij hield z’n kop scheef, alsof hij wilde vragen wat er was. Harry fluisterde “Het Medaillon” , in de hoop dat Chicco hem kon verstaan. 
Chicco stond op, en liep over het dekbed naar Harry toe.
“Godzijdank” Fluisterde Harry, en haalde het Medaillon van Chicco’s nek af. 
“Jé moete beter op uwe kostbare spull letten ea?” Hoorde Harry.
Snel hing hij het medaillon om zijn nek, onder zijn nachtkleding, veilig. Althans, voor even. 
Chicco legde zich weer naast Alexa neer, die hem vervolgens liefdevol likte. 
Even keek Harry naar de twee, en bedacht zichzelf dat hij ook maar eens moest gaan slapen. Hij gooide de dekens weer over zich heen, en legde zijn hoofd op het kussen. Het Medaillon glom zacht, en straalde een beetje warmte af, alsof het wilde zeggen dat het blij was weer om Harry’s nek te hangen. 
In de warme gloed van het Medaillon, dommelde Harry in. 

“Avada Kedavra” Schreeuwde iemand, waarop een gil het gevolg was. Een man zakte in elkaar bij de deur. 
Er klonken voetstappen, “Ga weg! Nooit zal je langs mij heen komen, nooit!
Op de achtergrond schreeuwde er een baby.
“Je zal zwijgen” zei een kille stem. “En knielen, voor de Heer van het Duister”  
“Nooit!” Schreeuwde de vrouw.
De vrouw holde naar het kinderbedje waar de baby in lag, en ging er voor staan met getrokken toverstok. 
“Nooit…” zei ze zacht. 
“Paralitis” 
De vrouw ontweek een lamstraal, en vuurde er op haar beurt ook een af, die werden afgeketst. 
“Je einde is nabij” zei de kille stem van de man, en richtte zijn toverstok op de vrouw.
“Avada Kedavra!” 
“NEE!”  Schreeuwde de vrouw, nog voor ze in elkaar zakte.

“Nee!” Riep Harry, die nu rechtop in bed zat.




Groetjes Moony

Reacties en Tips kunnen gestuurd worden via Pb of naar het Reactietopic :d Ze zijn altijd welkom :)


-----------------------------------


