Dennis Krauwel





Nathan Green:


Nathan trekt nog even zijn stropdas recht. Vanzelfsprekend, hij moet natuurlijk wel goed voor de dag komen. Hij strijkt met zijn hand nog even de laatste kleine vouwtjes uit zijn pak, waarna hij zijn reismantel pakt en omslaat. Nadat hij naar buiten is gelopen en de deur op slot heeft gedaan, klinkt er een plop.

Enkele seconden later loopt Nathan met een flinke pas door de poorten, over de oprijlaan. Zijn mantel wappert achter hem aan. Als hij eenmaal het huis genaderd is, wat overigens langer duurde dan hij verwachtte, ziet hij zijn nicht Kaitlin in de deuropening staan. Als de oude bok eens wat voorzichtiger had gedaan, had het arme kind er niet eens gestaan. Twintig jaar met een vader van negentig. Het moet toch niet veel gekker worden.

"Goedenavond, nichtje," klinkt Nathans zware stem als hij de deur heeft bereikt. "Hoe maak je het?" hij bukt zich even om haar een kus op de wang te geven. "Fijn je weer te zien. Waar kan ik mijn mantel laten?"


-----------------------------------


