duffie




Heee sweeties <3

Een beetje later dan anders *cries*
Maar dat is het schuld van school! xDD
Okee.
Aan iedereen die dit leest: 
IK HOUD VAN JULLIE! xDD
Nu dat eruit is.
Wil ik iedereen nog bedanken voor hun sweetest reacties!
x
Kell
-___________________________________________________________-

**James**

Ik keek nadenkend voor me uit, terwijl ik met wazige ogen tegen de muur aanleunde. Hmm. Dus Voldemort heeft contact gezocht met Jilla. Interessant.  Dus Jilla moet ook contact met hem hebben opgenomen. Anders was hij niet in het haardvuur verschenen… Ik vraag me af… Zouden ze het hebben gemerkt dat ik door het sleutelgat heb staan gluren? Waarschijnlijk niet. Anders zou ik hier wel niet meer staan…
“James?” vroeg Lily voor de zoveelste keer, mijn gedachten onderbrekend.
“Lily?” vroeg ik zuchtend terug.
“Wat was dat?” vroeg ze wantrouwend. 
“Nou. Dat was Jilla…” zei ik rustig, terwijl ik mijn onzichtbaarheidsmantel wat degelijker in mijn broekzak wou proppen. Wat dus niet erg goed lukte.
“Aha…” zei Lily traag. “En wie is haar Oom?”
“Nou, dat lijkt me nogal duidelijk,” zei ik met een zoete glimlach. “We hebben daarstraks rondgesnuffeld in haar kamer. Daar heeft Sluipvoet een dagboek gevonden. Dat hebben we dus gelezen… En die ‘oom’ is Voldemort hemzelf,” zei ik trots op mezelf, omdat ik iets wist wat Lily nog niet wist. Lily’s ogen werden groot.
“Oké… Dus zij is familie van Voldemort?” vroeg ze lijkbleek.
“Nou niet echt…” zei ik, kalm.
“Hoezo niet echt? Je zei dat hij haar oom was!” riep Lily verward.
“Hee. Sst. Niet heel Zweinstein hoeft dat te weten,” zei ik grijnzend.
“James!” riep Lily me terug tot de orde.
“Nou… Hij heeft haar onderdag gegeven ofzo… Maar dat doet er niet toe. Het doet ertoe dat we tegen hogere doelen op te knokken hebben, dan we eerst dachten,” zuchtte ik vermoeid. Lily knikte begrijpend.
“Ik weet het. Maar… Ze  gingen elkaar morgen treffen. Waar?”
“Zie ik eruit als Zwamdrift?”
“Nou…”
“Hee!” pruilde ik.
“Zou ik op Zwamdrift vallen?” knipoogde Lily, voordat ze mee een vluchtige kus schonk. Ik grijnsde.
“Nou…” Lily’s mond viel open.
“Geef jij dat kusje maar terug.” snoof ze. Ik grinnikte.
“Met plezier,” grijnsde ik, voor ik haar dichter trok.

“Hey! Klefferds!” riep iemand, duidelijk herkenbaar als Sluipvoet, in mijn oor. Ik liet Lily met tegenzin los. Een drietal kwartiertjes was zó te weinig om te ‘kleffen’.
“Jaloers?” wiebelde ik met mijn wenkbrauwen.
“Totally,” zei Sirius sarcastisch met zijn ogen draaiend, wat hem een stomp van Lily opleverde in zijn maag.
“Je weet echt hoe je een meisje moet flatteren hé?” zei ze sarcastisch. Sirius knikte. 
“Mijn specialiteit,” zei hij met een pijnlijke grimas. De stomp was hem blijkbaar niet zo goed bekomen. Lily grijnsde triomfantelijk.
“Eén-nul Siertje,” zei ze opgewekt. Sirius trok een wenkbrauw op.
“Gaan we zo beginnen?” vroeg hij, terwijl hij een gezicht trok dat een achtjarige ook zou hebben getrokken, als die erachter kwam dat hij de lekstok van iemand anders mocht stelen. Lily knikte duivels, voordat ze zich wegrennend van een rennende Sirius bevond. Ik zuchtte vermoeid. Anna kwam naast me staan en keek hen na, terwijl ze rondjes rond ons liepen.
“Uhum. Volgens mij zijn we de enige met verstand,” vertrouwde ze me toe. Ik grinnikte en knikte. 
“Volgens mij wel,” zei ik opgewekt. 
“Hmm. En wat gaan wij als normale mensen doen?” vroeg ze, terwijl ze nadenkend voor zich uitkeek. Ik keek haar grijnzend aan. 
“Wat dacht je van normaal?” stelde ik haar voor. Anna knikte hyperactief, voordat ze Sirius bij zijn kraag naar haar terug trok. 
“Yes ma’am?” vroeg Sirius poeslief aan Anna. Badsloef, dacht ik grijnzend.
“James!” riep Lily vrolijk naar me. Ik draaide me om en knipoogde naar Lily voor ik naar haar toe liep. Nou… Ik was zo te zien niet veel beter… Badsloefjes. Hmm. Daar zou Remus zich nog mee kapot lachen…
“Ja?”  vroeg ik glimlachend, toen ik naast haar stond. Lily knipoogde naar me, voordat ze iets in mijn oor fluisterde. “Weet je het zeker?” vroeg ik bezorgd. Lily knikte. 
“Absoluut,” glimlachte ze, voordat ze me een kusje op mijn neus gaf. Ik keek haar glimlachend aan. Ik hield echt van dit meisje. 
“Maar laten we wel wachten tot na morgen,” zei ik vastberaden. Dit verbaasde haar zo te zien wel.
“Weet jij het zeker?” vroeg ze geschokt. Ik glimlachte.
“Alleen als jij het zeker weet,” knipoogde ik. “Nee, echt Lily. Je moet je niet in onmogelijke bochten voor me wringen.” fluisterde ik in haar oor. Lily bloosde en keek me lief aan, voordat ze knikte.
“Weet ik,” fluisterde ze terug. 

Ik keek Remus verbaasd aan. “Hoe zie jij eruit?” vroeg ik geschokt, het antwoord al wetend.
“Hoe zie ik er meestal uit, de dag voordat ik mijn jeweetwel heb?” zuchtte Remus. Een meisje dat voorbij kwam, in de leerlingenkamer, barstte in giechelen uit. 
“Toch niet morgen?” vroeg ik pruilend. Remus trok een wenkbrauw op.
“Is dat een probleem misschien?” vroeg hij verbaasd. 
“Nou…”
“Ja, James?”
“Nou… Ik zou met Lily naar Jilla gaan… Haar ‘oom’ komt op bezoek.” zuchtte ik met tegenzin. Ik voelde me best schuldig, om Remus zo te laten zitten. Remus zuchtte.
“Waarom juist morgen?” vroeg ik kwaad aan de tafel, waar we aan zaten.
“Nou. Ik zal het in het vervolg proberen uit te stellen hoor,” snoof Remus. 
“Je kan de pil ook proberen,” grijnsde ik.
“GAFFEL!” grinnikte Remus. “Je weet dat dat niet helpt. Dat hebben we in het tweede jaar al geprobeerd!” Ik grinnikte. Ja. Sirius, Peter en ik maar wachten tot Remus die volgende ochtend doodziek terug kwam. 

“Nou. De pil werkt niet,” had hij verkondigd.
“Misschien moeten we een sterkere gebruiken?” had Sirius voorgesteld.
“Zitten daar dan ‘levels’ op?” had ik dom gevraagd.
“Zoals in videogames?” had Peter enthousiast gevraagd.

Ik barstte in lachen uit, toen ik daar aan terug dacht. Remus kon blijkbaar mijn gedachten lezen, want hij grijnsde ook opgewekt. 
“Nou, als jij met Lily naar dat Jilla-gedoe wilt -je doet toch wel voorzichtig hé?- mag dat  voor mijn part,” zuchtte Remus.
“Bedankt voor je toestemming, edelachtbare,” grijnsde ik opgewekt.
“Edelachtbare?” trok Remus een wenkbrauw op. 
“Ja,” knikte ik heftig.
“Dat is een Dreuzel-rechter niet?” vroeg Remus traag. Ik fronste mijn voorhoofd.
“Euhh…”
“Je gebruikt een woord zonder de betekenis ervan te kennen?” vroeg Remus grijnzend.
“Nou. Ik wist dat het een agent was,” snoof ik.
“Een rechter, James,” grijnsde Remus.
“Nou een agentrechter dan,” zei ik vrolijk.


-----------------------------------


