Dracoliekje




H o o f d s t u k  T w a a l f
 
“Ondankbare Voldoening”

http://img143.imageshack.us/img143/2843/reflectionofangerbysigpaw1.jpg

Bang, bang
He shot me down
Bang, bang
I hit the ground
Bang, bang
That awful sound,
Bang bang,
My baby shot me down.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


“Dag, Lisbeth,” hoorde ik een zachte stem achter me prevelen. Ik draaide me in een ruk om en hief mijn toverstok hoog op, zodat ik het gezicht van de spreker kon zien.
“Audrey?” fluisterde ik. “W-wat doe jij hier?” 
Ik voelde dat een golf van opluchting zich over heel mijn lichaam verspreidde. Audrey was mijn kamergenote, ik kende haar al een maand. Goed, ze was niet altijd even vriendelijk – ik beet zenuwachtig op mijn lip – maar ze had me tot nu toe niet echt iets aangedaan. Toch?
Op haar gezicht verscheen een grijns. 
“Wat ik hier doe? Bedoel je niet,” ze keek even achter zich, “wat wij hier doen?”
Na haar woorden stapten er nog meer gedaantes uit het duistere.
“Hoi, Duvessa.”
“Dag, mengeling.”
“Hallo, modderbloedje.”
Mijn maag maakte een zenuwachtige draai. Op een of andere manier wist ik diep vanbinnen dat dit niet echt een toevallige ontmoeting was. Ik zag dat Shannon aan de rechterkant van Audrey was gaan staan. Jonathan nam zijn plaats aan haar linkerkant. Verder waren er nog zeven mensen die ik wel van ziens kende, maar nog nooit tegen had gesproken. Sommigen waren in hun slaapkleren, anderen hadden hun schoolgewaden nog aan. 
Bijna de helft van het zevende jaar stond voor me, hun toverstokken op mij gericht, maar ik voelde geen paniek. Ik had op deze samenkomst gewacht, al jaren lang. Ik had altijd al geweten dat deze dag zou komen. 
En nu, nu was het tijd. 
Ik deed geen stap achteruit.
Ik mocht niet.
“Ik kon het niet helpen, maar ik heb net gehoord dat je jezelf een Zwadderaar noemde?” zei Shannon. Haar helderblauwe ogen priemden walgend in de mijne. 
“Hoe durf je!” zei een zwartharige jongen naast Jonathan luid.
“Onze afdeling heeft nog nooit een mengeling geaccepteerd. Je maakt Zwadderich ten schande. Je bent een smet op ons blazoen.”
“De sorteerhoed deelde me in in Zwadderich,” mompelde ik koel. “Ik heb niet bepaald kunnen kiezen, of wel? Ik zou nooit voor jullie afdeling hebben gekozen als ik vrij had mogen beslissen, geloof me maar.”
Geschokte uitdrukkingen op ieders gezicht.
“Ondankbaar wicht!” zei Jonathan woedend. “Onze afdeling heeft je al voor bijna zeven jaar onderdak geboden, ondanks –”
Ik liet een luid gegrinnik horen, diep vanuit mijn keel.
“Jullie hebben ervoor gezorgd dat ik mezelf haat. Dat ik elke keer als ik in de spiegel kijk, mijn ogen moet afwenden. Jullie hebben me jarenlang beledigingen toegeworpen. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik jullie woorden tegen mezelf herhaal, omdat het een gewoonte is geworden, omdat het vertrouwd aanvoelt. Omdat ik me dan pas compleet voel. Ik ben constant op uitkijk, omdat ik gereed moet zijn als jullie aanvallen. Dit noem ik niet echt onderdak bieden,” zei ik koortsig. “Ik kan niet slapen omdat het duister dan mijn lichaam overneemt en nachtmerries over wat jullie volgende zet kan zijn mijn hoofd vullen. Als ik me gelukkig voel, duurt het niet lang voor ik me schuldig begin te voelen.”
Er viel een onaangename stilte. 
Ik keek iedereen voor een paar seconden aan. De meesten hadden een triomfantelijke uitdrukking op hun gezicht, anderen keken woedend.
“Het is je verdiende loon,” antwoordde Jonathan nijdig.
“Weet je, ik vind dat je gelijk hebt,” knikte ik, alsof daar geen twijfel over bestond. “Ik verdien alles wat jullie me aandoen, echt.”
Jonathan zette een stap vooruit, in zijn ogen een giftige blik.
“Spot niet met wat ik zeg,” fluisterde hij. Hij hief zijn arm op, zijn toverstok op mijn hoofd richtend. “Als ik wil, kan ik je doen smeken om vergiffenis.”
Ik was ontgoocheld in hem, zo zwaar ontgoocheld dat het pijn deed. 
Ik besefte opnieuw hoe goed hij was in het doen alsof. Al onze lessen had hij niets laten merken van zijn haat, had ik zelfs durven beweren dat hij zich vriendelijk gedroeg. Maar ik had alleen zijn wrok meer en meer aangewakkerd, besefte ik nu. 
Hij had mij gebruikt.
“Doe het dan!” zei ik plotseling luid. Mijn pantser, die ik zo nauwkeurig rond mijn hart had geplaatst, hoorde ik kletterend op de grond vallen. Ze hadden het doorprikt, het zat zo vol gaten dat er geen sprake meer kon zijn van een pantser. “Kom op, vermoord me dan!”
“Er zijn ergere dingen dat de dood.”
“We willen dat je pijn lijdt.”
Ik schaterde het plotseling uit. Iedereen bleef merkwaardig kalm, de zwartharige jongen die eerder had gesproken krabde gespannen aan zijn wang. Ik veegde met de rug van mijn hand mijn lachtranen uit mijn ooghoeken weg.
“Oh, jullie denken dat ik niet weet wat pijn is?” vroeg ik glimlachend. “Vertel me dan eens, staan jullie ook elke dag op met het gevoel dat dit misschien wel de laatste kan zijn?”
“Zwijg,” commandeerde Audrey, letterlijk trillend van ingehouden woede. “We hebben je echt veel te lang getolereerd. Crucio.”
Een helse pijn verspreidde zich door mijn lichaam. Mijn spieren begonnen samen te trekken op de meest vreemde manieren. Mijn organen werden samengeperst, daarna uit elkaar getrokken, daarna opnieuw tegen elkaar aangedrukt. Mijn ogen rolden ongecontroleerd in hun kas. Ik liet me op mijn knieën vallen. 
Mijn lijf stond in brand. 
Ik stond in brand. 
Maar ik gaf geen kik, ik schreeuwde het niet uit van de pijn, ik hield mijn mond. 
Mijn kaken stonden stevig vastgeklemd. 
Jammer genoeg was dit alles niets, niets vergeleken met de pijn die ik voelde, diep binnenin.
Ik had geen pijn.
Nee.
Ik had spijt. 
Spijt omdat ik mijn leven zo had laten vergiftigen door mensen die me niet konden uitstaan.
Waren we niet allemaal mensen? 
Was ik dan zo weinig waard? 
Na een dertigtal seconden liet Audrey haar toverstok vermoeid zakken. Haar kastanjebruine haren waren warrig verspreid over haar schouders, in haar ogen een verwilderde blik, zweetdruppels op haar voorhoofd. Ik zag dat Shannon haar stevig aan haar arm vasthield en haar ondersteunde, omdat heel haar lichaam trilde.
“Als je een Onvergeeflijke Vloek gebruikt, moet je er het hart voor hebben,” zei ik beheerst terwijl ik opstond. “Kom op, jullie kunnen wel beter.” 
Ik had geen idee wat ik aan het doen was, ik wist alleen dat ik al mijn remmingen had losgelaten. 
Dit keer had ik niets, en dan ook echt niets meer te verliezen.
, dacht ik bij mezelf. Hier staan we dan, een handvol tieners. Gezellig te kletsen over mijn gevoelens en mijn bloed.Precies dáár.
Ik glunderde van genoegen. 


I can feel you. 
As the knife plunges through my arm
Blood will pour onto the unclean
Lock me to the ground
To sleep with the unworthy

Your hatred could devour you
Instead your eyes consume me with a stare
Look deep inside and wrench it out
While I lie here, immune to you.

They crawl beneath your feet
They are the ground you walk on
They are your sun, moon and sky
The stars burning in your eyes.

Do you want me to crawl there too?
Stare up at you at flinch
Grotesque and repulsive are but two words
Take my eyes
I don't want to see

I will sleep here now
Surrender to the will of you
And all that is pure
Will shed their skin
And let the blood pour from their veins
As you feed on it like wine
Until there is nothing left.


-----------------------------------


