Dracoliekje




H o o f d s t u k  E l f
 
“Pijnlijke Afwachting”

http://img204.imageshack.us/img204/8297/buttimeneverforgivesbywkn9.jpg
 
Secrets kept,
Secrets told,
Secrets kept that may unfold.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik wachtte ongeduldig. 
Uitzonderlijk verveeld kraste ik een paar zinloze strepen met mijn ganzenveer op de donkere houten tafel. Ik had twee bureaus tegen elkaar geschoven en er twee stoelen rond geplaatst. Ik wierp een blik op de klok. Ik zuchtte, en stond aarzelend op. Net op dat moment opende iemand de deur van het verlaten klaslokaal waar ik me op dit moment in bevond.
Hij is uiteindelijk toch komen opdagen?
Ik staarde hem een paar seconden afwegend aan, voor ik me weer traag liet zakken op mijn stoel, die ongewild protesterende geluiden maakte door het gewicht. 
Hij had zijn Zwerkbal uniform nog aan, zijn gezicht en handen waren modderig, en het puntje van zijn neus zag er lichtjes roze uit. Ik weigerde als eerste iets te zeggen, aangezien hij degene was die een uur te laat was. Ik wist niet eens waarom ik in hemelsnaam was blijven wachten op hem.
Ik negeerde hem. Of, beter gezegd, ik probeerde. 
Over absurde situaties gesproken.
Hij bleef onzeker voor het tafeltje staan. 
‘Ga dan zitten, idioot.’
“Hey,” mompelde Jonathan, voor hij zich neerzette op de stoel voor de mijne. Ik keek voor de zoveelste keer op de klok.
62 minuten. Zo lang heb ik op hem gewacht, omdat ik een goedgelovige naďeveling ben. 
“Um, ik weet dat ik een beetje te laat ben…”
‘Stop. Ik hoef je uitvluchten niet te horen. Ik begrijp waarom je liever overal anders zou willen zijn dan hier, echt.’
Ik knikte lichtjes. Zou hij zich excuseren? Algauw merkte ik dat hij dat niet van plan was. Hij had zijn handen nonchalant in zijn zakken gestoken, ondersteunde met zijn linkerhand zijn hoofd, en schetste over het algemeen het beeld van een zeer verveeld iemand. De stilte werd voor mij steeds ondraaglijker. Ik besloot de knoop door te hakken.
“Ik moet eerst weten hoe ver je gevorderd bent met Transfiguratie voor we verder kunnen,” zei ik. Ik liet mijn ogen dwalen over de boeken voor me op tafel, over mijn ganzenveer, over mijn handen… maar ik weigerde op te kijken.
“Ja, dat begrijp ik.”
“Dus ik heb een paar opdrachten voor je,” ik schoof hem een perkamenten rol voor. “Deze vragen moet je invullen, daarna zal ik het resultaat beoordelen.”
Ik durfde eindelijk terug in zijn ogen te kijken. Hij keek vol ongeloof naar het perkament.
“Je bent serieus?” vroeg hij met een spottende stem. “Waarom kun je niet gewoon testen hoe slecht ik ben in Transfiguratie in praktijk?”
Ik keek hem boos aan, maar daar leek hij zicht niets van aan te trekken. In zijn ogen merkte ik iets op wat ik voordien niet had opgemerkt. Ik had het mis. Hij droeg wel degelijk afkeer en nijd in zijn hart jegens mij, ik kon het gewoon aflezen. Precies achter de plek onder de gemene flikkering in zijn groenbruine ogen. Dat maakte hem net zoals de rest.
“Omdat ik op deze manier preciezere resultaten kan aflezen.”
‘Omdat je 62 minuten te laat bent, en omdat ik jou net zo hard haat als jij mij.’

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
Het was toen, de eerste keer dat we samen kwamen voor Gawliks eerste les, dat ik het gevoel kreeg dat we een afspraak maakten zonder woorden te gebruiken. Binnen de muren van het klaslokaal was ik degene die lesgaf en hij degene die bijleerde, en een klein beetje moeite deed om op te letten. Buiten de muren waren we vijanden, tegenstanders. Was hij van de tegenpartij.
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Terwijl professor Bewanderon een uitzonderlijk complexe spreuk probeerde uit te leggen die inhield dat je een magische barričre plaatste over de bron van je magie, zodat duistere tovenaars niet van je krachten af konden tappen, werkten mijn hersenen met plezier overuren om me bezig te houden met een stroom van gedachten. 
Het was een foute zet geweest.
Ik had zo’n verschrikkelijke spijt, zo’n ontzettend wroeging omdat ik Anderlings aanbod zo gedachteloos had geaccepteerd. 
De meeste vakken verliepen zoals normaal. Ik begreep steeds minder en minder van de leerstof. En in de tijd dat ik mijn tijd gebruikt zou kunnen hebben om mezelf uit mijn sleur te halen, probeerde ik Gawlik wat bij te leren over de grondbeginselen van Transfiguratie. 
Ook dat ging niet zoals gepland. Goed zijn in iets, betekende niet meteen dat je ook kon uitleggen wáárom je precies die specifieke stokbeweging, of karakteristiek gedachte, of tekenende spreuk moest gebruiken. Daar was ik al snel genoeg achter gekomen. 
Zo kwam het dat ik radeloos probeerde mijn lessen op voorhand voor te bereiden, wilde ik niet voor schut staan voor Jonathan, probeerde ten minste iets meer dan niets te kunnen begrijpen van de rest van mijn vakken, en mijn best deed ondertussen niet het loodje te leggen door alle spanning dat er momenteel heerste tussen mij en de andere Zwadderaars.
Jawel, het lot was een twistzieke gedaante. Een week geleden zouden mijn afdelingsgenoten me genegeerd hebben, ontkend hebben dat ze wisten wie, of beter gezegd, wat ik was. Echter nu, waren de tijden volledig gekeerd. 
Zwadderaars hielden van verstoppertje spelen, had ik al snel begrepen. Achter elke standbeeld, in elke donkere verlaten gang, eigenlijk een beetje overal sinds de geheime gangen niet echt geheim waren voor de Zwadderaars, school er gevaar. Het was geen vreemd voorval meer voor anderen wanneer ze mij naar de ziekenzaal zagen hollen tussen twee lessen door omdat een pijnlijke vloek mij had geraakt. Het ergste was dat ik had gezworen tegen mezelf dat ik het me niet zou laten beďnvloeden, zoals ik mezelf er keer op keer op verwees. Maar wie hield ik voor de gek? Mijn acties waren nog steeds passief, ik deed nog steeds niets om mezelf te beschermen.
“Mevrouw Duvessa, misschien kunt u mijn vraag beantwoorden?” Ik zag het mollige mannetje dat professor Bewanderon voorstelde, verwachtingsvol naar mij kijken.
Huh, wat?
Stilte.
Professor Bewanderon zuchtte, duidelijk diep teleurgesteld.
Stom Hufpufje dat hij was.
“Meneer Zaikaro, kunt u mevrouw Duvessa helpen door het antwoord te geven?”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik nam het geopende boek dat op tafel lag weer in mijn handen. Na een paar pagina’s teruggebladerd te hebben, vond ik het antwoord dat ik had gezocht. Ik las de hele bladzijde opnieuw, en werkte verder aan mijn opstel, terwijl ik me meer en meer verveelde zodat mijn aandacht wegebde. Ik had al mijn vastberadenheid nodig om het perkament dat mijn opstel moest voorstellen niet in stukken te scheuren. Het was vrijdag, en ik zat hier huiswerk te maken. Damnit.
Mijn nekhaartjes gingen plotseling overeind staan. Een akelig gevoel kroop over me heen.
Iemand kijkt naar je.
Ik probeerde zo onopvallend mogelijk naar links, rechts, voor en achter me te gluren om te weten te komen wie het was dat mijn concentratie verstoorde. Het was laat, en de bibliotheek was verlaten op een paar Ravenklauwers en mij na. Het weinige licht aanwezig creëerde imposante schaduwen die boekenrekken moesten voorstellen, over de stenen vloer. Ik probeerde het beangstigende gevoel van me af te schudden. Onzin. Niemand keek naar mij. Ik wachtte af, hopend dat het gevoel nu snel voorbij zou gaan. Ik begon me lichtjes nerveus te voelen, maar ik begreep niet waarom. Nadat een paar slome minuten verstreken waren en ik onrustig heel de bibliotheek had gescand met mijn ogen, besloot ik dat het genoeg was geweest voor vandaag. De rest van het opstel zou ik morgen wel vervolledigen. Ik had trouwens het extra huiswerk van professor Bewanderon echt zo niet verdiend. In tegenstelling tot wat hij had beweerd, had ik wel degelijk opgelet. Echt.
Ik geloof mezelf niet eens.
Ik propte alles geagiteerd in mijn rugzak, streek mijn gewaad terug goed, en liep met grote passen de bibliotheek uit. Het was bijna tien uur, dus veel kans op het zien van medeleerlingen zou ik niet hebben.
Ik bleef abrupt staan.
Had ik net iemand horen grinniken?
Hemel, ik begon echt paranoďde te worden. Maar dat had ik eigenlijk wel van mezelf verwacht.
Dat ik gek zou worden?
Concentreer, Lisbeth, concentreer.
Na een paar minuten gedwaald te hebben door de gangen, bleef ik opnieuw twijfelend staan. 
‘Iemand kijkt naar je’, waarschuwden mijn voorgevoelens me nog eens. Het was ook zo donker, ik kon geen steek zien.
“Lumos,” mompelde ik opgejaagd. Een vaag lichtje glom aan het puntje van mijn toverstok. Ik luisterde aandachtig of ik wat hoorde. Het gevoel dat iemand naar me staarde was erger geworden, want nu had ik ook nog de illusie dat iemand mij aan het volgen was.
Ik strekte mijn rechterarm uit, en maakte langzaam een draai rond mezelf heen, zodat ik een beetje inzicht kreeg op de gang waarin ik me bevond door het licht, afkomstig van mijn toverstok.
Zie je wel.
Niemand.
Ik zat me druk te maken om niets.
Ik had net terug een paar stappen vooruit gezet toen ik dit keer wel degelijk zeker was dat ik voetstap had gehoord achter me. Opnieuw stopte ik, terwijl mijn reflexen schreeuwden dat ik weg moest rennen.
Weg, weg. Weg!
Ik haalde jachtig adem. Mijn lichaam reageerde niet langer op mijn wil, want ik was blijven staan als een standbeeld en kon me niet verroeren van de zenuwen.
Weg, weg. Weg!
Stilte.
Weg, weg. Weg!
“Toon jezelf!” riep ik met een onvaste stem tegen het duister. Mijn handen voelden klam en zweterig aan. Mijn ogen flitsten rusteloos van links naar rechts.
“Denk je dat dit grappig is?”
Geen antwoord.
“Dat is het allesbehalve!”
Geen reactie.
“Je bent laf! Ik ben hier de Zwadderaar!” schreeuwde ik snerpend. Ik kon het niet meer aan, ik zou bijna in tranen uitbarsten van frustratie.
“Toon jezelf!” riep ik nog een laatste keer.
Stilte.
Onverdraaglijke stilte.
Daarna afwachting.
Pijnlijke afwachting.


-----------------------------------


