kjell-lovers




Hoofdstuk 41

“Hey Liana, ik dacht dat je alweer te laat zou komen,” lachte Hermelien toen ik de inkomhal van St. Holisto instapte. 
“Ik moet toch ooit mijn leven beteren,” zei ik grijnzend en nam plaats aan het bureau naast dat van Hermelien. 
“Dat had je beter eerder kunnen bedenken,” mompelde Hermelien en dacht vast dat ik het niet gehoord had. 
“Excuseer?” vroeg ik nogal arrogant waardoor Hermelien me vreemd aankeek. 
“Oké, nu klonk je echt als Malfidus,” zei Hermelien fronsend en keek terug naar haar papieren, “hoe gaat het eigenlijk thuis?” voegde ze eraan toe.” 
“Ahja, zoals altijd. Sawyer die zaagt, Blaise die me negeert en Alex die me alles probeert voor te schrijven,” noemde ik op en telde op mijn vingers. 

Het was weer een hectische morgen en iedereen liep kris kras door elkaar. De Helers hadden handen tekort en moesten enorm veel gebruik maken van magie om iedereen tot rust te kunnen brengen en om iedereen te helpen. 
“Heb je geen zin om eens langs te komen?” vroeg Hermelien zonder naar mij op te kijken en hielp een patiënt verder. 
“Ja hoor. Ik denk niet dat ik ooit al eens bij jou ben langsgekomen,” zei ik glimlachend, “wanneer past het voor jou?” 
“Wanneer je maar wilt,” glimlachte Hermelien, “als je tijd hebt, mag je zelfs na het werk nog meekomen. Het is toch woensdag.” 
“Ja, ik denk dat ik dat ga doen. Ik kan een uil sturen naar Alex dat ik wat later kom.” 
“Oké, ik laat Ron weten dat je meekomt. Dan kan hij iets bijmaken om te eten.” 
“Kookt Ron?” vroeg ik verbaasd. 
“Ja hoor,” antwoordde Hermelien, “Echt veel lekkers heb ik niet gekregen in het begin, maar hij begint het onder de knie te krijgen.” 
Ik lachte luidop en vergat even al mijn problemen. 

Het laatste uurtje vloog bijna voorbij en we stonden al snel voor de voordeur van Hermelien en Ron. Van buitenuit zag het er een gezellig huisje uit. Niet erg groot, maar groot genoeg voor twee personen. Ze hadden een huis gekozen in de Dreuzelbuurt en konden dus niet zomaar verschijnselen op de straat. 
“We hebben nog bezoek, maar ik ben er zeker van dat je er vlug mee overweg zal kunnen.” Zei Hermelien en opende snel de deur. 
“Dat mocht je wel gezegd hebben voor we hier waren, hoor,” zei ik met een opgetrokken wenkbrauw en was een beetje geïrriteerd. 
“Ik wist goed genoeg dat je dan niet zou hebben meegekomen. Ik wil dat je je eens amuseert. Komaan,” Hermelien trok me lichtjes naar binnen en meteen hoorde ik luid gepraat uit de ruimte komen die voor mij totaal onbekend waren. 

“Toch vindt ik dat we Malfidus moeten –“ Klonk er uit de ruimte die de woonkamer bleek te zijn. 
“Allemaal; dit is Liana.” Zei Hermelien die met haar stem de anderen overtrof. 
Sommigen keken mij raar aan, anderen verwonderd en nog anderen keken alsof ze mij naar buiten wilden zien vliegen. Voor mij zag ik duidelijk dat waarschijnlijk de volledige familie Wemel zich in de woonkamer, verspreidt, bevond. Maar ook Harry Potter en nog een aantal leerlingen van Zweinstein waren te zien. 
“Hoi,” werd er zwak door enkelen gezegd. Ik bleef gewoon staan waar ik al de hele tijd stond en durfde mijn mond niet open te doen. 

“Ik ga daar echt niet meer naar binnen! Ze kijken me allemaal aan alsof ik uit de hel ontsnapt ben!” riep ik door de keuken van Hermelien en Ron en zwaaide wild met mijn armen. In mijn bewegingen raakte ik de borden, die klaarstonden om geserveerd te worden, en vielen die met veel lawaai in de grond. 
“Hou je nu even rustig, Liana,” zei Hermelien sussend en duwde me op een stoel. 

Zuchtend sloeg ik mijn ogen neer en voelde tranen branden op mijn netvlies. 
“Ik kan het niet meer aan,” zei ik zacht en keek nog steeds naar de steeds interessant wordende tegels in de grond. 
“Wat kan je niet meer aan?” vroeg Hermelien begrijpend en ging gehurkt voor me zitten. 
“Ik ben zwanger Hermelien,” zei ik zacht en meteen liepen er tranen over mijn wangen. 
“Wat?” zei Hermelien fluisterend, “Dat meen je toch niet,” 
Ik knikte enkel en hoorde niet veel later de keukendeur achter mij en Hermelien opengaan. Ik wilde omkijken, maar had er de moed niet voor. Alles leek me teveel op het moment. 

“Stoor ik?” hoorde ik Ron nogal tactloos vragen. 
Ik zag hoe Hermelien hem een woedende blik toewierp, maar ik schudde mijn hoofd. 
“Wat zeiden jullie daarnet trouwens over Malfidus?” vroeg ik om van onderwerp te veranderen. 
“Oh, dat. Niets speciaals,” zei Hermelien met een flauwe glimlach. 
“Ik ben niet van gisteren Hermelien,” zei ik eveneens met een glimlach die niet overtuigend was. 
“Lucius Malfidus, zegt dat genoeg?” 
“Misschien. Waarom heb ik het gevoel dat het ook over zijn zoon gaat?” 
“Liana, ik weet dat je close bent met Draco, maar –“ 
“Ik ben niet close met Draco, Hermelien, ik ben gewoon zwanger van zijn beste vriend.” 
“Oh, ik wist niet dat Draco en Alex nog steeds goed bevriend waren.” 
“Uhu.” Onbewust ging mijn hand naar mijn buik. 
“Alex is de vader niet hé?” 
Ik schudde mijn betraande hoofd. 
“Dan kan ik je alleen maar feliciteren, Liana.” zei Hermelien grijnzend en omhelsde me stevig. 
“Hermelien?” 
Hermelien keek me vragend aan. 
“Draco is geen Dooddoener,” 
“Dat kun jij niet zeker weten!” zei Ron plots fel. 
Ik was helemaal vergeten dat hij ook nog steeds in de keuken aanwezig was. 
“Ron!” zei Hermelien gebiedend, “Hoe weet je dat, Liana?” 
“Dat doet er niet toe. Het enige wat ertoe doet is dat ik weet wie wel Dooddoeners zijn én voor de bewijzen kan zorgen.” 
Zowel Hermelien als Ron keken me verbaasd aan.


-----------------------------------


