duffie




Heee iedereen!

Ik wil graag; MuisS, xMartine, Nicole1991, StrongestWizard knuffelen! 
Ik heb het gevoel dat ik iemand vergeten ben *cries*
Maar ach. Mocht het zo zijn. Je weet de deegroller staan hé. Dan mep je me maar :')

Ik ben vandaag zo vrolijk met dank aan ons Yaartje en Raaytje dus mijn post is een beetje euhm melig xD 
x
Kell
-___________________________________________________________-

Hoofdstuk 35: Ik weet wie je bent.

~~Lily~~


“You’re beautiful, that’s for sure,” zong ik vrolijk, terwijl ik door de slaapzaal danste. Het was weer goed tussen James en mij. Ik danste vrolijk verder. “You’re lovely but it’s not for sure.” Ik walste al zingend richting de badkamer waar ik nu mijn kunstje voor de spiegel deed.  “And though my love is rare, and though my love is truuee…” Ik begon opgewekt mijn haren te kammen. Ik keek even verbaasd toen Jess de badkamer in kwam huppelen, net zo vrolijk als ik. Ik begon met Jess te walsen.
“I’m like a biiirrrddd,” zong ik uit volle borst. Jess grinnikte.
“I don’t know where my soul is.”
“I don’t know where my home is.” Al walsend dansten we de badkamer uit.
“And baby all I need you to know is,” zongen we vrolijk samen, terwijl we overgestapt waren op de tango.  “I'm like a bird, I only fly away…”
“I don't know where my soul is…” begon ik weer.
“ I don't know where my home is,” eindigde Jess. Ik grinnikte en maakte nog een pirouette voordat ik gelukzalig op mijn bed neerplofte.  
“En waarom ben jij zo vrolijk?” vroeg Jess vrolijk, terwijl ze bij mij op bed neerplofte. 
“Het is weer oké tussen James en mij,” zei ik trots. 
“Oh?” grijnsde Jess. Ik gooide een kussen naar haar hoofd. Ze grijnsde.
“En waarom is mijn Jessie zo vrolijk?”
“Ik heb iets gedaan.”
“Je hebt iets gedaan?”
“In een bezemkast.”
“MET WIE?”
“MET REMUS!” 
“Met Remus?! Dat is geweldig!” grijnsde ik opgewekt. “En?”
“En wat?!” vroeg Jess geschokt. Ik grijnsde. Ik ging haar zo plagen.
“Ennnn?”
“En wat?”
“En hoe was het?” grinnikte ik.
“LILY!” riep Jess, terwijl ze rood werd, voordat ze mijn kussen terug gooide. 
“Ja?” vroeg ik poeslief.
“Ik ga jou niet vertellen hoe het was. Ik zou niet willen dat je jaloers zou worden,” grijnsde Jess opgewekt.  Auw. Die deed pijn.
“Nu doet mijn hartje zeer…” pruilde ik. 
“Oei. Dat is niet best!” zei Jess geschokt met een gemaakte bezorgdheid. Ik schudde mijn hoofd.
“Nee, hé?” pruilde ik nog harder.
“Dus… als je knock-out gaat, onder je hartpijntjes… Moet ik jou dat mond-op-mond beademing geven? Of mag ik gewoon James halen?” Ik pruilde nog harder.
“Ga jij James dan halen?” vroeg ik zachtjes. Jess knikte.
“Natuurlijk, lieve schat. Jouw hartje is veilig bij mij.” zei ze plechtig. Ik grijnsde. 
“Weet je,” begon ik opeens doodserieus. 
“Weet ik wat? Hoe populair ik ben? Deuh.” 
“Jessica, ik ben even serieus. Ik vind het echt erg voor Ann.” zuchtte ik.
“Wat vind je erg voor Ann?” vroeg ze met een opgetrokken wenkbrauw.
“Wel-” begon ik traag. Ik schudde mijn hoofd. Hoe kon ik dit nou weer onder woorden brengen?
“Wel?” herhaalde Jess. “Heeft het met meneer het Zwijn te maken?”
“Het Zwijn?” giechelde ik.
“Ja. Je weet wel… Zwartsje lief?”
“Waarom in Godsnaam Zwijn?”
“Heb je hem al eens tekeer zien gaan?” vroeg Jess met een walgend gezicht. Ik barstte in lachen uit. 
“Gekkin.”
“Trut.”
“Slet.”
“Stout meisje.”
“Puh.”
“Pff.”
“Ann.”
“Oh ja.” zuchtte Jess. “Wel wat wil je daaraan doen? We kunnen Zwijntje moeilijk dwingen om Ann in zijn broek te steken!”
“Echt waar Jess. Ik dacht dat het de mannen waren die om de vijf seconden aan seks dachten! Jij bent geen haar beter, lieve schat,” grijnsde ik.
“Wat nou? Wil je zeggen dat ik een man ben dan?” Ik knikte bevestigend. “Nou. Ik ben gewoon een gezond meisje.”
“Gezond?” grijnsde ik.
“Jah. Dat vaak aan haar vriendje denkt!”
“Aha?”
“Urgh. Laat ook maar hoor.” 
“Goed. Nou ach. Weet je… Laat het onderwerp Ann maar.” haalde ik mijn schouders op.  Jess knikte.
“Laten we naar ons onderwerp toegaan,” glimlachte ze opgewekt, terwijl ze me uit mijn bed sleurde.
“I’M LIKE A BIIIRRDDD!” begon ze weer luid te zingen. Ik schudde lachend mijn hoofd en volgde haar.
“I DON’T KNOW WHERE MY SOUL IS…”
“I DON’T KNOW WHERE MY HOME IS!” Al gierend van het lachen sloften we richting Ann, die aan het haardvuur zat in de leerlingenkamer. 
“Vanwaar die vrolijkheid?” glimlachte ze nieuwsgierig.
“Wees blij! Het zonnetje schijnt!”
“De bijtjes zoemen!”
“De vogeltjes vliegen in het rond!”
“De vlindertjes zijn terug!” 
“Lieve schatten,” glimlachte Ann vertederd. “De jongens staan hier ergens onder hun mantel. Het is maar dat je het weet, vogeltjes.” 
“Woops.” mompelde ik. Jess begon nog harder te lachen.
“Nou… Ga je me nog details geven?” plaagde ik haar. Ze was me iets te vrolijk. Jess stopte met lachen, begon te blozen en schudde traag haar hoofd. Nu was het mijn beurt om te beginnen lachen. Ann keek verbaasd van de één naar de ander.
“Heb ik iets gemist?” Ik schudde grinnikend mijn hoofd.
“Nee.” zei Jess snel. “Je hebt niets gemist.” Ik lachte nog steeds en leek er maar niet uit te geraken. Ik had Jess nog nooit zien blozen. Het was zo lief. Ik voelde iemand me een kus op mijn kruin geven en keek verbaasd op maar zag niemand. Ik grinnikte.
“Heel grappig, jongens,” grijnsde ik.
“Huh?” vroeg Ann verbaasd.
“Ik heb ze gevonden,” grijnsde ik speels.
“Leuk voor je.” zuchtte Ann.
“Ann? Hoort Lils geen prijs te krijgen?” Ik knikte.
“Ja. Vind ik nou ook,” pruilde ik opnieuw.
“Auw. Doet je hartje weer pijn?” vroeg Jess met een schittering in haar ogen. O jee. “Hmm. James. Kom eens helpen joh.” grijnsde ze.
“Nou euhm…” mompelde iemand uit het niets niet ver naast me. Ik schrok me een ongeluk. 
“Tot zover jouw theorie dat je ze gevonden had, Lils,” grijnsde Jess, terwijl Ann haar tong uit stak naar me. Ook goed.  
“Wij moeten zo weg,” verduidelijkte de stem van Sirius. 
“Naar?” vroeg Jess verbaasd.
“Wel… Ik wil weten wie Jilla is,” zei James’ stem dit keer simpel.
“En dat gaan jullie hoe doen?” vroeg Ann, die nu haar opstel even liet voor wat het was. 
“Door naar haar kamer te gaan en daar wat rond te snuffelen.” antwoordde Sirisu op monotoon. Ik keek bedenkelijk in het haardvuur. 
“AUW! PETER!” brulde opeens één van de Marauders door de leerlingenkamer. “Kijk uit wat je met je stok doet,” siste Remus met een pijnlijk stemmetje. Ik glansde even naar Jess en zag haar bezorgd kijken.
“Sorry,” piepte Peter. Ik vertrouwde het zaakje niet. Waarom móest James persé naar die slaapkamer van Jill gaan? Kon hij haar nou niet gewoon laten voor wie ze was? Hij had haar vast nog niet eens verteld dat hij haar door had… Ik voelde een steek van jaloezie opkomen.


-----------------------------------


