Dracoliekje




H o o f d s t u k  T i e n
 
“Tik Tak”

http://img147.imageshack.us/img147/7344/453454545byr3nyalw5.jpg

Standing tall with head down
Your eyes remain unseen
And with snakes writhing in your blood
The room is filled with silent screams

The brambles cling tightly to your hair
As the thorns grow on your skin
Flames seep through the open mouth
As the fire grows from within

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Wat moet ik doen?
Ik wist niet echt wat te doen. 
Ik bleef daar maar gewoontjes staan voor hén, in het openbaar. Zo kwetsbaar, oh, zo kwetsbaar. Daarna brachten mijn benen me op automatische piloot terug naar de zetel dicht bij het haardvuur en voelde ik me terug tot rust komen. 
Na een paar minuten hield het staren op, het hield eindelijk op. 
Ik wilde zo graag mijn handen voor mijn gezicht slaan van gêne.
Niet doen, iedereen zal zien dat je zwak bent.
Maar dat wisten ze al van mij, dus waarom nog doen alsof het me iets kon schelen?
‘Het kan je niets schelen, ik weet het wel, je geeft er niet om, echt niet,’ probeerde het stemmetje in mijn hoofd mij te sussen. ‘Maar doe het toch maar niet.’
Vervloekt zij het beetje gevoel voor logica dat ik bezit.
Toch luisterde ik, ik gehoorzaamde want het was de enige vorm van zelfverzekerdheid dat ik nog had. 
Mijn ijskoude hart. 
Want hoewel ik me sterk had gehouden terwijl ik in het middelpunt van aandacht had gestaan, voelde ik me alles behalve dát.
Excuseer, maar zó snel kan een mens niet veranderen. Het gaat beetje bij beetje, en ook ik leerde eindelijk, hetzij angstaanjagend traag, mijn reflexen – die meestal inhielden dat ik meisjesachtig gillend en met een hysterische blik in mijn ogen weg moest rennen van de moeilijkheden in het leven –  te negeren.
Het was altijd redelijk stil in de leerlingenkamer, want Zwadderaars wisten van elkaar dat ze zich niet moesten proberen in te laten met de problemen van d’ander. Hemeltje, nee, ze hadden zelf wel genoeg problemen, in gedachten houdend dat de ouders van het merendeel ex-dooddoeners waren en ze al een overdosis van drama en pijn te verwerken hadden gekregen in hun kindertijd. Maar vandaag ging het beetje gefluister en gelach dat toch altijd aanwezig was, mij totaal voorbij. 
Ik wist niet waarop ik wachtte, ik wist alleen dat ik niet naar mijn slaapkamer wou gaan. Daar zou ik me opnieuw alleen voelen en dat wilde ik niet meer, niet opnieuw. Hoewel er hier niemand tegen me praatte, waren er toch nog mensen om me heen. Mensen die me minachtten. Maar het bleven mensen, en het hielp me. Het hielp me in orde en normaal voelen, al was het maar voor eventjes.
De leerlingen dwaalden per bosjes van twee of drie af naar hun kamers.
De klok boven het haardvuur dat nu bijna gedoofd was en een serieuze inspanning deed om toch maar te blijven branden, tikte vervelend bij elke seconde. Het weerklonk steeds luider en luider naarmate de leerlingenkamer leger en leger werd.
Tik.
Stilte.
Tik.
Ik bleef alleen over in de leerlingenkamer.
Tik.
Ik zuchtte gefrustreerd. 
Tik.
Ik wou net opstaan om te gaan slapen – ik kon mijn oogleden maar met moeite openhouden – toen ik voetstappen achter me hoorde. 
Tak?
Ik bleef bevroren zitten, verroerde me niet, stopte met ademhalen.
Iemand plofte naast me neer. Ik draaide langzaam mijn hoofd opzij naar rechts. Het haardvuur gaf net genoeg licht af, net genoeg om zijn gezicht te herkennen.
Gawlik.
Ik voelde plotselinge razernij naar mijn hoofd stijgen.
Misschien… 
Misschien kon ik hem wel aan nu hij alleen was? 
Zou ik hem vervloeken?
K-kon ik?
Maar ik deed het niet, want ik was te nieuwsgierig naar waarom Jonathan uiteindelijk toch was komen opdagen en er zelf voor had gekozen in mijn gezelschap te verkeren.
“Vertel. Wat was er zo belangrijk dat je het riskeerde vervloekt te worden door al mijn vrienden?” vroeg Jonathan plots bars. 
Ik merkte onbewust de donkere wallen onder zijn ogen op. Hij zag er moe uit. Ontzettend moe. Het leek wel alsof hij een masker van zijn gezicht had verwijderd. Zijn groene ogen keken me wanstaltig aan.
“Staar me niet zo aan, dikkop! Vertel!”
Ik grinnikte lichtjes omdat ik hem had geïrriteerd en hij blijkbaar echt wilde weten wat ik hem had willen zeggen.
“Anderling,” zei ik simpeltjes. “Ze wil dat je bijles krijgt. Transfiguratie.” Mijn stem klonk dit keer wat stabieler, merkte ik trots op, en ik was er ook in geslaagd mijn zinnen zo kort mogelijk te maken.
Hij streek gefrustreerd een hand door zijn kastanjebruine haren.
“En jij gaat me bijles geven?” 
Zijn stem had niet schamper geklonken, niet beschuldigend, niet verachtend, en helemaal niet hatelijk.
In tegendeel, het klonk een beetje – zou het kunnen? – een beetje kwetsbaar en ongewapend.
Ik knikte, maar was niet zeker of hij het zag. Het was immers donker. Ik staarde bedwelmd in de haard. Ik keek eventjes opzij, zag dat Jonathan hetzelfde deed. Hij had een norse uitdrukking op zijn gezicht, maar keek begrijpend.
Waarom zwijgt hij?
Waarom zegt hij niet dat hij nooit zou aanvaarden dat hij les zou krijgen van een mengeling?
Waarom laat hij zijn schouders hangen, kijkt hij niet zo arrogant als hij altijd doet?
Waarom zegt hij niet dat ik op moet rotten?
“Ik ga maar,” mompelde ik wrang. Hij was het misschien vergeten, de woorden die hij een paar uur geleden op mij had gespuugd, maar ik niet. Integendeel, ik herinnerde me elk detail nog. Elke beledigende seconde.
“Ik zou namelijk niet willen dat je permanent verblind werd omdat je te lang naar me keek.”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

De volgende dag had Anderling gevraagd wat de reactie van Gawlik was geweest. En ik had niets verteld, niets over de vernedering. Ik had alleen gemompeld dat hij heel erg blij was met mijn hulp en uitkeek naar onze lessen samen. Anderling had me met een merkwaardige blik die ik niet meteen had kunnen thuisbrengen in haar ogen aangekeken. Nou ja, ik was niet erg goed in liegen. Ik liet mijn schouders lichtjes hangen. Anderling was wijs, wijzer dan ik had gedacht. Want ze had gezwegen, hoewel ik voelde dat ze iets bemoedigend had willen zeggen. Ze had geweten dat het soms beter is om gewoon te zwijgen.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik kneep mijn ogen dicht. 
Kon mijn dag nog slechter verlopen zijn?
Urgh, ik kreeg niet eens de kans om in slaap te vallen, dankzij Shannon en Audrey. Ze dachten dat ik allang in dromenland verkeerde.
Het land der nachtmerries, bestaat die ook?
Wat dus niet het geval was. 
Hoe kon ik, wanneer ze al uren aan het roddelen waren over van alles en nog wat? 
Ik was te weetgraag om niet te luisteren, en hoewel het een wanhopig gebaar was, luistervinkte ik dus naar wat ze elkaar te vertellen hadden. Ze wisten veel over leerlingen. Erg veel. Soms té veel.
Ik opende een van mijn ogen lichtjes, zodat ik een vervaagd beeld van Shannon kon zien. Ze had haar armen over elkaar geslagen en leunde met haar rug op haar kussen. Audrey zat in kleermakerszit aan haar voeteinde op hetzelfde bed.
“Ik zweer je, de manier waarop ik voel dat hij naar me kijkt…” zei Audrey met een dromerige blik in haar ogen. Shannon keek chagrijnig naar haar vriendin.
“Hij kijkt niet naar jou, hij kijkt naar geen enkel meisje de laatste tijd. Hij staart alleen maar met lege ogen in het rond. Net als zijn vriend, Gawlik. Ze verkeren al in die vage toestand sinds het begin van het schooljaar, die twee,” zei ze hoofdschuddend.
“Mmmh,” mompelde Audrey gekwetst. “Jij weet niet waar je het over hebt. Hij praat wel degelijk tegen me.”
“Hij praat tegen je,” herhaalde Shannon schamper.
Audrey schoot haar vriendin een dreigende blik toe.
“Ja, als hij iets niet begrijpt van Toverdranken… Of als hij roddels wil weten over iemand, roddels die hij nodig heeft. En we praten ook soms over hem en zijn vrienden en zo,” besloot Audrey.
Shannon had een hand over haar mond gedrukt, en veinsde een geshockeerde uitdrukking op haar gezicht.
“Wel wel, ook over hem en zijn vrienden zeg je?”
“Uhuh,” Audrey grijnsde naar zijn vriendin. Afwachtend. Kalm.
Een paar seconden bleef het stil. 
Ik merkte dat ik mijn adem nu al een poosje inhield.
En plotseling graaide Shannon naar haar kussen en gooide het naar Audrey.
“Aargh, waar wacht je op? Zeg het, nu! En grijns niet zo maniakaal, jij vuile slet!”
Audrey leek helemaal niet gekwetst door het woordgebruik van Shannon.
“Maar hij wil eigenlijk dat ik het aan niemand –” Audrey stopte in het midden van haar zin en keek met grote ogen naar het tweede kussen dat dreigde haar kant op te vliegen.
“Oke, djeez, ik zal het vertellen,” zei ze vlug. 
Mijn neus jeukte. Zo verschrikkelijk.
“Hij vertelde me bijvoorbeeld dat Gawlik geaccepteerd heeft om bijles te krijgen voor Transfiguratie door –” en ze knikte vlug mijn richting uit, “door mengeling,” zei ze met grote groene ogen die vol walging naar mijn bed staarden.
Mijn ogen begonnen te tranen, ik kon het nu niet langer tegenhouden.
“Iewl!” riep Shannon uit. 
Zo’n jeuk!
Maar ik mocht niet… 
Audrey bracht een vinger waarschuwend naar haar mond en maakte een sissend geluid. Shannon haalde slechts haar schouders op.
“Maar zeg eens,” grijnsde ze weer. “Hij heeft dit allemaal tegen jou verteld? Persoonlijk? Onder vier ogen?”
Audrey zuchtte geïrriteerd.
“Nou, um, misschien niet zo erg persoonlijk,” murmelde ze in één adem.
Ik mocht niet…
“Biecht op, en u zult vergeven worden voor uw leugens,” Shannon keek haar vriendin streng aan.
Ik mocht niet…
“Tsk, oké dan. Ik hoorde hem praten met Gawlik en ik heb hen – een soort van – afgeluisterd. Die oren van Tovertweelings Topfopshop zijn donders handig."
“…Hatsjoe!”
Beide vriendinnen vielen geschrokken van het bed af. Audrey keek vlug naar links en rechts, zichzelf verzekerend dat niemand haar had gezien, terwijl Shannon met een verdachte blik naar mijn bed keek. Ik kneep snel mijn ogen toe, en slipte terug in mijn rol van het slapende meisje. Ik voelde dat ze nu beiden voor mijn bed stonden.
“Hey, um, Audrey?” vroeg Shannon onzeker.
“Ja?”
“Zie jij wat ik zie?”
“Uhuh, I think so.” 
“Oh, um, oké,” hoorde ik Shannon opgelucht zeggen. “Dussehm… Waarom in hemelsnaam heeft Duvessa plotseling groen haar?”
Huh?

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Stomme trutten.
Ik wist het wel. 
Zie je wel, ik had helemaal geen groen haar. 
Ofwel waren ze gewoon blind, ofwel wisten ze dat ik wakker was en ik niet zou kunnen slapen omdat ik zou denken dat iemand ervoor had gezorgd dat mijn haren er groen uitzagen.
Ik staarde gefixeerd in de spiegel, en besefte weer eens dat ik haatte hoe ik eruit zag. Mijn haar, daar ging ik niet eens over beginnen. En ik zou ook geen poging doen het in model te krijgen, dat had ik jaren geleden al opgegeven. Trouwens, wat zou het in hemelsnaam uitmaken of mijn haar er goed uitzag? Niemand zou het toch merken, met mijn lichaam dat ieders uitzicht verpestte. Ik mocht mezelf niet eens, geen wonder dat anderen dat ook niet deden.	
Een getik op het venster deed me ontwaken uit mijn trance. Ik keek traag op, en zag een klein grijsbruin uiltje tegen het raam botsen. Ik haastte me om het dingetje binnen te laten. Ik zocht naar een paar uilenvelletjes als beloning maar ik vond niets dat ik de uil kon geven. 
O nee. 
Zelfs een klein uiltje kon teleurgesteld naar mij kijken.
Ik bevrijdde de brief dat aan de linkerpoot van het arrogante dingetje was gebonden.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Wij willen jou helpen met de assistentie die jij nodig hebt. 
Maar wij hebben de hoop dat je ooit je hart zal luchten.
En dat je ooit jezelf laat zien. 
En tot die tijd wacht we, we wachten geduldig totdat jij eindelijk jezelf kan zijn.
Weldra is het tijd.

T. der T.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik was niet geamuseerd. 
Helemaal niet. 
Wat voor een grapjas dacht dat het grappig was om een zodanig vage brief te zenden? 
Oh, nou. Ha. Ha.
Ik frommelde boos het stukje perkament op tot een klein bolletje en smeet het onder mijn bed. Daarna slenterde ik naar beneden voor het ontbijt, want ik kon mijn knorrende maag niet langer verwaarlozen.


-----------------------------------


