Smalofski




http://i118.photobucket.com/albums/o106/orkytje/BannerWhyNotwit.jpg



Overzicht:

Proloog: The Beginning or the end?Hoofdstuk 1: Close EncountersDeel 1.1Deel 1.2Deel 1.3Deel 1.4
Hoofdstuk 2: The beginning of something beautifulDeel 2.1Deel 2.2Deel 2.3Deel 2.4Deel 2.5
Hoofdstuk 3: Honey, I shrunk the kids
Deel 3.1Deel 3.2
Deel 3.3
Deel 3.4
Deel 3.5
Deel 3.6
Deel 3.7

Klik voor een rechtsreekse link naar het hoofdstuk




Hey iedereen!

Ik ben terug met een nieuw verhaal, want ik kon het schrijven gewoon niet laten. In vele opzichten is dit verhaal heel anders dan Reacties zijn welkom en ten zeerste geappreciëerd!

Ps: Alle inhoudelijke en spellingsfouten zijn opzettelijk en te verklaren door magie :D





Proloog: The Beginning or the end?

“Je hebt wát gedaan?!”
“Mary, lieverd, ik moest wel!”
Mary, een doodgewone vrouw met lang, bruin haar in een knotje op de achterkant van haar hoofd samengebonden, staarde vol ongeloof haar man aan. Ze stonden tegenover elkaar in de kleine keuken van hun huisje, waarin de geur van het avondmaal dat ze net genuttigd hadden, nog vaag zweefde. De borden stonden nog op tafel, twee ervan leeg, een met nog wat broccoli op. Het rustige eten was omgeslaan in een ruzie en de jonge zoon van het gezin was maar al te gelukkig geweest, toen hij naar zijn kamer gestuurd werd, en hij niet verplicht was geweest zijn bord leeg te eten. 
“John, besef je wel wat je gedaan hebt?! Je hebt dit hele gezin in gevaar gebracht!”
Terwijl de man probeerde zijn vrouw te kalmeren, zat zijn vierjarig zoontje onbezorgd op zijn kamer met wat speelgoed te spelen. Zoals gewoonlijk als zijn ouders ruzie hadden, zat zijn favoriete, oude, versleten beer onder zijn arm geklemd. Geboren als zoon in een gezin dat nooit veel rijkdom had gekend, was hij wel gewend dat zijn ouders zo nu en dan eens ruzieden over geld. Maar zelf als vierjarige had hij geleerd dat zijn ouders zielsveel van hem en van elkaar hielden, dus veel zorgen maakte hij zich niet. 
“Mary, toe, het komt wel goed.”
“Zij zijn… zij zijn tot zoveel in staat! Hoe kunnen we nu nog rustig slapen?!” 
Beneden ging de ruzie verder, al was deze anders dan gewoonlijk. Geld was hier niet het onderwerp van de angst die Mary omknelde. 
“Miauw”
Een zacht, angstig geluid, deed de lichtharige jongen opkijken. Een grote lach verscheen  toen hij de roste kat op de vensterbank voor zijn raam zag zitten.
“Poesje!” kraaide hij gelukkig en liep snel naar het raam toe, waar de kat met haar pootjes tegen krabbelde, gehaast om binnen te kunnen. 
Beneden in de keuken, waren de gemoederen bedaard. Mary was gaan zitten op een van de houten keukenstoelen, en rustte haar hoofd in haar hand. Haar echtgenoot ging naast haar zitten en sloeg zijn arm om haar schouder, trok haar naar zich toe en hield haar stevig vast.
“Het komt wel goed. Het Ministerie lost het wel op.”
Hij probeerde bemoedigend te lachen.
Na wat gemorrel aan het raam boven, opgejaagd door het dringende gemiauw van het katje, besloot het jochie zijn poging om het raam open te krijgen op te geven en de kat binnen te laten via de achterdeur. Op zijn tenen sloop hij de trap af, bang dat zijn ouders hem zouden horen, en hem onder zijn voeten zouden geven omdat hij toch naar beneden kwam, terwijl ze hem naar zijn kamer gestuurd hadden. 
Maar Mary en John hadden geen aandacht voor het zachte gekraak van de trap terwijl hun zoontje naar beneden sloop. Mary keek John met grote,waterige ogen aan.
“Het Ministerie! Wanneer hebben zij nog eens iets goeds gedaan!”
Opgelucht dat hij de onderkant van de trap had bereikt zonder zijn ouders te alarmeren, durfde het jongetje weer te ademen. Op zijn kousenvoeten liep hij snel de bijkeuken door naar de achterdeur, waar het katje al ongeduldig zat te wachten. 
“Mary, ik laat dit gezin echt niets overkomen. Dat beloof ik je. “
Hij gaf haar een zoen, en zijn baard kietelde een beetje. Onwillekeurig moest Mary glimlachen. 
“Kom poesje!” Met de klink van de achterdeur nog in zijn hand, lachte het kind naar de kat, die hem snel voorbij schoot en de trap op sprintte. 
“Poesje?”

Het lot heeft de neiging om hand in hand te gaan met ironie. De belofte had Johns lippen amper verlaten, toen ze beiden opgeschrikt werden door een ijselijk gil. Mary herkende onmiddellijk de stem van haar kind dat in nood verkeerde. Geschrokken gooide ze haar stoel omver, en gilde, zo luid als haar longen aankonden, de naam van haar kind.
“REMUS! NEEEEE!”




Mensen die SH hebben gelezen, dit past in het idee dat ik toen heb geschreven over hoe Remus gebeten werd. 


-----------------------------------


