Moony




Chicco en Alexa renden onder het bladerdak met hen mee, het bos uit. Harry vloog over het plein, en landde bij de voordeur.
“En nu? Ik kan onmogelijk veranderen. Ik val hier veel te veel op!” zei Harry bluchtig.
“Dan ga ik wel, maar je moet meelopen naar binnen!” 
Hermelien opende de deuren en rende naar de ziekenzaal, met een galloperende Eenhoorn met gewonden op zijn rug, achter haar aan. 
Een groepje leerlingen uit hun 7e jaar keken hen beduusd na, maar liepen daarna verder. 
“Madame Plijster!” Madame PLIJSTER!” Schreeuwde Hermelien.
“Agunst meid, doe eens rustig, wat is er? – o alle tovenaars op een stokje, een eenhoorn!” 
“Dat doet er niet toe! Ron en Professor Lupos zijn gewond!”
“Laat dat beest hier verdwijnen, het zit onder de bacillen! Weg – weg – weg ” zei ze, terwijl ze druk naar de deur gebaarde. 
Harry liep de zaal uit, en vloog door een groot openstaand raam naar het verbodenbos. Sirius kon hij onmogelijk terug vinden, bovendien zag hij te weinig. Hij veranderde onder de bomen, kroop onder de mantel die Ron in een boom had verborgen, en rende naar het kasteel terug. 


î î î Het vervolg op het deel in de vorige post. :) î î î 

Ron lag weer op de ziekenzaal, in een bed met witte gladgestreken lakens. 
Lupos lag in een bed tegenover hem, maar leek te slapen.
'Waren Harry en Hermelien hier maar' Dacht Ron.
Zijn borst, benen en armen deden pijn.
Voorzichtig legde hij zijn hoofd anders. Achter het scherm zag hij het silhouet van Madame Plijster druk heen en weer lopen. De lampen verlichtten de ruimte, maar de schermen zorgen voor schemer. Toch was die schemer net genoeg om Ron te laten zien dat Lupos zijn ogen had geopend, en mat naar het plafond keek. 
“Professor?” Zei Ron schor. 
Er kwam geen antwoord.
“Professor Lupos?” Zei Ron iets harder, terwijl hij z’n best deed zijn hoofd omhoog te houden. 
Weer geen reactie. 
‘Hoe kon ik zo stom zijn om me met volle maan in een buurt te begeven met onschuldige kinderen.’ Lupos beet op zijn lip. Hij zat er al over te piekeren sinds hij was bijgekomen. 
Plotseling vloog de deur los, en stormde er iemand binnen.
“Madame! Het is te laat om de patiënten te bezoeken, ik verzoek u – 
“Kan me niet schelen! Ook al was het Kerstmis!” 
Hoordde Ron. De stem kwam hem bekend voor, en toen diegene de hoek om kwam zetten en Lupos om zn nek vloog, stelde hij zn gedachte vast. Het was Tops. 
"Madame, ik verzoek  morgen terug te komen!" Tierde Madame Plijster.
Tops reageerde er niet meer op, en was één en al voor Lupos.
"Was het, nouja, dát?" 
Lupos keek haar schuldig aan. 
"Zit er maar niet over in, Remus, ik weet zeker dat alles goed komt" zei ze lieflijk. 
"Dat weet ik, Nimfadora, maar toch, ik had beter kunnen weten." Antwoordde hij schor.
"Tops?" zei Ron voorzichtig. 
Ze keek op, toen ze Ron zag liggen glimlachte ze zwak, als teken van herkenning, en ging naast Ron’s bed zitten. 
“Wat is er met hem?” Vroeg hij zacht.
Tops zuchtte, en pakte Ron’s hand.
“Schat, Remus is, tja, zie je, hij voelt zich schuldig over het ongeval. Er had zoveel ergs kunnen gebeuren, dit is al erg genoeg. Hij neemt het zichzelf kwalijk. Hij trekt wel weer bij” zei ze, tikte Ron bemoedigend op zijn handen, en liep weer naar Lupos. 
“Madame, voor de laatste keer, het is midden in de nacht, de patiënten moeten rusten! Na tienen morgen kunt u weerkomen.” Zei Madame Plijster, die nu redelijk aangebrand was.
Tops grijnsde, gaf Remus een kus, en liep langs Madame Plijster de zaal uit.
“Welterusten” zei die nors, en deed het licht met een klap uit. Nog voor Ron het zelf door had, was hij in slaap gevallen. 





Groeten Moony :)

Reacties en Tips mogen altijd :D


-----------------------------------


