Dracoliekje




H o o f d s t u k  Z e v e n
 
“Onbegrensde Krankzinnigheid”
 
http://img505.imageshack.us/img505/3694/alonebymmebuterflyms7.jpg
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
Ik voelde gêne, schaamte.
En ik moest uiteindelijk uit dat bekende gevoel kracht putten om op te kunnen staan uit de badkuip. Mijn hoofd bonkte zwaar, wat ik volledig negeerde. Met een handdoek bedekkend rond mijn lijf geklemd, opende ik de deur naar mijn slaapkamer.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“Ik vroeg wat,” merkte ik bedeesd op.
Stilte.
“Ik zei, wanneer zullen jullie klaar zijn? Ik wou vandaag nog een bad nemen,” herhaalde ik mijn vraag.
Shannon keek me met een vernielzuchtige uitdrukking op haar gezicht aan.
“We zijn klaar wanneer we klaar zijn, Duvessa.”
Ik herinnerde me plotseling hoe ze me de eerste dag van school met mijn voornaam had aangesproken. En ik had gedacht dat ze misschien niet zou zijn als de anderen, dat ze misschien nog zou meevallen. Maar dat was niet het geval. Ze was net zo als de rest, mogelijk zelfs erger.
“En ik wil niet dat je ons nog een keer aanspreekt,” grijnsde Audrey. “Je verdient het niet.”
Ik dwong mezelf tot een pijnlijke glimlach, en negeerde de zoveelste deuk toegeworpen op mijn trots.
“Goed, maar wanneer zullen jullie klaar zijn?” vroeg ik nog eens.
Shannon zuchtte verveeld.
“Binnen een paar uurtjes,” mompelde ze uiteindelijk. “En laat ons nu met rust. Sommigen onder ons hebben een leven.”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik plaatste me traag aan de ouderwetse opmaaktafel in de hoek van de kamer. Mijn natte haren plakten op mijn gezicht, dus ik streek ze weg. 
Zij hadden het verteld aan de jongens.
Zij hadden verteld dat ik een bad zou nemen.
Omdat ik tegen hen had gesproken, hen had geïrriteerd?
Mijn ogen prikten onaangenaam.
Ik kon alles aan, alles. 
Maar dit ging te ver.
Overdrijven was ook een vak.
Ik had dit niet verdiend.
Met een leeg gevoel vanbinnen veegde ik mijn warme tranen weg. Zij verdienden geen tranen. Ik wou geen tranen meer verspillen. Maar ik voelde, nee, ik wist het zeker, dat het dit keer anders was. Ik huilde niet omdat ik verdriet had. Ik huilde van razernij. Diep binnenin kookte ik van woede, van onbegrensde krankzinnigheid. Assen diep begraven in mijn hart begonnen te smeulen en een indrukwekkende vuur ontstond in mijn lichaam. Ik liep naar het midden van de vuurzee in mijn bewustzijn en trok me angstvallig terug. De vlammen laaiden hoog op rondom mij, meters hoog. Ik had angst, ontzag voor het nieuwe obscure, voor het vreemde onontdekte gevoel in mijn binnenste, voor het onbetreden wezen van mijn bestaan dat toch zo bekend aanvoelde. Ik voelde me ontwaken uit een bodemloze droom, en samen met dit trok een vreselijke leed door heel mijn lijf. En zo abrupt als de onverklaarbare gewaarwording was gekomen, verdween het weer.
Ik staarde kalm in de spiegel.
Twee donkerbruine ogen staarden met een ijzige blik terug. Deze blik sneed door heel mijn lichaam. Het was zo gevoelloos, zo zonder emotie, dat ik er een akelig gevoel bij kreeg. Toch zou niemand kunnen ontkennen dat deze koude blik respect afdwong.
Ik kon opmerkelijk helder nadenken. Mijn gedachten dwaalden verdwaasd in het rond, tot ik weer aan het voorval van vanavond moest denken.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

“…Vetzak…”
“…Hey, wacht eens, waar is vetzak…”
“…We waren hier toch voor mengeling? Ze is er blijkbaar niet…”
“…Zwijg, we mogen de dame zich niet laten vervelen, dat is onbeleefd, gozer…”
“…Hey, wacht eens. Ik heb haar nog nooit gezien hier. Zit ze wel in Zwadderich…”
“…Hola! En wie ben jij, señorita…”
“…Sorry…” 
“…Vergeef ons. W-we zochten naar iemand anders. Sorry voor het… het storen en zo…”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ze hadden inderdaad naar mij gezocht, en ik kon er niet aan denken wat er gebeurd zou zijn als ze mij hadden gevonden. 
Wacht eens.
Ik was toch gewoon daar geweest? Ze hadden mij toch gevonden?
Ik pijnigde mijn hersenen om de gebeurtenissen opnieuw te laten afspelen in mijn hoofd. Ik begreep het niet. Ik begreep het echt niet.

“…Hola! En wie ben jij, señorita…”

Niemand die goed bij zijn verstand was, zou deze zin tegen mij durven uitspreken. Dat hoorde gewoon niet zo te zijn. Dat was een feit, net zoals één plus één twee was. Ze hadden mij blijkbaar niet gezien als mijzelf, hoe vaag dat ook was. 
Wie hadden ze dan gezien? 
Was ik niet ik geweest? 
Alle vaagheid op een stokje! Wat was ik aan het denken? Natuurlijk was ik ‘ik’. Voor de zekerheid wierp ik een blik op de spiegel. Ik zag mezelf. Logisch.
Ik jammerde. 
Alsof alles wat ze tot nu toe gedaan hadden niet genoeg was geweest, hadden ze me een hoofdpijn bezorgd, erger dan de vorige. Het was waarschijnlijk weer een ziekelijk spelletje dat ze hadden bedacht om mij te jennen. Het was hen gelukt, want ik was oprecht verbluft. Wat konden ze goed acteren. Wat kon Jonathan goed acteren. Hij had gebloosd op commando, touché voor hem. Het had zo echt geleken. Dat zou ik niet zo snel kunnen. Ik begreep alleen niet de bedoeling van heel het treurspelletje. Waarom veinzen dat ze iemand anders zagen in mijn plaats? Ik bedoel, ik nam aan dat ik genoeg materie gaf tot treiteren.
Ik zuchtte gefrustreerd.
Ik wou me niet eens inbeelden wat de volgende dag voor me in petto zou hebben.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik opende mijn ogen en riskeerde het om even naar het bed van Shannon te kijken. 
Leeg.
Ik wierp daarna gehaast een blik op de slaapplaats van Audrey.
Onbezet.
Uiteindelijk gooide ik het zachte donsdeken van me af, en stond op. Al mijn spieren protesteerden problematisch. Ik voelde me zo uitgeput, en ik wist niet eens waarom. Ik strompelde een paar stappen vooruit, gevaarlijk naar links en rechts bengelend.
‘Je gaat me toch niet zeggen dat je bent vergeten hoe je recht moet lopen op je benen?’ zei het sarcastische stemmetje in mijn hoofd spottend.
Ik smakte met heel mijn lichaam hard tegen de vloer.
What the…?
Oke, bewegen was voor mij moeilijker dan voor anderen, maar dit was gewoon extreem. Mijn lichaam wilde gewoon niet meewerken. Had iemand een nieuwe spreuk op mij uitgeprobeerd? Ik verbeet de pijn en uiteindelijk slaagde ik erin op te staan. Een paar seconden bleef ik zo staan, in dezelfde houding, zonder me te verroeren, zonder te ademen. Toen ik er uiteindelijk van overtuigd was dat ik mezelf weer in de hand zou hebben, begaf ik me naar beneden om te ontbijten.
Ik bleef staan voor de ingang van de Grote Zaal. Ik zette een kleine stap vooruit, en moest al mijn vastberadenheid gebruiken om niet terug te rennen naar mijn slaapkamer, mezelf in een bolletje op te rollen op mijn bed, en te verdrinken in mijn zelfmedelijden.
Ik schuifelde nog een stapje naar voren.
Ik probeerde me geestelijk voor te bereiden voor wat komen ging, voor zoverre dat mogelijk was. 
Zouden ze me uitlachen? 
Het uitproesten op het moment dat ik de zaal binnentrad?
Verbeten zette ik de laatste stap. 
Ik kneep mijn ogen lichtjes dicht toen de deuren openzwaaiden, klaar om alles te negeren, alle opmerkingen links te laten liggen die naar me toe geslingerd zouden worden, klaar om de sarrende stemmen te uit te schakelen in mijn hoofd.
Maar er gebeurde niets.
Ik knipperde verbaasd met mijn ogen en staarde naar de tafel van Zwadderich waar iedereen zwijgzaam aan het ontbijten was.
Z-ze deden niets?
Ze keken niet eens mijn richting uit?


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Er klinken zoete klanken
Gedragen door de wind
Die zorgen dat ik langzaam
Verloren krachten hervind

Wie had kunnen denken
Het simpelste gebaar
Maakt alles zacht en teder
En mijn hart onbreekbaar

Achter torenhoge wolken
Doorbreekt een zachte gloed
Als een vreugdevolle belofte
Alles wordt weer zoals het moet

Langzaam breekt de zon door
En komt het licht weer dichtbij
Ik weet waar de vreugde was gebleven
Verborgen, heel diep in mij


-----------------------------------


