Dracoliekje




H o o f d s t u k  V i j f

“Een Simpele Dankjewel”

http://img402.imageshack.us/img402/5482/yalnizlik24rr5mx9hs1.jpg

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


Die dag hield ik voor zoverre dat mogelijk was iedereen waar ik dezelfde lessen mee had, goed in de gaten. Ik wou weten wie die spreuk over mij had uitgesproken, ik had het recht om het te weten. Want als ik de kans zou krijgen iemand te kiezen, zou ikzelf beslist niet mezelf hebben gekozen. Wie had dat dan wel gedaan?
Niemand liet echter uit iets merken dat hij of zij onderscheidde dat ik bestond. Ik zuchtte inwendig. Misschien had ik het me wel verbeeld, misschien was ik zo wanhopig dat ik de visioen zelf had geforceerd.
Maar ik heb wel degelijk iemand gevoeld. Iemand had interesse getoond, iemand had willen begrijpen hoe ik me voelde.
Het had mij de hele dag monter gestemd. 
Ik verachtte mezelf. 
Sinds wanneer was ik zo wanhopig geworden dat zo’n nietig gebaar me vrolijk kon maken? 
Sinds wanneer smachtte ik zo radeloos naar erkenning? 
Sinds wanneer wilde ik aanvaarding?
Zelfs waardering?
Ik heb het altijd al gewild.
Hoezeer ze me ook hadden gekleineerd, gehaat, me tot het toppunt van lelijkheid hadden benoemd, grappen met me hadden uitgehaald die zelfs voor hun laag genoemd kon worden…
Ik wou het nog altijd?
Ja, ik wil.
Je kunt tegen anderen liegen, je anders voordoen. 
Dat is de werkelijkheid, want er bestaat geen realiteit. Iedereen acteert in het leven, ieder is iemand anders.
En we kunnen het goed, we kunnen het verdomd goed. 
Sommigen zijn er zelfs zo afschuwelijk goed in, dat ze zichzelf verliezen. Ze raken zichzelf kwijt. Langzaamaan, zonder noodsignaal, veranderen ze voor anderen in de personage die ze zo gretig naspeelden.
Weet je, het is duizenden keren simpeler dit bij jezelf te doen. Je gelooft jezelf immers moeiteloos. Blindelings, zonder aarzelen. Zo eenvoudig is het. En wanneer de wereld op een dag je ogen opent, schrik je je dood. Bijna toch.
Ik wist het uit ervaring, ik had het allemaal zelf meegemaakt. Ik was vroeger een dromer. Ik was iemand boordevol verbeeldingskracht en fantasie. Ik was een bron van energie. 
Tot de wrede maatschappij ook mij wakker schudde.
Tot ik op een dag uiteindelijk uitdoofde.
Daarom moet ik niet opnieuw willen?
Daarom mocht ik niet opnieuw willen, niet nog eens.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik moest mezelf die avond letterlijk en figuurlijk sleuren naar de bibliotheek. Het was nog maar de eerste dag van het nieuwe schooljaar, en ik had nu al bergen huiswerk opgekregen. Traag slenterde ik de eindeloze boekenrekken voorbij. Ik liet mijn vingers ver de vele boeken glijden en snoof diep. Het rook hier oud en versleten. Toch vond ik het meestal prettig om in de bibliotheek te vertoeven. 
Meestal. 
Niet nu. 
Niet wanneer ik huiswerk zou moeten maken.
Helemaal achteraan vond ik een tafeltje voor twee personen. Mijn rugzak plaatste ik op de stoel voor mij, en zelf ging ik op de andere zitten. Ik boog me zuchtend over mijn versie van ‘De Vreeschwekkendste Tooverdranken’. 
Ik las en bleef maar lezen, tot de lettertjes begonnen te dansen voor mijn ogen. Er leek maar geen einde aan te komen, en nog steeds had ik niet gevonden wat ik zocht. Ik legde mijn hoofd vermoeid op de tafel neer. Ik zou heel eventjes uitrusten, vijf minuutjes maar. Daarna zou ik verdergaan met mijn opstel. 
Ja, vijf minuutjes maar…
“Hoi. Mag ik hier komen zitten?”
Langzaam deed ik één ooglid open, zodat het leek alsof ik scheel keek. Voor me zag ik een wazig beeld van hoogstens een tweedejaars. Ze keek me verwachtingsvol aan.
Ik hief mijn hoofd op, en reikte naar mijn rugzak. Zodra de stoel voor mij geleegd was, ging het meisje zitten.
“Ik heet Gitte. Jij?”
Hier had ik geen zin in, o, hier had ik geen zin in.
“Lisbeth.”
Het meisje glimlachte vriendelijk. 
Waarom was ze eigenlijk hier komen zitten? 
Ik besloot er niet verder over na te denken en vestigde mijn kostbare aandacht weer op het boek dat open voor me lag.
“Um, Lisbeth? Kun je me even helpen met deze vraag voor Transfiguratie? Hier staat namelijk…”
Ha! Dat was dus waarom ze hier was komen zitten. De volgende twintig minuten spendeerde ik onwillig aan het beantwoorden van haar vraag. Gitte knikte telkens en slaakte oh’s en ah’s wanneer ze iets begreep.
“Weet je,” onderbrak ze me plots. “Jij bent helemaal niet zo stom en afstotelijk als ze over je zeggen.”
Ik voelde een scherpe steek in mijn hart. 
Een dankjewel was ruim genoeg geweest. Een simpele dankjewel.
Gitte was eerlijk, té eerlijk. Ik wist dat ze het niet slecht had bedoeld, maar het hielp de pijn niet echt verzachten. Ik deed het enige wat in me op kwam, ik deed wat ik altijd deed en wat ik altijd gewoon was te doen. Ik beet op mijn onderlip, en probeerde al mijn leed te negeren. Ik sloot me af voor de buitenwereld.
Gitte keek me vragend aan. Ik negeerde ook haar. Er viel een stilte, een gekwelde stilte.
“Gitte! Daar ben je! Damn, ik loop je al een uur als een gek te zoeken!”
Ik keek toe terwijl Gitte zich grinnikend omdraaide.
“Ik was met mijn opstel bezig.”
“Je moet eens meekomen, mams heeft een nieuwe brief gestuurd –”
De nieuwkomer staarde mij verbaasd aan, maar ik had hem al lang herkend.
Zijn halflange kastanjebruine haren vielen een beetje voor zijn ogen. Zijn groenbruine ogen die nu krampachtig een harde en minachtende blik probeerden te onderdrukken. 
Hij was een Zwadderaar, iemand uit mijn jaar. 
Hij had gelachen, hij had mij ook gekleineerd en was schuldig. Hij had mij gemeen aangegrijnsd aan het eerste avondmaal gisteren.
Zou hij zich schamen voor wat hij had gedaan? Zou hij een klein beetje berouw voelen, diep in zijn hart?
Nee, natuurlijk niet. 
Ik boorde mijn ogen diep in de zijne, niet aanvallend. Meer begripvol.
‘Ik haat jou.’
“Jonathan, dit is Lisbeth. Ze heeft me geholpen, ik begreep iets niet. En ze is echt aardig, ik begrijp helemaal niet waarom ik niet mocht –” Gitte stopte onmiddellijk in het midden van haar zin toen Jonathan haar waarschuwend aankeek.
O, alsjeblieft. 
Bespaar me de moeite.
Alsof ik niet zelf kan raden dat ze niet met me mocht praten. 
Ik vraag me wel af waarom. 
Is het misschien omdat ik een mengeling ben? 
Of is mijn lelijkheid besmettelijk en weet ik dat niet? 
Wel?
“Sta op,” siste Jonathan gebiedend tegen Gitte.
De afkeurende en verafschuwende uitdrukking op zijn gezicht ging me niet onopgemerkt voorbij. Het maakte zijn gelaat er trouwens niet knapper op.
Het kleine meisje gehoorzaamde met een angstige blik in haar ogen en sprong overeind. Ze verzamelde verward haar boeken. Daarna spurtte ze haar oudere broer achterna, die met lange stappen voorop liep.
Ik keek hen glimlachend na.
Er was vandaag niets bijzonders gebeurd.
En ik kon de pijnlijke glimlach maar niet van mijn gezicht vegen.
Ooit, ooit zullen jullie boeten.
Ik zal nemen wat mij is afgenomen.
Ooit.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Ik heb geen ruimte meer in mijn leven
Geen plek meer waar je hoort
Dacht je dat ik je warm zou onthalen
Nu je mijn leven zo verstoort
Je fluistert dingen in mijn oren
Een trillende stem, vol berouw
Maar ik negeer je lokkende woorden
Want ik ben sterker zonder jou
En in de stilte die volgt
Hoor ik je schoorvoetend weer gaan
Jij zult mij nooit meer kwetsen
Ik heb je verleiding weerstaan


-----------------------------------


