Dracoliekje





H o o f d s t u k  V i e r 

“Het Meisje Met De Roos”

http://img215.imageshack.us/img215/7523/web20sad20girl20with20shc8.jpg
 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


Sloom wankelend stond ik op en veegde ik het modder van mijn gezicht.
“Maak je moeder trots dit jaar…”
Als mijn vader me nu kon zien… 
Ik voelde me zó ongelofelijk nietig. Zo onbeduidend. Zo vergankelijk, futiel, en breekbaar.
Ook al was ik dik, ook al was ik lelijk, ook al was ik bijziend, ook al was ik een mengeling… 
Ik was nog steeds een mens. 
Niemand verdiende dit. 
Niemand wist hoe het voelde.
Die avond at ik zwijgzaam mee met iedereen aan de tafel van Zwadderich, net zoals ik het mezelf had voorgenomen. Af en toe wierpen er een paar jongens die schuin tegenover me aan tafel zaten, van wie ik wist dat ze ook in het zevende jaar zaten maar voor wie ik geen moeite had gedaan hun namen te memoriseren, mij gemene grijnzen toe. Ik prentte hun gezichtsuitdrukking diep in mijn geheugen, maar liet uit niets merken dat ik hen had opgemerkt. Ik staarde naar mijn lege bord.
Het viel best mee, besloot ik uiteindelijk. 
Het viel best mee wanneer je hen negeerde, wanneer je accepteerde dat je toch nooit bij hen zou horen. Het viel best mee wanneer je respecteerde dat het niet ieders lotsbestemming was gelukkig te zijn in deze wereld. Sommigen moesten boeten voor daden die ze nooit hadden begaan.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

De leerlingenkamer van Zwadderich was niets veranderd, merkte ik onverschillig op. Het was enorm, dat wel. De ouderwetse, eiken meubels en zwarte leren fauteuils straalden een warmte uit die vertrouwd aanvoelde en de enorme haardvuren sputterden vrolijk kleine vlammetjes in het rond.
Er waren zeven gangen, voor elk jaar eentje. In de meeste gangen en ook in de kamers hingen schilderijen van portretten van mensen die allemaal vreemden voor me waren. Af en toe, als ik aandachtig keek, leek ik de neus van een mede Zwadderaar te herkennen in het portret van een oudere man, en een meisje uit het derde had dezelfde dunne lippen als de jonkvrouw die statig had geposeerd voor de schilderij in een van de gangen. 
De grootste gang, bedoeld voor de zevendes, had aan weerszijden één enkele deur. Links voor de meisjes, rechts voor de jongens. In de meisjeshal waren er dit keer wel verschillende deuren die allemaal naar een slaapkamer of badkamer leidden. Ik had mijn naam op een gouden opschrift aan een eikendeur opgemerkt en las nieuwsgierig de namen van mijn kamergenoten.

Audrey Arden
Lisbeth Duvessa
Shannon Saraid

Ik opende met een trillende hand de deur en wierp schichtig een blik naar binnen terwijl ik mijn adem inhield. 
Er is nog niemand. 
Opgelucht durfde ik weer uit te ademen. Ik bestempelde het hemelsbed helemaal links als de mijne omdat er een grote raam langs was die uitzicht gaf aan het Verboden Bos. 
Meer hoefde niet.
Er liep een klein beekje tussen de wortels van de statige bomen in het bos. Het kronkelde zo fel dat het haast leek alsof het beekje verdwaald was. Ik grinnikte, terwijl ik vanuit mijn kamer, mijn vinger verschuivend tegen het glas van de raam, de weg die het beekje aflegde, probeerde te volgen. 
Ik liet me traag vallen op mijn hemelbed en zuchtte diep. Een gevoel van veiligheid trok door mijn lichaam. Ik snoof aan de kussen onder mijn hoofd. Het was zo’n bekende geur, maar toch kon ik het niet thuisbrengen. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. 
Ja, hier voelde ik me wel veilig.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Geeuwend werd ik de volgende dag wakker. Een vreemd gevoel borrelde op in mijn buik. 
Ik voelde me opgetogen.
Alleen kon ik niets bedenken wat de oorzaak hiervan zou kunnen zijn of worden.
Eerste schooldag, dat is waarom je je zo voelt. Wen er maar niet aan.
Ik dwong mezelf op te staan en keek met kleine slaapdronken oogjes rond. Plotseling zwaaide de deur van de kamer bruusk open en jong meisje van een jaar of zeventien liet haar hoofd door de opening zien. Ze had lange, goudbruine haren die een soort van slag bevatten, en heldere, blauwe ogen. Met een vinnige blik knikte ze me toe.
“Ik wou je net wakker maken,” zei ze. “Het is jouw badkamertijd, als je wilt dat niemand het inneemt, zou ik nu maar gaan.”
Ik knikte. Er viel een kleine stilte. Het meisje sloot de deur achter zich terwijl ze ging zitten op het bed naast de mijne.
“Ik ben Shannon.”
‘Ik weet wie je bent, Shannon.’
“Lisbeth,” mompelde ik.
“Hebben we geen Bezweringen samen?”
Met een verbeten uitdrukking op mijn gezicht staarde ik in haar ogen, en om de een of andere reden probeerde ze mijn blik te ontwijken.
‘Ja, natuurlijk hebben we Bezweringen samen maar heb jij ooit met me gesproken, Shannon? Of schaamde je je omdat je niet wou geassocieerd worden met losers zoals mij?’
“Jup,” antwoordde ik maar. Ik besloot Shannon uit haar stille lijden te bevrijden en haastte me naar de badkamers.
“Hey, uhm, Duvess - Lisbeth?” hoorde ik haar plotseling achter me aan roepen.
Ik draaide me traag om.
“Ja?”
“Ik wou… Nou ja… Niets.”
Ik gaapte haar eventjes verbaasd aan, en knikte daarna begrijpend. 
“Van hetzelfde.”
Hmm. Dat was vaag.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Aan het ontbijt kregen we onze lessenroosters toebedeeld. Ik keek op van mijn havermoutpap. 
Als eerste les had ik Verweer Tegen De Zwarte Kunsten, een vak dat me altijd al had geïnteresseerd.
Niet.

“Goed, klas, wie kan me uitleggen waar de Aestimato-spreuk voor dient?”
Een meisje uit Griffoendor stak twijfelend haar hand op terwijl een paar Ravenklauwers afkeurend naar haar keken.
Professor Bewanderon, een ietwat mollige voormalige Huffelpuffer die er eigenlijk te braafjes uitzag om het vak VTDZK te mogen geven, knikte het meisje bemoedigend toe.
“Het werd vaak gebruikt door spionnen in de tijd van… V-van… In de Duistere Tijd. De spreuk zorgt ervoor dat je je mentaal kunt richten op de gevoelens van een bepaald persoon en deze als een vervormde visioen met betekenis te zien krijgt. Spionnen gebruikten het om de zwakheden van hun tegenstanders beter te kunnen begrijpen. Het is een zeer inspannende en zware spreuk, en meestal houdt je er een lichte hoofdpijn aan over als de spreuk op je wordt beoefend.”
“Juist,” beaamde het bebrilde mannetje. “Het enige nadeel is dat de slachtoffer hetzelfde visioen te zien krijgt over zichzelf, over zijn eigen gevoelens. Als je een sterke geest hebt, kun je de spreuk afweren zonder een verdedigingsspreuk te hoeven gebruiken, maar dit komt maar zelden voor.”
Hij kuchte eventjes om een adempauze in te lassen voor zichzelf.
“Ik wil dat jullie vandaag de spreuk op jullie medeleerlingen uittesten. Ik begrijp dat bepaalde gevoelens liever privé blijven en daarom wil ik ook dat iedereen verspreid gaat zitten in het klaslokaal, zich concentreert op één bepaald persoon, en daarna aan niemand vertelt wat hij of zij heeft gezien. Is dat goed begrepen?” De ogen van de kleine man twinkelden opwekkend. Hij zwaaide met zijn toverstokje zodat de banken verdwenen en er zachte matten verschenen. Daarna legde hij uit hoe de spreuk precies in werking ging.
“Wel, waar wachten jullie op? Begin!”
Ik sloot mijn ogen genietend. Wat een fijne les was dit. Ik hoefde niet eens te doen alsof ik aan het opletten was! Ik kon gewoon een heerlijk lesuur me zo klein mogelijk maken, doen alsof ik er niet was, hemels wegdromen en –
Opeens voelde ik me beroerd. 
Iets of iemand viel mijn bewustzijn aan.
Au!
En niet zo’n beetje ook.
Ik voelde hoe een ruwe kracht mijn herinneringen aanstootte, en niet de moeite nam zachtaardig te zijn. Harde schokken van pijn trokken door mijn hoofd. Was dit wel de bedoeling?
Ik opende mijn ogen en keek paniekerig in het rond om uit te vinden wie de spreuk op mij had uitgevoerd, maar niemand keek mijn richting uit. 
Zou ik de professor roepen?
Nee! Dan zal iedereen denken dat je een slappeling bent.
Dat denken ze al.
En toch!
Mijn ogen prikten door de pijn, maar ik negeerde het met een wrang gezicht. Ik deed als tegenbeweging een paar slappe geestelijke afwegingspogingen, maar na een paar seconden besefte ik dat het een onbegonnen strijd was en gaf me zuchtend over.
Ach, wil je het wel weten?
Wil je het echt?

Een klein meisje keek twijfelend naar de prachtige rode rozen, groeiend aan de rozenstruik waar ze naast stond. De wind amuseerde zich door te spelen met de zwartkleurige lokken haar van het meisje, die door de zon een blauwachtige glans over zich hadden gekregen. Het meisje wist nog steeds niet wat ze moest doen. Ze had traag haar arm opgeheven en staarde als in trance naar één bepaalde roos in het bijzonder. Haar hand was er maar een centimeter van verwijderd en ze reikte steeds verder; traag, met een vreemde blik in haar ogen.
Een ander meisje kwam huppelend bij het kleine meisje staan. Haar gezicht gelijkte sprekend op die van het eerste meisje. Met grote ogen keek ze naar de hand van het meisje, en daarna boorde ze haar ogen ongelovig in de bruine ogen van het eerste meisje.
“Je gaat die toch niet plukken?” vroeg ze met een hoge, kinderachtige stem.
“Waarom niet?” antwoordde het kleine meisje. Haar ogen blonken hevig, en ze keek bezitterig naar de rode rozen.
“Als je ze plukt, dan sterven ze,” mompelde het tweede meisje onzeker als antwoord.
Het eerste meisje keek boos op en staarde het tweede meisje furieus aan.
“Ik wil het hebben! Het is mooi!”
“Maar…” probeerde het tweede meisje opnieuw.
“Zwijg,” zei het eerste meisje gebiedend. Er doorklonk zoveel gezag in haar stem dat het tweede meisje abrupt ophield met praten.
Het bleef een paar seconden stil, tot het eerste meisje weer opkeek van de rozen. Haar ogen versmalden zich, en ze had niet langer de naïeve uitdrukking op haar gezicht dat meestal typerend is voor kinderen van haar leeftijd. 
“Ik begrijp het…” fluisterde ze plotseling.
Haar gezicht was verwrongen in een pijnlijke glimlach, en ze keek vol compassie naar het tweede meisje, dat zenuwachtig kringetjes tekende in het zand met haar schoen.
“Je wilt ze allemaal voor jezelf hé, dat is wat jij wilt…”
Het tweede meisje keek verschrikt op. 
“Nee, natuurlijk niet! Er zijn er genoeg voor ons allemaal! Voor papa, voor mama…”
“Zwijg over mama!” schreeuwde het eerste meisje met een schrille stem.
Traag stak ze haar hand uit naar de fraaie roos die ze in het begin al had opgemerkt. Ze wou de roos net plukken toen ze haar hand met een snelle beweging terugtrok.
“Au –” jammerde ze plotseling. Haar gezicht weerspiegelde een pijnlijke uitdrukking. 
Er druppelden een paar druppels bloed van haar hand op de grond en kleurden de aarde roodbruin. Het meisje was al lang gestopt met klagen over de pijn en met een masker van nieuwsgierigheid op haar gelaat bestudeerde ze haar vinger.
“Ik had je gewaarschuwd,” merkte het tweede meisje betweterig op. “Rozen hebben doornen, die prikken je want ze willen niet dat je ze plukt.”
De donkerbruine ogen van het eerste meisje werden met deze opmerking vochtig, maar ze beet zenuwachtig op haar onderlip en stak met blinde agressie haar hand opnieuw uit. 
De mooie, rode roos die ze had geplukt en nu vol glorie in haar petieterige handjes hield, gooide ze uiteindelijk op de grond. Daarna vertrappelde ze het met haar kleine schoentjes.
“Eigen schuld…” fluisterde ze.
Het tweede meisje keek bedachtzaam naar het eerste meisje en even leek het alsof ze overwoog iets te zeggen, haar mond opende zich een beetje, maar uiteindelijk sloot ze deze, schudde zachtjes haar hoofd, en zweeg.


-----------------------------------


