Smalofski




Yay, laat ik dan hier maar als eerste m'n (oude) one-shot plaatsen. 

Titel; Who am I?
Auteur; Smalofski
Onderwerp/zeer korte samenvatting; *wilt nog niet te veel verraden* Iemand heeft een identiteitscrisis en worstelt een beetje met zichzelf.


Who am I? 


‘Wie ben ik?’ 
Hij zat op een koude, stenen stoep en staarde afwezig naar een paar Dreuzelkinderen, die voor hem op straat speelden. 
‘Wie ben ik?’ 
Namen zijn niet belangrijk. Grote, wijze mensen wisten dat. Shakespeare wist het toen hij Romeo Julia liet ontmoeten. 
Namen… Namen zijn niet belangrijk. 
‘Maar…wie ben ik?' 
Stilte. 
“Tik! Jij bent hem!” 
Gelach, als de nieuwe tikker achter zijn slachtoffer aanspurt. Dreuzelkinderen. Hij vond het leuk naar ze te kijken. Ze brachten een beetje rust in zijn hart. Ze toverden een lach op zijn gezicht. Een soort magie die de machtigste tovenaar ooit niet beheerste, en niet begreep. 
“Tik! Jij bent hem!” 
Tik, tik, tik, tik. De wolken besloten mee te spelen en tikten de kinderen aan. 
“Binnenkomen!” 
Hij wist dat het niet zijn moeder was die niet hem riep, maar keek toch hoopvol op. 
Een vrouw in de deuropening, die de kinderen binnenriep voor de regen. 
“Ja, mama!” 
Mama,… moeder. Hij miste zijn moeder. Hij wou dat hij gewoon naar haar toe zou kunnen gaan. Bij zijn moeder wist hij wie hij was. Zij was de moeder en hij was het kind. Voor altijd haar kind. 
Maar het kon niet. Niet voordat hij weer wist wie hij was. Zij had hem ooit leven en een naam gegeven. 
Maar namen zijn niet belangrijk, dat wist iedereen. 
‘Wie ben ik?’ 
Zijn naam was niet belangrijk, maar zijn bijnaam wel. Gekregen van zijn vrienden. Het allermooiste geschenk dat hij ooit gekregen had. Zijn bijnaam, die zou hem vertellen wie hij was. 
‘Wel dan, wie ben ik?’ 
‘…’ 

Hij zat in de regen op de stoep voor een Dreuzelhuis, in een Dreuzelstraat. De druppels vermengde zich met de zoute tranen op zijn gezicht. Hij wist het nog steeds niet. 
‘Kom op. Wie ben ik?’ 
Zijn vrienden… zijn vrienden hadden hem een bijnaam gegeven. Maar hij was hun vriend niet meer, ook al dachten zij van wel. 
Wormstaart. 
Zo hadden ze hem genoemd. Ze hadden hem hun vriend gemaakt en hem een echte naam gegeven. 
Dat was hij. Hij was niet Peter, en niet Pippeling. Hij was Wormstaart. Zijn ware identiteit. 
Zijn ware ik. 
Maar als hij naar Hem zou gaan, was hij dan nog Wormstaart? Was hij dan wie hij werkelijk was? Zijn vrienden noemden hem Wormstaart, maar ook zijn Meester noemde hem zo. Als zijn vrienden eens wisten wat hij met hun geschenk had gedaan… 
Het regende nu harder en in de verte was er onweer op komst. De vrouw aan de overkant keek door haar raam en zag een vreemde man zitten op de stoep. Hij huilde. 
‘Wie ben ik?’ 
Was hij werkelijk wie Hij zei dat hij was? Hij was niet sterk of getalenteerd, dat wist Hij. Maar hij kon nuttig zijn. Nuttig voor Hem, zijn Meester. 
Was hij werkelijk een verrader? Zou hij zijn vrienden beroven van hun vertrouwen, hun veiligheid, hun liefde voor elkaar en voor hem, hun leven,… hun kind? 
Zou hij Hem vertellen wat Hij nodig had? Zou hij breken? 

Hij zuchtte, want hij wist dat hij al lang gebroken was. De Heer van de Duisternis had hem al lang in Zijn macht. En natúúrlijk zou hij Hem vertellen wat Hij nodig had. Waarom nog doen alsof hij een keuze had? 
‘Wie ben ik?’ 
Hij was niet Peter Pippeling. Hij was niet Wormstaart. Dat waren enkele betekenisloze benamingen nu. Peter of Wormstaart zouden niet doen wat hij zou gaan doen. Hij was niemand. 
‘Dat is dus wat ik ben. Niemand.’ 
Wat was dat toch met hem? Waarom raakte hij altijd in de problemen? Deze keer konden zijn vrienden hem er niet uithelpen. Deze keer zou hij het alleen moeten doen. En hij kon het niet alleen. Hij kon niet op tegen Hem. Maar er was niemand aan wie hij hulp kon vragen. Niemand die hem bij de hand kon nemen en met hem kon wegwandelen. Naar een plek zonder problemen. Deze keer stond hij er alleen voor. En hij was niemand. 
Hij verborg zijn gezicht in zijn hand. Hij wou niet zwak zijn. Hij wou sterk zijn, weerstand bieden. Net als zijn vrienden zouden doen. Zij zouden niet zomaar opgegeven hebben. 
‘Misschien kan ik gewoon zwijgen… Weigeren Hem Zijn zin te geven?’ 
Dat zou hij niet overleven. 

Hij staarde naar de top van zijn toverstok. Hij kon ze natuurlijk ook de moeite besparen hem te doden. Hij kon het zacht maken voor zichzelf. Niemand zou hem missen. Zijn vrienden zouden veilig zijn. De wereld zou een betere plek zijn zonder hem. 
Hij slikte. 
Dit was de enige manier om aan Hem te ontsnappen. Al wat het koste, was een beetje moed. 
Een beetje moed en zijn waardeloze leven… 
‘Wat zouden James en Sirius doen? Wat zou Remus doen?’ 
Zij zouden nooit in deze situatie terecht gekomen zijn. Zij waren wel slimmer dan dat. 
En hij had hen verraden. Hij, het domme vriendje. Het hulpje dat achter hen aanhuppelde als een verloren gelopen hond. 
Hij was hen te slim afgeweest. Een trots gevoel maakte zich meester van hem. Hij was niet compleet waardeloos. Hij was zijn drie slimme en getalenteerde vrienden te slim afgeweest. 
‘Wauw, je grootste verwezenlijking in je leven is het verraden van je vrienden. Proficiat.’ 
Hij draaide langzaam, bijna lui, alsof het hem niets kon schelen, zijn toverstok om in zijn hand. De punt wees nu naar zijn eigen hart. Klaar om te vuren. Klaar om te ontsnappen uit deze hel. Klaar om te vertrekken naar de volgende hel. 
‘Vaarwel wereld.’ 
Beelden flitsten door zijn hoofd. Beelden van vroeger, van Zweinstein, waar hij met zijn vrienden aan het lachen was. Waar was de tijd? Waarom konden ze niet altijd jong en onschuldig blijven? 
Zijn hand trilde. Tranen stroomden over zijn wangen. Als hij iets van een man in zich had, deed hij het. Voor een keer was dit het juiste om te doen. 

Een pijn trok door zijn arm. Een pijn die hij niet veroorzaakt had. Hij hoefde niet te kijken naar het donkere teken op zijn pols, om te zien wat het was. Zijn Meester stond te wachten op hem. De tijd was op. 
Hij stond op en liet Peter en Wormstaart achter op de stoep. Ze keken hem smekend aan. 
‘Doe het niet!’ 
Plop! 
De man aan de overkant van de straat was verdwenen. In de verte lichtte de eerste bliksem op tegen de pikzwarte wolken.


-----------------------------------


